CHAPTER 6

Sa engrandeng congratulatory party para sa pagkakatalaga kay Peyton bilang bagong presidente ng kumpanya, na ginanap sa banquet hall ng isang kilalang five-star hotel, dumating ang pamilya niya eksaktong magsisimula na ang event. Tatlong babae na magkakaiba ang edad ang sabay-sabay na pumasok sa venue, ngunit nakatutok lamang ang mga mata niya sa iisang babae, na para bang hinihigop ng magnet.

Isang napakagandang babae na may balingkinitang pangangatawan, nakasuot ng mahabang makinang na navy blue spaghetti-strap dress. Ang malalim na hiwa sa damit ay bahagyang naglantad ng bilog at sariwang dibdib nito, magkadikit at nakaangat. Ang maliit na diamond necklace na suot niya—na pinili mismo niya habang sinamahan siya ng ina upang bilhin—ay lubos na bumagay rito.

Tunay ngang may angkin siyang alindog. Ang mukha niya, na nilagyan lamang ng mamahalin ngunit magaan na Korean-style makeup, ay lalong nagpasikat sa kanyang sariwang kagandahan at natural na kutis. Ang mga takong, na mas mataas pa kaysa sa mga karaniwang sinusuot nito, ay nagbigay pa lalo ng linya sa kanyang katawan, kaya’t mas lalo siyang humaba at naging matingkad tingnan.

Napalunok nang malalim ang binata bago siya bahagyang umubo. Para takpan ang pagkatigagal niya, ibinaling niya ang tingin sa nobya niya, na kasing ganda at kasing sexy pa rin gaya ng nakasanayan niya. Kaya hindi siya gaanong nakaka-excite.

“Kumusta siya? Maganda ba siya ngayon?” pang-aasar ng ina niya, na napansin ang hindi napuputol na tingin ng anak niya kanina sa batang babae.

“Maganda siya, pero para sa akin masyadong revealing ang suot niya. Bata pa siya, tapos ganyan kalantad ang suot.”

Aba, bigla siyang naging konserbatibo, samantalang napaka-modern at international naman niyang tao.

“Saan banda ang revealing? Lahat naman nagsusuot niyan. Tingnan mo si Atasha. Mas bukas ang suot kaysa sa anak kong si Fatima. Hindi ka naman nagreklamo.”

Palihim na pinuna ni Criselda ang manugang niya. Kahit anong okasyon o kahit pang-araw-araw, kung hindi punit dito, punit doon. Laging may bukas o hiwa. Hindi naman siya makaluma, pero minsan sobra na talaga.

“Si Atasha ay mature na. Pero ang paborito mong anak, ni hindi pa legal ang edad.”

“Naku, bata pa ba? Tingnan mo, malaki na siya. Hindi na bata,” sagot ng ina niya.

Tama nga, lumaki na siya, at kahit na nakatago ang katawan niya, kitang-kita na ang buong anyo—malaking dibdib, manipis na baywang, magandang balakang, mahabang binti, at puting kutis. Sa ilang buwan lang, lumaki siya ng ganito kaayos.

Tiningnan ni Atasha ang kasintahan niya na halatang ininspeksyon ang katawan ng dalaga, at hindi natuwa. Pero hindi niya pwedeng ipakita ito, kaya hinawakan ang braso niya para paalalahanan na siya ang dapat niyang tingnan.

Nang malapit nang magsimula ang event, dumating ang pinuno ng pamilya, si Harrison Johnson—ang ama niyang kagagaling lang mula Amerika matapos ang shareholders’ meeting ng kanilang hotel at casino.

“Congratulations, my child. I’m so proud of you for growing up to be who you are today.” bati ni Harrison sa anak sa Ingles, dahil medyo hirap siyang makipag-usap sa Tagalog.

Si Harrison ay isang lalaking nasa gitnang edad, may dark brown na buhok at kulay-abong mga mata, matangkad at matipuno na parang isang binata. Mahigpit niyang niyakap ang panganay na anak.

“Thank you, Dad,” sagot ni Peyton.

Pagkabitiw nila sa yakapan, lumapit ang ama sa minamahal nitong asawa.

“Darling,” tawag niya, at agad silang nagyakap nang buong pananabik.

“Darling, I've missed you so much. I've been so busy with work lately. I've wanted to come see you for a long time, p-pero naging busy ako sa casino."

“I miss you too, honey. Kapag settled na si Peyton, magkakaroon na tayo ng mas maraming oras para sa isa’t isa.”

“That’s great. Matagal ko na talagang gustong maglaan ng oras para sa’yo, pero may exams pa ang dalawang iyon kaya hindi ko sila maisasama. Araw-araw na lang nakasimangot ang little girl natin dahil gusto niyang batiin ang kuya niya.”

“It’s okay, Dad. Makakapunta ka ulit sa amin kapag tapos na ang exams nila.”

Matapos makipag-usap sa anak, binati niya nang maikli ang magiging manugang. Pagkatapos ay lumingon siya sa dalagang nakatayo sa likod ng kanyang asawa.

“Oh, Fatima! Isang taon na tayong hindi nagkita. Dalaga ka na talaga, ano?”

Nagmano naman si Fatima kay Uncle Harrison, saka siya niyakap tulad ng nakaugalian tuwing dumadalaw sina Harrison at Criselda sa kanya at sa mga magulang niya.

