ผมจะทำให้เต็มที่ (omegaverse)

ผมจะทำให้เต็มที่ (omegaverse)

last updateTerakhir Diperbarui : 2025-06-14
Oleh:  summer T.Tamat
Bahasa: Thai
goodnovel18goodnovel
Belum ada penilaian
27Bab
1.3KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

“คุณว่าน ให้ผมเอาเถอะนะครับ ผมจะตั้งใจเอาเต็มที่ ผมทำให้ได้ทุกท่าเลยนะครับ ขอแค่คุณว่านยอม...วาดรูปให้ผม”

Lihat lebih banyak

Bab 1

1.อย่าตัดสินคนจากภายนอก

Raven POV 

“Anyone who objects to this union between Alpha Matthew and our future Luna, Cassandra, speak now or forever hold your peace.”

“I object,” I said, my voice slicing through the air as I stepped into the wedding hall.

Gasps rippled through the crowd like thunder.

But I didn’t care.

I barely saw them. My eyes locked on only two people.

Matthew…the only man I ever loved since I was a teenager. The one I believed saw me, truly saw me, beyond my rank… beyond being a wolfless omega.

And Cassandra…my best friend. My sister in everything but blood.

Standing there beside him in a Luna’s wedding gown.

About to marry him.

On the same day that was supposed to be ours.

The same day he promised would bind us.

My heart pounded as I stepped forward, each footfall heavier than the last. 

The betrayal clawed at my chest, but I kept walking, toward the altar, toward the lie, toward the knife they had both buried in my back.

“What’s going on?!” I screamed, my voice cracking as I stumbled forward. “Today is our wedding day!”

Tears streamed down my cheeks.

Matthew didn’t flinch.

He didn’t even blink.

“The only thing that should surprise you,” he said coldly, “is that you ever thought I’d marry a stupid, wolfless omega.”

Cassandra laughed beside him, lacing her fingers through his.

“How could the pack’s little slut ever dream of becoming a Luna?” she sneered, smirking as if this was all one big joke.

I gasped, clutching my chest as pain lanced through me. Like my heart was being ripped out in front of everyone.

“I’m not a whore,” I whispered. “And you…of all people…you know that.”

I stepped forward, reaching for him. For the man who’d once held me like I was his world.

“But… you promised me..”

“Don’t touch me,” he snapped.

He shoved me hard…

I fell backwards from the altar, landing with a sickening thud. 

The wind was knocked out of me. My gown tangled around me like a shroud.

“Raven!” My mother cried, rushing to my side. 

She dropped to her knees, clutching my shoulders ,her arms wrapping around me like a shield ,but I couldn’t hear her over the pounding in my head.

Over the sound of my own soul tearing.I collapsed into her, sobbing.

I had thought my parents would be disappointed. 

I had expected judgment when I told them I couldn’t keep waiting for a fated mate. But instead… they’d surprised me.

They were happy. Proud, even.

Supportive of my decision to choose love rather than wait for a bond that might never come.

Not every wolf gets to meet their mate. 

The lucky ones do. But for the rest of us… we’re left with nothing but fading hope and the quiet ache of time slipping away.

So I chose Matthew.

He wasn’t my mate…but he was kind. Or at least, I thought he was.

I let myself believe I could be happy with him. That maybe a chosen mate could still mean forever.

But now?

Matthew had shattered that fragile dream. He didn’t just break my heart.

He destroyed my one chance at happiness.

And as I clutched my mother in the middle of that church, surrounded by laughter and betrayal, I knew…

There was no going back.

“This should be the last time I ever see you near my pack…or my family,” Matthew growled, his voice dripping venom. “The next time I do, I’ll skin you alive. Consider this a favor.”

His words were a blade.

And they cut deeper than anything ever had.

I screamed.

A sound so raw, so full of agony, it echoed through the hall and out into the night. 

I clutched my chest as a deeper pain surged through me…one I couldn’t stop, couldn’t control.

For a wolf, there was nothing worse than exile.

Separation from the pack wasn’t just punishment—it was a death sentence for the soul.

It carves you open. Hollows you out. Leaves you… nothing.

And just when I thought the pain couldn’t get any worse…

It did.

