บทที่ 8 มีพิรุธ

“เราควรจะเริ่มจากตรงไหนดี”

“พ่อกับแม่ของผม”

“เขาคือใคร ชื่ออะไร และเขาอยู่ที่ไหน”

“พ่อผมชื่อภานุ ส่วนคุณแม่ชื่อเรนิสา ทั้งสองคนเป็นหมอภาควิชาพิเศษ ผมมีพี่สาวหนึ่งคนและน้องชายหนึ่งคน เรื่องอื่นๆ นับตั้งแต่วันที่ผมถูกยิงบนเวที ผมก็ไม่ได้เจอพวกเขาอีกเลยไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง”

พาสต้าพยายามนึกถึงเรื่องราวของตัวเองเท่าที่พอจะจำได้

มันเหมือนมีบางอย่างที่ถูกปิดกั้นเอาไว้ที่ทำให้เขาคิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออก

“เรื่องมันผ่านมา25ปีแล้วไม่รู้ป่านนี้พ่อกับแม่ของผมท่านจะเป็นยังไงบ้าง”

“นั่นซิ ผ่านมานานขนาดนั้น แต่ไม่เป็นไรนะ เดี๋ยวผมลองหาข้อมูลจากอินเตอร์เน็ตดู ต่อให้มันจะนานแค่ไหนถ้าเป็นถึงพ่อกับแม่ของนักร้องชื่อดังผมเชื่อว่าเราน่าจะเจอได้ไม่ยาก”

แฟนมีตพิมพ์ชื่อของพาสต้าลงไปในช่องค้นหาของเว็บไซต์ชื่อดัง

ข่าวส่วนใหญ่ที่ปรากฎอยู่ล้วนแต่เป็นภาพการเสียชีวิตของเขา รวมถึงผลงานบางส่วนที่ผ่านมา

น่าแปลกที่ไม่ว่าแฟนมีตจะพยายามค้นหาเรื่องครอบครัวของพาสต้าเท่าไหร่ ข้อมูลที่ควรจะได้พบกลับไม่ได้เป็นประโยชน์เพิ่มเติมขึ้นมาเลยสักนิด

พ่อ แม่ พี่และน้อง ไม่แม้แต่จะมีภาพถ่ายให้เขาได้เห็น หรือแม้แต่ข้อมูลอื่นๆ ก็ไม่ปรากฎเช่นเดียวกัน

ทั้งๆ ที่โดยทั่วไป การที่พาสต้าเป็นนักร้อง นักแสดงที่มีขื่อเสียงขนาดนี้ การที่จะมีเรื่องราวของครอบครัวเขาไปแปะอยู่ตามสื่อต่างๆ มันก็ไม่ใช่เรื่องยากเลยด้วยซ้ำ

“ไม่มีเลยเหรอ นอกจากชื่ออย่างอื่นที่เกี่ยวกับคุณ มันจะหาไม่เจออะไรเลยจริงๆ เหรอเนี่ย”

แฟนมีตพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเลื่อนลอย

“หรือเพราะมันนานมากแล้ว”

“ต่อให้เรื่องผ่านมาเป็นร้อยปี อินเตอร์เน็ตมันก็เก็บข้อมูลไว้ทั้งนั้นแหละนอกเสียจากว่า”

“อะไรเหรอครับ”

“มีใครบางคนจงใจลบเรื่องพวกนั้นทิ้งไปเพราะมีบางอย่างที่ไม่อยากให้ใครรู้”

แฟนมีตจ้องมองอยู่ที่หน้าจอที่มีข้อความตัวสีดำขนาดใหญ่ขึ้นว่า ‘ไม่พบข้อมูล’

สิ่งนี้ยิ่งทำให้เขามั่นใจว่าเรื่องราวของพาสต้า มันดูซับซ้อนมากกว่าการที่วิญญาณของคนๆ หนึ่งหลุดออกมาจากร่างอย่างแน่นอน

“แฟนมีตคุณสนิทกับเจ้าของร้านกาแฟคนนั้นใช่ไหม”

จู่ๆ พาสต้าก็ถามขึ้นหลังจากที่ทั้งสองคนวางมือและล้มเลิกการค้นหาข้อมูลของครอบครัวพาสต้าที่ดูจะไม่ได้รับประโยชน์อะไรนอกจากทางตัน

“หมายถึงพี่เพนเน่เหรอ”

“ใช่ คนนั้นแหละ”

“ก็นิดนึงแต่ไม่ได้มากขนาดนั้นนะ”

“ผมรู้สึกคุ้นหน้าเขาแต่นึกไม่ออกว่าเคยเจอเขาที่ไหน”

