CHAPTER 5

Habang magkasama silang dalawang babae sa agahan, dumating si Peyton sa kanyang navy blue na suit, maayos na nakasuot, at naupo sa kanyang karaniwang upuan. Pagtingin niya sa payat at mabango ngunit cute na dalagang babae, tulad ng dati, agad itong tumingala at iniiwas ang tingin sa kanya.

“Peyton, gwapo ang suot mo. Saan ka pupunta anak?”

“Mag-aaral lang po ako tungkol sa negosyo kasama ka.”

“Kakabalik mo lang, hindi mo ba dadalhin si Atasha mag-libot muna bago magsimula sa trabaho?”

“Hindi na po, sapat na ang panahon ko para magsaya bilang teeanger, Mom. Gusto kong matutunan agad ang trabaho para makapagpahinga ka na at makapaglibot sa mundo kasama si Daddy. Hindi ba okay iyon?”

“Okay naman, pero hindi ko na masyadong gusto pang lumayo. Naiisip ko kasi si Fatima.”

“Hindi mo kailangang mag-alala, Tita Criselda. Kaya ko naman po ang sarili ko. Mag-aaral ako nang maayos, hindi ako male-late, at hindi ako magiging pabaya sa grades ko.” Itinaas ng dalagang babae ang isang kamay bilang pangako.

“Tama, Mom. Ako na rin ang bahala kay Fatima. Hindi siya gagawa ng kalokohan dahil nandito ako, at hindi ako kasing bait mo. Kung magiging pasaway siya, siguradong mapaparusahan ko siya.”

Ngunit hindi rin sigurado kung anong klaseng parusa ang ibibigay niya kung sakaling maging pasaway ang dalaga.

“Iyan nga ang ikinababahala ko. Kung iiwan ko siya sa’yo, baka pagbalik ko, wala na siyang buhay,” sabi ni Criselda.

Iba ang ibig sabihin ng mga salita ng kanyang ina. Kapag ang kanyang ina ang nagsabi noon, ang ibig sabihin ay pagalitan o parusahan siya hanggang sa halos mawalan siya ng buhay. Pero para sa kanya, ang ibig sabihin ay kainin siya hanggang sa maging bangkay na lang.

Bahagyang umiling ang binata sa mga kung ano-anong naiisip niya. Bakit ba siya nagkakaroon ng ganoong masasamang isipin, samantalang ang batang ito ay napakabata pa, ni hindi pa legal ang edad, at may kasintahan na siya.

Kung walang magiging problema, siguradong mag-aasawa sila at bubuo ng pamilya.

“Ay, Mom, huwag mo nang alalahanin iyon. Malaki na si Fatima. At saka, ang dami nating katulong sa bahay. Wala namang papayag na kainin ko ang ulo niya. Maliit kasi na bata ‘to, alam mo na.”

Tumingin siya sa dalaga nang bahagya, at napangiti nang makita siyang nakaupo at nakikipagkamay sa ina niya, na parang pinapawi ang pag-aalala ng matanda.

“Tama, Tita Criselda. Pwede kang maglibot kasama si Uncle Harrison nang walang problema. Huwag kang mag-alala sa akin. Pwede rin si Tita Joyce ang magbantay sa kanya. Alam niyo naman kung gaano siya kabait.”

“Oo nga. Kapag kaya na ni Peyton na pamahalaan ang kumpanya at ang mga empleyado nang mag-isa, pwede na akong maglakbay kasama ang Dad mo.”

“Maganda ‘yon, Mom” sagot ni Peyton. Tinutuklap niya ang paboritong shrimp dish at napatingin sa sarap nito. “Hmm, ang sarap ng shrimp dish na ‘to, Mom. Ang galing lalo ni Tita Joyce.”

Pagkatapos niyang magsalita, kumain pa siya ng ilang subo ng masarap na lugaw, agad na nabighani sa lasa nito.

“Ano luto ni Tita Joyce? Eh luto ‘yan ni Fatima.” Pagtatama ni Criselda.

Iaabot na sana niya ang ulam sa bibig niya, pero huminto siya at tiningnan ang dalaga. Nakatingin ito sa kanya na may parehong takot na lagi nitong ipinapakita.

“Luto mo ‘to Fatima? Ang sarap ah.”

“Maraming salamat po.” Tugon ni Fatima.

Pagkasabi noon, agad niyang isinubo ang lugaw mula sa kanyang kutsara at ngumuyang may gana. Ang payat ng babaeng ito, pero ang husay magluto. Paano siya naging ganito kapayat kung ang galing niyang magluto? Ayaw ba niyang kumain? Kung ganito siya kapayat, baka hindi niya kayanin ang pagiging malupit nito. Kapag may gusto siya, palagi niyang ipinapakita nang buong tindi at karahasan. Pero sandali, anong kinalaman ng batang ito roon? Bakit niya kailangang isaalang-alang ang mga pagnanasa niya, eh hindi naman sila magkamag-anak? At higit sa lahat, may nobya na siya na pwede niyang pagsabihan ng lahat ng galit o init niya. Bakit ba siya nadidistract?

“Hmm, ano pa bang alam mo?”

Nag-alingasngas siya para itago ang maling isip at tinanong ang dalaga tungkol sa kanyang kakayahan bilang chef.

“Maraming akong kayang gawin. Kung gusto mong kumain ng anuman, pwede mong sabihin. Kung hindi ko alam, pwede rin akong mag-search ng recipe sa internet.”