Something snapped deep inside me. My bones twisted. My skin burned. I collapsed again, spasming as the first wave of my shift hit.

The world blurred.

My screams turned into snarls.

And for the first time in my life—

I began to transform.

“What’s going on?!” someone shouted behind me.

“She’s… she’s transforming!” another voice cried, trembling.

But I couldn’t hear them anymore, not even my mothers frantic screaming.

All I could hear was the sound of my bones snapping and rearranging, one after the other. My screams turned to snarls. 

My nails tore through skin. My back arched as my wolf unfurled inside me.

Pain consumed me.

All of me.

A firestorm ripping through my veins, devouring my humanity.

I howled.

A guttural, agonizing sound that ripped through the walls of the church.

Then I bolted…charging out into the cold night, claws tearing into the ground,my eyes wild with rage and confusion.

“Raven!” my mother’s voice cried out, frantic, and desperately.I heard her try to follow me.

“Don’t go near her!” someone shouted behind her. “She’s rogue now…she’ll attack anything that moves!”

Their voices blurred, thinned, and faded as I tore through the woods. 

The trees became a blur. The wind howled around me. My breath came in ragged bursts as I ran deeper, faster, farther.

Away from them.

From the lies.

From the betrayal.

But I couldn’t escape the madness curling through my mind. A slow, creeping wildfire that whispered…

My name is Ara.

Just then, through the haze of pain and fury…

A scent slammed into me like a wall.

So rich and intoxicating. It was like earth and wildflowers, fresh rain on soil…I froze.

My claws dug into the ground as I slowly turned, breath heaving, my golden eyes snapping from tree to tree, as I searched for the source.

The scent pulled at me like a string through my chest.

Mate.

The word echoed in my head.

My wolf’s voice, clear and wild and certain, whispered over and over again .

Mate. Mate. Mate.

She was howling it now, over and over, louder than the pain, louder than the madness.

The forest quieted around me. My muscles trembled, my body still in pain from shifting, but nothing else mattered.

The scent overruled everything.

The rage. The grief. The betrayal.

All of it fell silent.

Because he was near.

Somewhere, beyond the trees, the one fate had chosen for me.

Not Matthew. Not the liar who left me broken on the church floor.

And I would find him.

Even if I had to tear the forest apart to do it.

I kept running, as the scent grew stronger, and sharper almost impossible to ignore. 

It wrapped around me like heat, calling me deeper into the woods.

I slowed as I reached the source.

My chest heaved. My skin still buzzed from the shift. My gown was in tatters, barely hanging onto my frame. I didn’t care.

I shifted back into human form, pushing branches aside, my bare feet crunching over twigs and leaves. Step by step, I followed the scent…until the trees opened up into a small clearing.

And then I stopped cold.

My breath hitched.

Three men standing in front of me.

Not one,Not two.

But three.

All staring at me.

Three pairs of eyes locked onto mine like magnets. Eyes that shimmered with

recognition. Hunger. Shock. And Possession.

My knees nearly buckled.

Because I could feel it—deep in my bones, in my soul, in my wolf.

They were all my mates.