พาสต้านั่งลงที่เก้าอี้แล้วพยายามนั่งทบทวนจนคิ้วสองข้างขมวดกันเป็นปม

“คุณจะคุ้นหน้าพี่เขาได้ยังไง เพราะถ้าย้อนไป25ปีก่อนพี่เพนเน่ก็น่าจะอายุไม่กี่ขวบเองนะ”

“ไม่รู้สิ ตอนผมเห็นเขาผมมั่นใจว่าผมต้องรู้จักเขาแน่ๆ”

“แปลว่าที่ไปป้วนเปี้ยนใกล้พี่เขาเพราะเหตุนี้เหรอ”

พาสต้าพยักหน้าตอบช้าๆ

แฟนมีตคิดย้อนไปตอนที่เขาเห็นพาสต้าในห้องทำงานเพนเน่และเขาคิดว่าตัวเองตาฝาด แต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่ได้เป็นเช่นนั้น

“เอาแบบนี้ไหม เดี๋ยวผมลองไปถามพี่เขาดูเผื่อว่าเราจะได้อะไรเพิ่มเติม”

“ก็ได้นะ เพราะตอนนี้ผมบอกตามตรงว่าผมเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเราจะเริ่มต้นอะไรจากตรงไหนได้บ้าง”

พาสต้าถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนที่เขาจะค่อยๆ เลือนหายไป

วันรุ่งขึ้น

แฟนมีตไปทำงานแต่เช้าเพราะตั้งใจว่าจะแวะเข้าไปหาเพนเน่ที่ร้าน

ส่วนพาสต้าตั้งแต่คุยกันไปเมื่อวานจนตอนนี้แฟนมีตก็ยังไม่ได้เจอเขาอีกเลย

ไม่รู้ว่าแอบไปเที่ยวเล่นที่ไหน หรือกำลังทำอะไรอยู่

“อ้าวแฟนมีตมาแต่เช้าเลยนะ มีงานสำคัญเหรอ”

“เปล่ารับ ผมตั้งใจจะมาหาพี่เพนเน่นั่นแหละ”

“มาหาพี่? มีเรื่องอะไรหรือเปล่าสีหน้าดูไม่ค่อยดี”

เพนเน่จ้องใบหน้าของแฟนมีตด้วยความสงสัย

โดยปกติแล้ว ถ้านอกจากมาหากาแฟกินในช่วงเช้าของทุกวัน แฟนมีตก็แทบจะไม่ได้มาที่ร้านเลย หรือถ้าวันไหนเธอมีเรื่องงานให้แฟนมีตช่วยเหลือเขาถึงจะแวะเวียนมาบ้างตามโอกาส

ทว่านี่คงเป็นครั้งแรกตั้งแต่ได้รู้จักกัน ที่แฟนมีตเป็นฝ่ายมารอเพื่อพบเธอ

เมื่อคิดว่าบางทีน้องชายนิสัยดีคนนี้อาจจะต้องการความช่วยเหลือ เพนเน่ จึงไม่ลังเลที่จะชักชวนแฟนมีตให้เข้าไปคุยกันที่ห้องทำงาน

“ว่ามาเลยมีเรื่องอะไร”

“ผมมีเรื่องอยากมาถามอะไรพี่เพนเน่สักหน่อยครับ คงไม่ได้มารบกวนอะไรพี่มาก ใช่ไหมคะรับ”

“ไม่หรอกถามมาได้เลย เราเองก็มาช่วยงานพี่บ่อยๆ ถ้ามีอะไรให้พี่ช่วยพี่ก็ยินดี”

แฟนมีตมองออกไปรอบๆ ห้องเพื่อหวังว่าพาสต้าอาจจะตามเขามาด้วยแต่ก็ยังไร้วี่แวว ในขณะที่เพนเน่นั่งมองเขาอย่างใจจดใจจ่อเพื่อรอว่าเขามีเรื่องอะไรมาพูดคุย

“คือพี่เพนเน่เคยรู้จักหรือได้ยินชื่อพาสต้าไหมครับ”

รอยยิ้มหายไปจากใบหน้าของเพนเน่ทันที เหลือเพียงแววตาที่สั่นเครือ และใบหน้าที่ซีดเซียวคล้ายกำลังตกอยู่ในสภาวะตกใจในบางอย่างโดยเฉียบพลัน

“แฟนมีตถามทำไมเหรอ”

“คือ จำที่พี่เคยถามผมได้ไหมครับว่าชื่อของผมมันมาจากอะไร”

“จำได้ หรือว่าแม่แฟนมีตเป็นแฟนคลับพาสต้าหรอ”