“Hello, Uncle Harrison. I miss you so much!” sabi niya sa mataas na Ingles, hindi nagpapahuli bilang estudyante ng isang prestihiyosong international school mula kindergarten hanggang high school, at ngayon ay nag-aaral pa rin sa isang international university.

Ngumiti si Peyton, hindi alam kung ano ang mas nagustuhan niya: ang magandang accent ng dalaga, ang pagiging close niya sa kanyang mga magulang, o ang malinaw na pagmamahal ng ama niya sa kanya.

“MIss rin kita, Fatima. Sorry sa nangyari sa mga magulang mo, anak. Pero ngayon, anak ka na namin ng Tita Criselda mo. Pangako, aalagaan ka namin ng mabuti. Hindi mo kailangang matakot na mapag-isa ka,” sabi ni Uncle Harrison.

“Maraming salamat po, Uncle Harrison,” sagot niya. Magalang niyang binanggit at niyakap muli ang ama ni Peyton, na nagdulot ng inggit kay Atasha, na kahit magiging daughter-in-law siya sa pamilya, hindi siya nabigyan ng ganoong closeness at atensyon tulad ng dalagang ito.

“Okay, anak, magsisimula na ang ceremony sa stage. Pumunta ka na para maghanda. Pagkatapos, makakaupo ka sa tabi namin,” sabi ng ina niya.

“Okay, Mom,” sagot niya.

Ngunit pagkatapos ng kanyang vision at policy presentation, nang bumalik siya sa table, muling hindi siya natuwa sa batang naging dalaga na. Nakita niya itong nakikipag-usap sa lalaking madalas sumundo at sumabay sa kanya sa tutoring o outings tuwing weekend. At sa table pa ay kasama pa ang mga magulang at board members ng lalaki. Napansin niyang sobrang galing ng dalaga sa pakikitungo sa matatanda at sa mga lalaki. Ang charm niya ay master-level; lahat ay nahuhulog sa kanya, maliban sa kanya.

Hindi rin ginagamit sa kanya ang charm na iyon; kahit tumingin lang siya sa kanya ng matagal, parang ayaw niya o natatakot sa kanya. Kahit hindi siya higante, paanong hindi siya maiirita sa ganyang ugali.

Matining ang mata niya sa paligid, sa mga kabataan na naguusap, naglalaro, at kumukuha ng pagkain sa buffet, at mas lalo siyang naiinis sa dalaga at sa lalaki.

“Peyton, anong nangyari? Bakit mukhang naiinis ka?” tanong ni Atasha, na matagal na rin niyang pinag-obserbahan ang kanyang nobyo. Palaging napapansin na nakatingin siya sa paligid na parang hindi kontento sa ibang tao.

“Siguro pagod lang ako, Atasha. Anim na buwan nang hindi ako nakakapagpahinga ng maayos kahit isang gabi lang,” sagot ni Peyton.

Lumapit siya at mahinang bumulong sa puting tainga niya, para pareho lang nilang marinig.

“Kung gano’n, hayaan mo ako ang mag-alaga sa’yo ngayong gabi. Para makapagpahinga ka at mawala ang stress mo.”

Alam niya kung ano ang gusto niya. Sa nakaraang anim na buwan, tuwing pupunta o mag-oovernight siya sa kanya, palaging hinihiling nito ang intimacy na dati nilang ginagawa sa Amerika. Pero palagi niya itong tinatanggihan dahil sobrang pagod at wala talaga siya sa mood.

Ngayong gabi, lalo pang naging mahirap. Bukod sa wala siyang ganoong gana, galit pa ang nararamdaman niya. Siguradong siya ang dahilan kung bakit maaring masama ang mood ni Atasha ngayon.

“Pasensya na, Atasha. Sobrang pagod talaga ako, wala akong gana. Kung okay lang sa’yo, puwede kang umuwi muna sa bahay ngayong gabi. Baka kung manatili ka, mas mainsulto ka lang. Mas gusto kong magpahinga.”

Napangiwi si Atasha sa kanya. Kahit halos lantad na ang buong katawan nito sa suot niya ngayong gabi, hindi pa rin siya tinatablan. Ibang-iba kumpara noon, na kahit konting laman lang ang ipinapakita nito, hindi niya mapigilang angkinin ito.

Halos araw-araw niya itong kinakain noon. Kung ang kapalit ng lahat ng paghihirap na ito ay maging mukhang boring na matandang lalaki siya…

Huwag na lang siyang maging boss. Mag-presidente na lang siya. Isa lang siyang shareholder at executive—magtrabaho nang magaan at hintayin ang kita. Sa kayamanan nila, hindi niya alam kung saan napupunta ang lahat ng pera.

“Okay, sige. Magda-drive na lang ako pauwi para sunduin ka bukas. Magpahinga ka muna. Ang sobrang pagtatrabaho, sumisira na sa kalusugan mo. Twenty-five ka pa lang, huwag kang umasta na parang nasa forties.”

“Alam mo namang responsibilidad ko ito bilang anak. Bilang panganay, hindi ko hahayaang bumagsak ang kumpanyang itinayo ng mga magulang ko, lalo na sa henerasyon ko. Naiintindihan mo?”

“Naiintindihan ko. Pero wala ka ng oras na binibigay sa akin! Kapag lagi kang sobrang busy at napapabayaan mo na ako, magagalit talaga ako.”

“Huwag kang magalit sa akin. Wala akong oras para sa mga pagtatampo mo