Not one but all three of them

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
27 Bab
1.อย่าตัดสินคนจากภายนอก
ปัง! เสียงปิดประตูไม้บานใหญ่ราคาแพงสีดำสนิทดังก้องสตูดิโอโดยไม่สนว่าจะเกิดความเสียหายหรือชำรุดส่วนไหนบ้าง นั่นบ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่าคนที่กระแทกบานประตูไม้สุดหรูของห้องทำงานส่วนตัวอยู่ในอารมณ์คุกรุ่นเพียงไร ยังไม่ทันที่เพื่อนร่วมงานและลูกค้าที่นั่งรออยู่โถงด้านนอกสตูดิโอจะหายตกใจกับเสียงดังเมื่อครู่ ทุกคนในบริเวณก็ต้องสะดุ้งอีกครั้งเมื่อคนที่สร้างเสียงครึกโครมเท้าแขนลงโต๊ะไม้ตัวยาวสำหรับตรวจงานเต็มแรง ชายหนุ่มหุ่นผอมเพรียวสวมเสื้อเชิ้ตผ้าลื่นสีดำสนิทเช่นเดียวกับสีผมแหวกลึกลงมาถึงกลางอก กางเกงเข้ารูปแนบเนื้อสีคาราเมลอวดขาเรียวกับสะโพกโค้งสวย เขายืนเท้าแขนกับโต๊ะด้วยใบหน้ายุ่งเหยิง สายตาเรียวสวยหรี่ลงมองสำรวจรอบจนคนถูกมองต่างพากันหลบตาเป็นแถว “ไอ้หมอมาหรือยัง” เสียงห้วนเอ่ยถามโดยไม่ระบุคนตอบ มือเรียวที่เท้าลงโต๊ะเต็มแรงเสียงดังเมื่อครู่มีโทรศัพท์เครื่องแพงอยู่ข้างใต้ ดีที่เจ้าของใส่เคสคุณภาพดีไว้ ไม่อย่างนั้นหน้าจอคงได้แตกร้าวเหมือนเครื่องก่อนหน้านี้ที่เจ้าตัวเพิ่งโยนใส่กำแพงและทิ้งไปเมื่อปลายเดือนที่แล้ว “ยังไม่เห็นนะครับพี่ว่าน” “ทำไมยังไม่มาอีกวะ ไอ้ต้า
Baca selengkapnya
2.กลิ่นที่เจือจาง
เสียงหอบหายใจสอดประสานยามเมื่อสะโพกมนขยับเคลื่อนไหวขึ้นลงบนตักแกร่ง ทั้งที่ปากเอ่ยบอกว่าให้อีกฝ่ายแสดงฝีมือพิสูจน์ตนเองแต่เอาเข้าจริงกลับกลายเป็นคนที่โยกไหวกลืนกินแท่งเนื้อลำใหญ่โตเข้าช่องทางเล็กแคบเสียเอง เสียงคำรามในลำคอของคนที่ประคองเอวเล็กคอดบ่งบอกถึงแรงอารมณ์ของอัลฟ่าหนุ่มที่ถูกกลืนกินร่างเข้าไปในความคับแน่น สายตาคมมองใบหน้าสวยของเจ้าของสตูดิโอที่ขย่มขึ้นลงบนตัวเขาอย่างรุนแรง แต่แทนที่จะมีสีหน้ามีความสุข ดวงตาเรียวสวยกับถูกปิดด้วยแผงขนตาเปียกชุ่มของน้ำตาที่หยดลงมาข้างแก้มเงียบ ๆ ไม่มีเสียสะอื้นเจ็บปวดหรือเสียงครางพอใจออกมาจากปากบางที่ฟันซี่เล็กกัดริมฝีปากล่างจนแน่น จริงอยู่ที่ร่างกายของโอเมก้าศิลปินคนนี้มอบความคับแน่นเสียวซ่านให้เขาจนแทบบ้า อยากตักตวงรุนแรงให้มากกว่านี้ ความพอใจของเขาแสดงออกมาโดยการปล่อยกลิ่นฟีโรโมนรุนแรงตั้งใจเจาะจงให้คุณว่านมอมเมาหลงใหลเขาให้ได้ภายในกิจกรรมทางเพศครั้งแรกนี้ หากแต่ว่าโอเมก้าที่เคลื่อนไหวบนร่างเขาไม่มีกลิ่นใดส่งออกมายามที่กระทำเรื่องเช่นนี้เลยแม้แต่น้อย ทั้งที่เขาจงใจปล่อยกลิ่นฟีโรโมนของตนเองกระตุ้นอีกฝ่ายคลุ้งไปทั้งสตูดิโอ