แฟนมีตชะงักเล็กน้อยตอนที่ได้ยินประโยคคำถามต่อมาจากปากของเพนเน่

“ชื่อของผมมาจากเรื่องราวในวันที่คลอดครับ ผมคลอดกลางงานแฟนมีตคอนเสิร์ต แต่ผมยังไม่ได้บอกพี่เพนเน่เลยนะครับ ว่าพาสต้าเขาเป็นนักร้อง พี่เพนเน่รู้ได้ยังไงครับ”

พอได้เห็นสีหน้าที่ดูลุกลี้ลุกลนของเพนเน่ตอนนี้ แฟนมีตก็ยิ่งรู้สึกว่าบางทีพาสต้ากับเพนเน่อาจจะรู้จักกันมาก่อนจริงๆ

ซึ่งถ้าเป็นแบบนั้น บางทีข้อมูลที่เขากับพาสต้ากำลังตามหาอยู่เพนเน่อาจจะสามารถตอบเขาได้

“คือ..เมื่อก่อนพี่เคยเห็นแม่พี่เขาชอบนักร้องคนนี้พี่ก็เลยคิดว่าน่าจะเป็นคนๆ เดียวกันหรือเปล่า ใช่ไหม หรือเราหมายถึงพาสต้าไหน?”

“อ่อ..เหรอครับ ผมหมายถึงพาสต้าที่เป็นนักร้องนั่นแหละครับ”

“แล้วแฟนมีตรู้จักพาสต้าได้ยังไงเหรอ” เพนเน่ถามกลับ

ในตอนนี้เธอไม่แม้แต่จะสบตาแฟนมีตด้วยซ้ำ

“ผมก็ไม่ได้รู้จักอะไรเขาหรอกครับ แค่เพราะว่าผมดันไปคลอดกลางงานคอนเสิร์ตของเขา แล้วเขาก็ดันเสียชีวิตลงในวันที่ผมเกิดพอดี”

“แล้วมันเกี่ยวกับพี่ตรงไหนเหรอ แฟนมีตถึงมาดักรอพี่แต่เช้าแบบนี้”

“พอดีผมได้ยินน้ำหนาวพูดว่าพี่รู้จักนักร้องเยอะก็เลยลองมาถามดูครับ ผมไปนั่งหาประวัติเขามาแล้วไม่เจอข้อมูลอะไรเลย ก็เลยสงสัยว่าเขาดังขนาดนั้นทำไมไม่มีเรื่องของเขาให้ผมอ่านบ้าง ก็เลยนึกว่าพี่เพนเน่อาจจะรู้จัก”

แม้แต่ตัวของแฟนมีตเองก็กระอักกระอ่วนที่จะอธิบายเรื่องพาสต้าให้เพนเน่ฟัง เพราะเขาก็ไม่รู้ว่าเขาควรจะเริ่มต้นพูดมันยังไง

ถ้าบอกว่าเขาเห็นวิญญาณคนที่มีข่าวว่าเสียชีวิตไปแล้ว 25 ปีมาขอความช่วยเหลือว่าตัวเองยังไม่ตายแต่หาร่างไม่เจอ โดยทางนั้นบอกมาว่าคุ้นหน้าเพนเน่เขาก็เลยมาถามดู

ถ้าพูดแบบนั้นออกไปจริง นอกจากเพนเน่จะไม่ตอบคำถามเขาแล้ว เพนเน่อาจจะพาเขาส่งโรงพยาบาลหรือประกาศห้ามเขาเข้ามาในร้านนี้อีกตลอดชีวิตก็เป็นได้

“แล้วแฟนมีตจะหาข้อมูลของพาสต้าเขาไปทำไมเหรอ”

“ผมก็แค่อยากรู้ครับ ว่านักร้องคนไหนที่ทำให้แม่ผมยอมอุ้มท้องที่แก่ใกล้คลอดไปงานคอนเสิร์ตจนผมไปคลอดอยู่ที่นั่นได้”

“พี่เองก็ไม่รู้อะไรหรอกจ้ะ ข่าวนั่นมันก็หลายปีแล้วพี่จำอะไรไม่ได้เลยด้วยซ้ำ”

“นั่นสินะครับผมก็ลืมคิดไป ตอนนั้นพี่เพนเน่ประมาณกี่ขวบนะครับตอนที่พาสต้าเสียชีวิต”

เพนเน่นิ่งเงียบไปอีกครั้ง

“ขอโทษครับ ผมก็ลืมไปว่าพี่เพนเน่ไม่ค่อยชอบให้ใครถามเรื่องอายุ”

