UNANG KABANATA- Bago ang Hindi Inaasahan

Alas-sais pa lamang ng umaga nang tumunog ang alarm clock sa maliit na kuwarto ni Lovely.

Ilang beses niya iyong pinatay bago tuluyang bumangon. Antok na antok pa siya, pero wala siyang ibang pagpipilian. Kailangan niyang gumising nang maaga dahil may mahalaga siyang gagawin ngayong araw.

"Hay nako, Lovely! Bumangon ka na. Hindi ka yayaman sa kakahiga mo!"

Napangiwi siya nang marinig ang boses ng kaibigan niyang si Mia mula sa labas ng kuwarto.

"Ang aga-aga, ang ingay mo!"

"Alas-sais na! Akala mo naman mayaman ka at walang pasok!"

Napailing siya habang napapangiti.

Iyon talaga ang problema kay Mia. Kahit wala pang nangyayari sa araw mo, siguradong may masasabi na siyang ikagagalit mo.

Tumayo siya at naglakad patungo sa maliit na salamin sa gilid ng kaniyang kama. Inayos niya ang mahaba niyang buhok at tiningnan ang sarili.

"Good morning, Lovely," bulong niya sa sarili.

Ngumiti siya.

Dalawampu't tatlong taong gulang pa lamang siya. Simple lang ang buhay niya. Wala siyang mamahaling gamit, walang sariling sasakyan, at lalong walang malaking bahay na maipagmamalaki.

Pero hindi naman iyon ang mahalaga sa kaniya.

Ang gusto lang niya ay magkaroon ng maayos na trabaho, makatulong sa pamilya, at balang araw ay magkaroon ng sariling bahay.

Hindi siya nagmamadali sa pag-ibig. Para sa kaniya, darating din iyon sa tamang panahon.

Hindi niya alam na minsan, ang mga bagay na hindi natin hinahanap ang siyang kusang dumarating.

"Good morning, sleeping beauty!"

Nakita niya si Mia sa kusina habang abala sa paghahanda ng almusal.

"Good morning din, bungangera."

"Wow! Ang aga mong mang-insulto. Hindi ka pa nga kumakain."

Umupo si Lovely at kumuha ng tinapay.

"So, ready ka na ba mamaya?"

"Medyo kinakabahan nga ako."

"Why? Interview lang naman."

"Exactly! Interview. Paano kung hindi ako matanggap?"

Umupo si Mia sa harap niya.

"Girl, ilang trabaho na ba ang in-applyan mo? Hindi puwedeng susuko ka agad."

Napabuntong-hininga si Lovely.

Ilang linggo na rin siyang naghahanap ng trabaho. Hindi naman siya mapili, pero gusto niyang makahanap ng trabahong sapat ang sahod para matulungan niya ang kaniyang pamilya.

"Malaking tulong talaga kapag natanggap ako," mahina niyang sabi.

"At kapag hindi, edi maghanap ulit. Simple."

Napatawa siya.

"Ang dali mong magsalita."

"Of course. Ako ang motivational speaker mo."

Sabay silang nagtawanan.

Bandang alas-otso, naghanda na silang umalis.

Simple lamang ang suot ni Lovely. White blouse, black slacks, at isang pares ng sapatos na ilang beses na niyang nagamit. Hindi siya mahilig mag-ayos nang sobra. Mas gusto niya ang malinis at presentableng tingnan.

Habang nasa biyahe, ilang beses niyang tiningnan ang folder na naglalaman ng kaniyang resume.

"Relax," sabi ni Mia.

"Relaxed naman ako."

"Talaga? Pangatlong beses mo nang binubuksan ang folder mo."

Napanguso siya.

"Just making sure."

Makalipas ang ilang minuto, huminto ang sasakyan sa tapat ng isang napakalaking building.

Napatingala siya.

"Is this it?"

"Yes, madam. Welcome to your future workplace."

Napanganga siya nang makita ang pangalan ng kumpanya.

THADDEUS HOLDINGS CORPORATION.

Isang kilalang kumpanya na may iba't ibang negosyo sa bansa at maging sa ibang bahagi ng mundo.

"Grabe. Ang laki naman nito."

"At ang boss daw dito, sobrang istrikto."