Baca selengkapnya
3.ทดลองซ้ำ
     เพราะน้ำเสียงตื่นเต้นของคนไข้โรคประหลาดขาประจำเมื่อเช้ามืด ทำให้วันหยุดที่แสนหายากของคุณหมอเฉพาะทาง ระบบสืบพันธุ์โอเมก้าต้องละทิ้งการนอนโง่ ๆ บนตักภรรยาออกมาเข้าเวรพิเศษ ที่หมายถึงการเข้าเวรเพื่อคนไข้กิตติมศักดิ์เพียงคนเดียวแต่เช้า      “รอผลแล็บออกก่อนแล้วจะโทรไปบอก แต่เท่าที่ดูผลอย่างอื่น ยังไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงนะ แน่ใจนะว่าไม่ได้คิดไปเอง” ลุคหมุนเก้าอี้กลับมาตั้งตรง หลังดูหน้าจอแสดงผลตรวจโดยละเอียดของเพื่อนรัก     “กูไม่ได้คิดไปเอง กูว่ากูขนลุกแป๊บหนึ่งด้วยนะ” ว่านตอบรัวเร็ว เขายังจำได้ว่าในตอนที่โดนเด็กนั่นหอมแก้ม เพียงเสี้ยววินาทีที่ใบหน้าหล่อเหลากำลังจะย้ายไปฝังริมฝีปากกับแก้มเขาอีกข้าง กลิ่นหอมเย็นบางอย่างโชยเข้ามาในจมูกเขาแม้จะระบุไม่ได้ชัดและเป็นเพียงกลิ่นเจือจางบางเบาแต่ทำให้เขาขนอ่อนลุกชันตั้งแต่ปลายเท้ายันหลังคอทีเดียว     ต้องเป็นกลิ่นฟีโรโมนอัลฟ่าอย่างแน่นอน     เขาเคยอ่านเจอในหนังสือสักเล่มเมื่อนานมาแล้ว ในตอนที่ยังว้าวุ่นใจกับเรื่องโรคประหลาดของตัวเองมากกว่
Baca selengkapnya
4.คับที่โยกได้ คับไปโยกยาก
“เมื่อคืนผมยังไม่ผ่านอีกหรือครับ” ใบหน้าเนียนใสของเด็กหนุ่มร่างยักษ์เอ่ยถามขึ้นเอเดนเข้ามานั่งภายในรถที่ตำแหน่งเบาะข้างคนขับแล้วเรียบร้อยหลังเจ้าตัวเดินไปคุยบางอย่างกับผู้จัดการโอเมก้าสุดแซ่บของตัวเอง รถของกองถ่ายแบบออกจากบริเวณไปหมดแล้ว เหลือเพียงรถสปอร์ตคันหรูที่ยังคงไม่เคลื่อนไปไหนว่านปรายตามองเด็กหนุ่มด้านข้างเผลอกัดเม้มริมฝีปากเมื่อกำลังใช้สมองทบทวนสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้น เพียงประโยคเดียวที่ตัวเองพ่นออกไปจึงส่งผลให้ตอนนี้ต้องมานั่งคิดเหตุผลที่จะใช้กับเด็กนี่“เมื่อคืนฉันเมา นายเริ่มใหม่แล้วกัน” แน่นอนว่าสำหรับว่านแล้วเรื่องที่พูดออกไปนั้น ฟังอย่างไรคิดอย่างไรก็ไม่สมเหตุสมผลทั้งสิ้น เด็กอนุบาลมองจากดาวอังคารก็ยังรู้ว่าเขายกขึ้นมาอ้าง“นั่นสินะครับ อย่างนั้นคุณว่านจะให้ทำที่นี่หรือจะไปเบาะหลังดีล่ะครับ” ใบหน้าสวยหันขวับเมื่อไม่คิดว่าจะได้รับคำตอบง่ายดายเช่นนี้ ว่านมองลึกเข้าไปนัยน์ตาสีเทาอ่อน พบเพียงแก้วใสไร้พิษภัยและเล่ห์เหลี่ยมไอ้เด็กนี่ไม่ซื่อบื้อก็ต้องโง่มากทีเดียวถ้าบังเอิญเด็กเอเดนทำเขาท้องได้ขึ้