“ไม่เป็นอะไรหรอกจ้ะ จริงๆ พี่ก็ไม่ได้หวงอายุตัวเองขนาดนั้น”

“ผมว่าผมไม่กวนพี่เพนเน่แล้วดีกว่าขอบคุณมากนะครับที่อุตส่าห์เสียเวลามาฟังผมถามคำถามไร้สาระ”

แฟนมีตส่งยิ้มให้กับเจ้าของร้านกาแฟคนสวยก่อนที่จะกลับออกมาแล้วเข้าบริษัทเพื่อไปทำงานของตัวเองต่อ

ความรู้สึกบางอย่างที่ติดค้างอยู่ในใจกำลังบอกกับเขาว่าบางทีเรื่องเล่าที่มันดูไร้สาระ ก็อาจจะกลายเป็นเรื่องจริงได้ ถ้าหากคนเรายอมเปิดใจในมุมมองที่ต่างกัน

เมื่อคิดได้แบบนั้นแฟนมีตจึงตัดสินใจส่งข้อความเพื่อนัดกินข้าวกับพายุและน้ำหนาวทันที

“พาสต้าคุณอยู่แถวนี้หรือเปล่า”

“ผมมาแล้วแฟนมีต”

“โถ่ตกใจหมด หายไปไหนมาทั้งวัน”

ช่วงพักกลางวันแฟนมีตเดินหลบบนดาดฟ้าของบริษัทซึ่งถูกจัดเป็นสวนเอาไว้ให้พนักงานมาเดินเล่น ก่อนจะร้องเรียกชื่อหาวิญญาณของอดีตนักร้องดัง ไม่นานเขาก็โผล่มาในระยะประชิดตัว จนแฟนมีตเผลอถอยหลังหนีด้วยความตกใจ

“ไปหาข้อมูลเพิ่มเติมมาครับ ว่าแต่คุณเถอะได้เรื่องอะไรบ้างไหม ที่ไปคุยกับคุณเพนเน่มา”

“ได้คำถามกับความสงสัยมาเพิ่มมากกว่า”

“ทำไมเหรอครับ”

แฟนมีตแกล้งทำเป็นหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแนบที่หู ทำทีคล้ายกับว่ากำลังติดสายธุระสำคัญอยู่ เพื่อให้คนผ่านไปผ่านมาไม่คิดสงสัย ว่าเขาเป็นอะไรถึงมานั่งคุยอยู่คนเดียว

“ก็พอผมพูดชื่อคุณพี่เขาก็ทำหน้าเหมือนตกใจอะไรสักอย่าง แถมพูดจาแปลกๆ ปากบอกไม่รู้จักคุณ แต่ก็พูดตะกุกตะกัก ทั้งๆ ที่ปกติพี่เพนเน่ไม่เคยเป็นแบบนั้นเลยด้วยซ้ำ เขาทำเหมือนกับว่าเขารู้จักคุณแต่ไม่อยากพูดถึงหรือมีอะไรบางอย่างทำให้เขาพูดออกมาไม่ได้”

แฟนมีตวิเคราะห์จากสิ่งที่เขาเห็น

“อันที่จริงผมเองก็เคยฟังเรื่องราวแปลกๆ บางอย่างเกี่ยวกับตัวพี่เพนเน่มาเหมือนกันนะ”

“เรื่องอะไรเหรอครับ”

“ก็แนวๆ ยาอายุวัฒนะอะไรทำนองนั้น ก่อนหน้านี้ผมบอกตามตรงผมมองว่ามันโคตรไร้สาระ”

แฟนมีตหันมองพาสต้าที่นั่งอยู่ข้างๆ แววตาของพาสต้าตอนนี้คล้ายกับเพนเน่เมื่อเช้าไม่มีผิด

แววตาของความหวาดกลัว

“แล้วตอนนี้คุณยังคิดแบบนั้นอยู่หรือเปล่า”

“ก็ถ้าผมสามารถมานั่งคุยกับวิญญาณอย่างคุณได้ เรื่องยาอะไรพวกนั้นมันก็คงจะมีโอกาสเป็นไปได้เหมือนกัน”

“ถ้าอย่างนั้นคุณจะทำยังไงต่อไปเหรอ”

“เย็นนี้ผมนัดกินข้าวกับสองแฝดพนักงานที่ร้านพี่เพนเน่ ผมว่าผมคงจะต้องลองไปนั่งฟังเรื่องราวพวกนี้แบบเปิดใจจริงจังกับเรื่องนี้ดูสักครั้ง”

:

- TBC -

#hgdคุณผีที่รัก