Kahit na ayaw niyang tumingin o makipag-usap sa kanya dahil sa nangyari kagabi, wala siyang magagawa dahil pareho silang nakatira sa iisang bahay. Bukod pa rito, siguro galit siya kagabi at naiinis sa kanya dahil naabala niya ang “langit” niya kasama ang kasintahan, kaya siguro pinilit niyang guluhin siya sa paraang iyon.

Siguro hindi niya talaga intensyon na saktan siya, dahil kung ganoon, hindi siya makakatakas nang buhay na walang lakas kagabi. Kaya kailangan niyang mag-ingat, huwag gawin ang anumang makapagagalit sa kanya o makasira ng kanyang mood, para manatiling ligtas.

“Oo nga, sa susunod kung may gusto akong kainin na espesyal, sasabihin ko. Sana pagdating ng araw na iyon, makakain talaga ako.”

“Susubukan ko po, Kuya.”

Tumango siya nang bahagya, kontento, at tinuloy ang pagkain ng kanyang lugaw hanggang matapos.

“Okay, mas mabuti rin na sumama sa akin ngayon, Peyton. May meeting tayo ng mga shareholder, gusto ko rin na makilala mo ang mga ito at ang board of directors nang sabay-sabay.”

“Okay, Mom. Mag-aaral po ako nang mabuti, hindi ko po kayo bibiguin.”

“Alam kong kaya mo yan, anak.”

“Maraming salamat po, Mom.”

Lumipas ang anim na buwan na seryoso siyang nag-aral sa Johnson Property Co., Ltd. (Public) para sa posisyon ng presidente mula sa kanyang ina. Nagawa niyang magpakita ng mahusay na leadership at malawak na pananaw hanggang pinagkatiwalaan siya ng iba pang board members na pamahalaan ang kumpanya bilang kapalit ng ina.

At ngayon, opisyal na siyang nagtataglay ng posisyon, habang ang ina ay magbabawas na lamang ng papel at magiging senior advisor ng kumpanya.

Sa loob ng anim na buwang iyon, halos gabi-gabi siyang nagtrabaho at walang araw ng pahinga. Kaya madalas ay nagrereklamo ang kasintahan niya sa bahay. Kahit makitulog si Atasha sa kanya sa mga araw ng pahinga, nagtatrabaho siya hanggang gabi at hindi ginagalaw si Atasha sa loob ng anim na buwan. Kahit anong subuk ni Atasha, palaging sasabihin niyang pagod siya at stressed mula sa trabaho, kaya napipilitan siyang sumunod.

Kahit na may master’s degree sa business administration tulad niya at may frozen food export company sa bahay, puro libangan lang ang ginagawa ni Atasha. Hindi niya pinapansin ang negosyo ng pamilya, kasi gusto niyang maging asawa ng mayayamang Johnson family sa Amerika, para hindi na kailangan magtrabaho nang mahirap. Mas gusto niyang ituon ang oras sa pag-aalaga sa asawa at magpaka-sensual para mapalapit sa kanya.

At ngayong araw, kung kailan opisyal na siyang magiging presidente, may company dinner sa gabi. Sasama siya kay Peyton para ipakita sa mga babaeng empleyado na may totoong kasintahan na ang kanilang gwapong boss, at maalis ang mga babaeng nagnanais lamang ng kaginhawaan at gagamitin ang kanilang katawan para mapaikot ang ulo ng lalaki. Kung may gagawin mang hindi kanais-nais, siya mismo ang maglalantad nito.

“Fatima, sasama ka sa dinner ngayong gabi para ipagdiwang ang pagkakahirang ni Peyton bilang presidente, kasama rin ako. Inihanda na ng secretary ang damit mo, cute ito. Pagkatapos ng klase, bumalik ka agad. Wala ka na bang tutorial ngayon?”

Tanong ni Criselda habang magkasama silang apat sa agahan, at ngayon may dagdag na miyembro dahil kagabi, nanatili si Atasha sa bahay nila.

“Opo, Tita Cris. Wala po akong turorials ngayon dahil kailangan um-attend ng kaklase kong si Jameson sa party ni Peyton, kaya kinansel ng mga kaibigan niya ang mga session.”

Ang tinutukoy niya ay si Jameson, kaibigan niya sa parehong group na madalas siyang sinusundo at hinahatid tuwing may tutoring tuwing weekends.

“Oh, oo. Si Jameson ay anak din ng isang shareholder at executive director sa company.”

Palihim na napasimangot si Atasha sa ina ng kanyang nobyo. Hindi niya maintindihan kung bakit ganoon na lang ang pagmamahal at pag-aalaga nito sa batang iyon. Sa halip na pansinin at bigyang-halaga ang magiging panganay niyang manugang, doon pa ito nagbubuhos ng atensyon at lambing sa batang nakakainis.

“Mauuna ka na bang umuwi, Peyton? Hinihintay ka ni Atasha.”

“Hindi ako uuwi. Makakapag-drive naman si Atasha mag-isa, o kaya sasabay kay Mom.”

“Kung ganoon, sasabay na lang si Atasha sa akin.”

“Babalikan ka nalang namin.”

“Okay.”

Bagama’t hindi natuwa si Peyton sa pagkukuwento ni Fatima tungkol sa malapit niyang kaibigang lalaki—na madalas niyang binibisita kahit first year college pa lang ito—at sa posibilidad na magkaka-boyfriend na siya, pati na sa mga lalaking laging pumuporma sa kanya sa bahay, hindi niya maipakita ang inis dahil wala naman siyang karapatan sa dalaga.

Habang tumatagal, lalo pang gumaganda at nagkakalaman si Fatima, kaya hindi niya maiwasang lingunin ito nang palihim.