Baca selengkapnya
5.ร่วมงาน
ภายในห้องสี่เหลี่ยมสีขาวสะอาดตา หน้าจอแสดงผลขึ้นภาพผลตรวจที่เข้าใจยากโชว์ต่อสายตาโอเมก้าไร้กลิ่น แน่นอนว่าว่านไม่เข้าใจกราฟหรือตัวเลขมากมายบนจอนั้นมากไปกว่าหมอที่เอ่ยอธิบายผลให้เขาฟังเมื่อสักครู่“กูได้กลิ่นจริง ๆ นะ มึงตรวจให้อีกครั้งได้ไหม”แขนเรียวขาวยื่นออกไปวางบนโต๊ะตรงหน้า ว่านจงใจไม่เอ่ยถึงเหตุการณ์เมื่อวานที่เขาเพิ่งมีความสัมพันธ์กับดาราหนุ่มอัลฟ่าจนนอตไปหลายชั่วโมง และยิ่งมีชายชราที่เข้ามาฟังผลตรวจพร้อมเขาด้วยสีหน้าห่วงใย ว่านยิ่งไม่กล้าพูดว่าตัวเองเพิ่งไปอ้าขาให้อัลฟ่าที่ไหนไม่รู้มาสด ๆ ร้อน ๆ แบบนี้แล้วจะให้เขาพูดถึงเรื่องที่เด็กนั่นได้กลิ่นเขาได้อย่างไร“ว่าน มันเหมือนเดิม ไม่ได้ดีขึ้นก็จริง แต่ก็ไม่ได้แย่ลงด้วยเหมือนกัน” ลุคเอ่ยตอบเสียงอ่อนลงเมื่อเห็นใบหน้าเพื่อนสนิทหมองลงทันตาเมื่อฟังผลตรวจจบ“เสียใจมากเลยหรือลูก ถึงว่านจะยังไม่หายแต่ว่านก็ยังเป็นหลานปู่ ถ้าไทม์เขาไม่รักหลาน แค่เพราะหลานไม่มีกลิ่นก็ปล่อยเขาไปเถอะ ปู่เลี้ยงของปู่มาอย่างดี ใครไม่เห็นค่าเราก็ทิ้งมันไป ว่านของปู่เก่งที่สุด ดีที่สุด” ฝ่ามือย่นอ
Baca selengkapnya
6.บทบาทสมมติ
เอเดนผลักบานประตูบานใหญ่เข้าไปภายในห้อง เสียงดนตรีบรรเลงทำนองที่ทำให้นึกถึงฉากร่วมรักโรแมนติกของหนังสักเรื่อง ผนังสีดำมืดกับไฟสีแดงที่ส่องจากโคมระย้ามายังเก้าอี้เดี่ยวบุนวมสีแดงสดกลางห้องทำให้บรรยากาศดูเย้ายวนมากขึ้นไปอีกหากไม่ติดว่ามีเฟรมผ้าใบใหญ่สีขาวสะอาดตั้งอยู่ตรงข้ามไม่ห่างเก้าอี้เดี่ยวตัวนั้นไปมากนักจินตนาการเขาคงล่องลอยไปไกลกว่านี้ เก้าอี้ทรงสูงไม่มีพนักพิงถูกวางไว้หน้าเฟรมผ้า ข้างกันมีโต๊ะสูงหน้าแคบที่ใช้เป็นที่วางอุปกรณ์วาดรูป พร้อมกับโคมไฟตั้งพื้นที่เปิดส่องส่งความสว่างไปยังเฟรมผ้าท่อนขาแกร่งก้าวเข้ามายังเก้าอี้สีแดงกลางห้อง เอเดนค่อย ๆ นั่งลงเงียบ ๆ รอคอยเจ้าของดวงตาเรียวสวยที่นั่งอยู่บนโซฟาใหญ่ท้ายห้องลืมขึ้น มือเรียวยกแก้วไวน์ในมือวนไปมาอยู่เพียงไม่นาน ดวงตาเรียวสวยก็ลืมขึ้นว่านสบมองนัยน์ตาสีเทาอ่อนที่มองเขาอยู่ก่อนแล้ว ริมฝีปากบางแลบเลียลิ้มรสไวน์ชั้นดีที่ยังคงทิ้งรสชาติติดตามริมฝีปากหลังจากเพิ่งกลืนอึกสุดท้ายลงคอไปเมื่อครู่ “ถอดออก”โอเมก้าร่างเพรียวบางเอ่ยบอกนายแบบหนุ่มหลังจากพาตัวเองมานั่งประจำที่เรียบ
Baca selengkapnya