Napatingin siya kay Mia.

"Paano mo nalaman?"

"May kakilala akong dating empleyado rito. Gwapo raw ang boss, pero hindi basta-basta napapalapit sa mga babae."

Napataas ang kilay ni Lovely.

"Eh ano naman kung gwapo?"

"Wow! Walang interes?"

"Trabaho ang kailangan ko, hindi boyfriend."

Tumawa si Mia.

"Let's see about that."

Sa kabilang panig ng lungsod, ibang klase naman ang umaga ni Thaddeus.

Nasa kaniyang private office siya, nakaupo sa malaking swivel chair habang binabasa ang ilang dokumentong kailangang pirmahan.

Tatlumpu't isang taong gulang siya. Bata pa para sa posisyong hawak niya, ngunit sapat na ang kaniyang karanasan upang patakbuhin ang malawak na negosyo ng kanilang pamilya.

Tahimik siyang nagtatrabaho nang biglang tumunog ang kaniyang cellphone.

Nang makita ang pangalan sa screen, bahagyang nagbago ang ekspresyon niya.

Arabella Calling...

Sinagot niya iyon.

"Hello."

"Good morning, Thaddeus."

Boses iyon ng isang magandang babae.

"Morning. You're awake early."

"I'm in Paris, remember? I have a photoshoot today."

Napatingin siya sa relo.

"Right. How's everything there?"

"Busy, as usual. I might have another project next week."

"That's good."

Sandaling natahimik ang kabilang linya.

"That's all? That's good?"

Napahinga siya nang malalim.

"What do you want me to say, Bella?"

"Nothing. I just thought you'd ask when I'm coming home."

Hindi agad siya nakasagot.

Dalawang taon na silang kasal ni Arabella. Dalawampu't walong taong gulang ito at isa sa mga kinikilalang modelo sa international fashion industry.

Maganda, matalino, at matagumpay.

Ngunit sa dami ng pagkakataong dapat sana ay magkasama sila, mas pinili ng bawat isa ang kani-kanilang mundo.

"I'll check my schedule," sagot niya.

"Fine. I have to go. My manager is calling."

"Take care."

"You too."

Natapos ang tawag.

Ibinaba ni Thaddeus ang cellphone at muling tumingin sa mga dokumento.

Walang pagtatalo. Walang sigawan.

Pero wala ring lambing.

Ganito na ang nakasanayan nilang pagsasama.

Samantala, nasa reception area na sina Lovely at Mia.

"Good morning. We are here for the scheduled interview," magalang na sabi ni Mia.

Tiningnan ng receptionist ang kanilang pangalan.

"Please wait for a moment. Tatawagin ko ang HR department."

Tumango si Lovely at umupo sa sofa.

Tahimik niyang pinagmasdan ang paligid. Malinis ang sahig, mamahalin ang mga kagamitan, at halos lahat ng empleyado ay mukhang abala.

"Lovely."

Napalingon siya kay Mia.

"Hmm?"

"Promise me something."

"Ano na naman?"

"Kapag natanggap tayo rito, huwag kang masyadong mahiyain."

"Ikaw na lang ang huwag masyadong maingay."

"Excuse me!"

Napatawa silang dalawa.

Ilang sandali pa ay lumapit ang isang babaeng naka-formal attire.

"Miss Lovely?"

Agad siyang tumayo.

"Yes, ma'am?"

"Please come with me. The HR manager is ready to see you."

Huminga siya nang malalim at inayos ang kaniyang blouse.

"Wish me luck," bulong niya kay Mia.

"Good luck! Kaya mo 'yan."

Sinundan niya ang babae patungo sa isang conference room.

Hindi niya alam kung matatanggap siya.

Hindi niya alam kung ano ang naghihintay sa kaniya sa loob ng kumpanyang iyon.

At higit sa lahat, hindi niya alam na ang lalaking may-ari ng kumpanyang pinapasukan niya ay magiging dahilan ng mga gabing hindi niya kayang matulog.

Dahil minsan, ang pinakamalaking pagbabago sa buhay natin ay nagsisimula sa isang simpleng desisyon.

Ang mag-apply ng trabaho.

END OF CHAPTER 1