7.ฟีโรโมน
โอเมก้าไร้กลิ่นกำลังพยายามต่อสู้ความรู้สึกในใจตอนนี้ของตัวเองอย่างหนัก แน่นอนว่าคนอย่าง ว่าน วรกิจ ไม่เคยเผยความอ่อนแอให้ใครเห็นได้ง่าย ๆ แม้จะเกิดมาเป็นโอเมก้า แต่ก็เป็นถึงหลานชายสายตรงเพียงคนเดียวของเจ้าสัวเม้งเจ้าพ่อธุรกิจเครื่องหนังอันใหญ่โตจะให้มาร้องไห้คร่ำครวญเพียงเพราะโดนผู้ชายทิ้งไม่มีทางร่างเพรียวบางยกแขนขึ้นกอดอก แผ่นหลังเล็กทิ้งน้ำหนักเล็กน้อยพิงผนังสีดำภายในห้องวาดรูปส่วนตัวภายในสตูดิโอ ดวงตาเรียวสบมองอัลฟ่าร่างสูงสมส่วนที่พรวดพราดเข้ามา ไม่มีความเกรงใจว่าคนในห้องกำลังทำอะไรอยู่“พี่ถามว่ารับงานแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่” ไทม์ อัลฟ่าผู้มีใบหน้าหล่อเหลาคมเข้มในเสื้อสูทเนื้อดีเอ่ยถามเป็นครั้งที่สองหลังจากรู้ข่าวของคนรักเก่าและบุกมาหาถึงในห้องวาดส่วนตัวในสตูดิโอขึ้นชื่อ“พี่ไทม์ ว่านทำงานอยู่” คนตัวเล็กกว่าเอ่ยย้ำคำเดิมด้วยเสียงเรียบ“ทำงานอะไร เสื้อผ้าถึงได้หลุดลุ่ยขนาดนี้”“หึงหรือไง”“ว่าน อย่าทำแบบนี้”“ว่านทำอะไรครับ”“เลิก
Baca selengkapnya
8.เอเดน
“แล้วนี่เธอเป็นอะไรกับหลานฉัน” ชายชราเอ่ยถามเด็กหนุ่มเมื่อว่านไม่ได้อยู่ในภาวะน่าเป็นห่วงแล้ว การซักไซ้ถามความจริงที่เกิดขึ้นจึงเป็นเรื่องแรกที่เจ้าสัวอัลฟ่าหันมาสนใจ อัลฟ่าหนุ่มต่างวัยสามคนนั่งอยู่ที่โซฟารับรองอีกโซนหนึ่งในห้องพักพิเศษ“ผมเป็นลูกค้าพี่ว่านครับ” ทั้งสรรพนามและฐานะที่เด็กหนุ่มเอ่ยตอบทำให้เจ้าสัวและลุคต่างทำสีหน้าตกใจ“ไม่ใช่แบบนั้นครับ คือผมหมายถึงว่าผมจ้างพี่ว่านให้วาดรูปให้ครับ” เอเดนรีบอธิบายเมื่อเห็นสีหน้าตกใจของคนฟังทั้งสอง“แล้วทำไมถึงมาสภาพนั้นทั้งคู่” เจ้าสัวนึกถึงครั้งแรกที่เขาเจอเด็กหนุ่ม อัลฟ่าอ่อนวัยกว่าอยู่ในชุดคลุมผ้าเนื้อบางเท่านั้น และเดาไม่ยากว่าด้านในคงไม่มีเสื้อผ้าชิ้นอื่นแม้แต่ชั้นในส่วนหลานชายเขานั้นเมื่อออกมาจากห้องฉุกเฉินก็ถูกเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดของโรงพยาบาลเรียบร้อยแล้ว แต่สิ่งที่พยาบาลตามขึ้นมาให้มีเพียงเสื้อเชิ้ตสีดำเงาตัวใหญ่กับชั้นในสีเดียวกันเท่านั้น“คือ มันเป็นการวาดรูปนู้ดน่ะครับ”“อือ หลานฉันก็มีฝีมือด้านนั้นอยู่มากจริง ๆ” เจ้าสัวพยักหน้าเข้าใจ แม้ในความเป็นจริงในใจแล้วจะยังสงสัยอยู
Baca selengkapnya
9.พักฟื้น
ตลอดสองอาทิตย์หลังออกจากโรงพยาบาลมา ว่านถูกพากลับมาพักที่บ้านหลังใหญ่ของเจ้าสัวเม้ง เพราะร่างกายยังไม่เสถียรมากพอทำให้เจ้าสัวเอ่ยคำเด็ดขาดกับหลานชายว่าให้หยุดทำงานและพักฟื้นให้อาการดีขึ้นเสียก่อนยาระงับและยากระตุ้นยังคงถูกงด ว่านไม่ได้รับการฉีดยาหรือกินยาอะไรนอกเหนือไปจากวิตามินบำรุงร่างกายเรื่องแปลกอย่างหนึ่งที่ว่านพบคือพี่ไทม์แวะมาหาทุกวันโดยที่คุณปู่ไม่ได้ว่าอะไรทั้งที่แต่ก่อนดูจะไม่ชอบหน้านักและกลับมาทำตัวดีเหมือนกับตอนที่ยังคบกันปีแรก ถึงก่อนหน้านี้ลึก ๆ แล้วใจเขายังคิดถึงพี่ไทม์อยู่มากและหวังว่าพี่ไทม์จะกลับมาหาเขาสักทีแต่หลังจากออกจากโรงพยาบาลว่านกลับพบว่าความรู้สึกเหล่านั้นช่างเจือจางเหลือเกินหรือเขาจะตัดใจได้แล้ว“ลุคบอกว่าว่านอาจจะมีลูกได้แล้วใช่ไหม” ไทม์ถามขึ้นในขณะที่มือก็คนน้ำตาลครึ่งช้อนชาในถ้วยชาเอิร์ลเกรย์คุณภาพดีให้ละลายก่อนจะเลื่อนถ้วยนั้นมาตรงหน้าโอเมก้าร่างเล็ก“ก็อาจจะ”นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่พี่ไทม์ถามเขาแบบนี้ หากนับตั้งแต่เขาออกจากโรงพยาบาล ถ้าเป็นเมื่อก่อนเขาคงดีใจจนเนื้อเต้น แต่ในตอนนี้มีบางอย่างในใจที่ทำให้
Baca selengkapnya
10.จับตามอง
หลังจากได้รับอนุญาตจากผู้เป็นปู่ให้สามารถเอางานวาดรูปมาทำที่บ้านได้ ห้องสตูดิโอห้องแรกในชีวิตของว่านจึงถูกเปิดใช้งานอีกครั้งแม่บ้านเข้าไปทำความสะอาดตามคำสั่งของเจ้าสัวเม้ง ที่แม้ว่าโดยปกติทุกที่ในบ้านหลังนี้ก็แทบจะไม่มีฝุ่นเกาะอยู่แล้ว แต่เมื่อคนจ่ายเงินเดือนออกปากสั่งอุปกรณ์ทำความสะอาดจึงถูกนำมาใช้อย่างขะมักเขม้นเมื่อทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยดี รถของรุ่นน้องคนสนิทก็ขับเข้ามาภายในรั้ว ว่านมองเห็นรถยนต์คันเก่งของต้ามาแต่ไกลผ่านกระจกใสบานใหญ่ของห้องนั่งเล่นด้านหน้าสุดของบ้านขาเรียวรีบลุกเดินไปรอแขกที่หน้าประตู ทันทีที่เบต้าหนุ่มรุ่นน้องเปิดประตูรถพร้อมอ้อมไปขนกล่องขนาดกลางค่อนไปทางใหญ่ที่เบาะหลัง ว่านก็ยกยิ้มดีใจออกมาเพราะในนั้นคืออุปกรณ์ทำมาหากินคู่ใจที่ถูกขนมาให้ถึงที่นี่ต้าส่งของที่ตนขนมาให้เด็กในบ้านเพื่อนำไปวางไว้ให้ที่ห้องสตูดิโอตามคำสั่งของหลานชายเจ้าสัว“กินอะไรมายัง ถ้ายังจะได้ให้คนไปเตรียมไว้ให้”“กินแล้วพี่ บ้านพี่เนี่ยนะ มากี่ทีก็นึกว่าวัง ผมล่ะไม่แปลกใจเลยที่พี่กินเท่าไหร่ก็ตัวแค่นี้ เอาแค่จากรั้วบ้านมาถึงตรงนี้ถ้าเดินละก็หอบแดกแน่นอน”“แล้วจะเดินทำไม รถก็มี”“โห ถามจริง
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status