ผมจะทำให้เต็มที่ (omegaverse)

ผมจะทำให้เต็มที่ (omegaverse)

last updateHuling Na-update : 2025-06-14
By:  summer T.Kumpleto
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Hindi Sapat ang Ratings
27Mga Kabanata
1.0Kviews
Basahin
Idagdag sa library

Share:  

Iulat
Buod
katalogo
I-scan ang code para mabasa sa App

“คุณว่าน ให้ผมเอาเถอะนะครับ ผมจะตั้งใจเอาเต็มที่ ผมทำให้ได้ทุกท่าเลยนะครับ ขอแค่คุณว่านยอม...วาดรูปให้ผม”

view more

Kabanata 1

1.อย่าตัดสินคนจากภายนอก

WREN

My view was of a beautiful estate for the elites, where silence was invaluable. The Buildings in the neighborhood have the same structure and design.

I marveled within me, my mouth opened but no words came out.

“So this is the house you will housekeep,” My employer, Mrs. Vaughn said.

She was a poised and elegant brunette in her late twenties maybe, and could pass for a runaway model, but she’s a ballet dancer.

On the glass table in the living room, I sighted a magazine and my breathing slowed, anxiety kicked in.

I glanced around probably to see who had dropped the paper here.

For the past three months since I left Australia, I have been conscious of the net, the media wasn’t my friend, thinking about it scares me.

The magazine reminds me of home, what I’d lost. My grandmother would probably be crying in her grave for my poor management of her matchmaking company.

“For the next few weeks,” she finished.

“It’s fine by me,” I replied with a wide smile.

It was what I needed, silence and hideout.

She frowned, proceeding to show me the kitchen, the bar room, and upstairs but not without putting a limit to my entry in some rooms.

Eve Vaughn directed me to the balcony, there was a small garden and a swimming pool. Perfect! I exclaimed in my head, I didn’t forget to bring a bikini.

A brown cat ran to rub its head on Eve’s leg, and she bent down to carry it, rubbing its head tenderly.

I raised my eyebrows at both gestures.

“You are to bathe fluffy and cater to her needs.”

So much for a housekeeping job, I’d gone to a restaurant to look for a job, but there was no space, luckily my supposed boss was friends with Eve Vaughn and here I am.

The compound was occupied by two buildings in it, demarcated by a short hedge and there was a courtyard between them.

I saw a Rolls Royce parked in the garage in the other building, wondering about the kind of neighbor that lives there. Probably a rich old fellow, I glanced at Eve, but a shadow caught my attention.

It was a man in all his masculine glory, bashing only God knows what on the phone. I felt pity for the other person. Then he turned and our eyes met, damn he’s beautiful, butterflies in my belly, his hard jaw matching his face.

“Wren!”

I turned to the oblivious Eve, and this time gave her an uncomfortable smile.

“I want everywhere to look the same when I come back.”

“Of course,” I replied.

When I looked back at the house, the man wasn’t there. How could I survive seeing him for the next month?

“I trust you are clean,” Eve asked, taking my full attention.

“Pardon ma?”

“No criminal record.” She looked at me, like I’m some shit.

“I’m clean,” I lied.

How do I tell this lady I have been branded by the media as a fraud in Australia, with a ruined matchmaking company because the last client I matched, Paige Williams, had gone missing on my watch.

******************************************

It’s been two days since Eve traveled for a choreography event. She is married, though it doesn’t look like it, there are no pictures of her husband, nothing.

I’d just finished watering the plants and decided to go for a swim to clear my head, but then my private investigator called, and I picked up without delay.

“Please tell me you’ve gotten something.” My desperation tone was obvious.

“Progress at least,” Mark replied, and I released a sigh. “We got a location, and it’s around the vicinity you are in.”

“Houston?” I’m surprised.

“Yes, and the fact we don’t know if our suspect is a male or female is killing.”

“Me too.”

After a minute of silence, I broke it with the rustling sound of my luggage looking for my bikini, triangle cups with adjustable ties and a v string panty.

“What about the cctv in the restroom?” I remind him.

“Nothing, some cameras weren't working that day.”

This wasn’t a coincidence, shit I don’t believe in that. Mark had traced our suspect seen with Paige to America, but it’s tighter than we thought.

I placed my phone against my ear while holding it with my shoulder, then carried some baked cookies and apple juice to the swimming pool.

I lied on the sun lounger, facing the pool, my knees high up.

Lovelink was a small company I inherited from my grandmother and I’d made a promise to fulfill her dream in making it a big business, but unfortunately, fate wasn’t on my good side.

Paige Williams hasn’t been found for a month now, we’d interrogated the man I matched her with and he was cleared, said she’d gone to the restroom and didn’t come out.

Many users in Lovelink had logged out, deleted their account in fear of the unknown. I’d gone bankrupt, and it was my responsibility to find out what happened.

To clear my grandmother’s name.

“Wren? Are you still alive?”

“Yes,” I said, shaking off my thought, the neighbor I saw this morning came out, holding a bottle of drink and two glasses. He has a guest?

Fluffy meow was heard from the garden separating the houses. Surprised it ran there, a few hours with her and she needed another bath for the fifth time.

I stood up from the chair in search of fluffy, conscious of the man close by.

“Here.”

The man's voice was deep and husky, I almost melted on my pants. I blinked at him, he had on a T-Shirt and casual jeans, no sign of fluffy.

“Hi, I think the cat went into your house.” I couldn’t recognize my voice anymore. His eyes are coffee colored, matching his dark slick hair.

He gave a quick rundown of my bikini, and I felt naked, my nipples were forcing its way out.

“Come in, we’d better look for her.” The man frowned, not a fan I think?

“If you don’t mind.”

“No,” he answered.

Coffee eyes man led me into his house, the interior was painted ash, different from Eve’s. Luckily I saw fluffy sitting on the couch, and I carried her, petting her body.

“No food for you tonight,” I teased at fluffy.

“Surely you won’t do that.”

“She deserves it, now I have no desire for a swim anymore,” I sounded like a baby right now. The man stared at me, with an unreadable look.

“Sorry I didn’t introduce myself,” I dropped fluffy back on the couch, and extended my hand to him. “I’m Wren Hastings, housekeeping for Eve.”

Are those three last words important? He must know Eve, at least they are neighbors.

“Right,” the man said and sat on the couch, but Fluffy wasn’t there. The man’s commanding eye’s were distracting my senses. I’m supposed to search for fluffy again but it felt like I was caught in a spell.

“Would you care for a drink?”

“Yes actually, you seemed like you needed someone to talk to.”

I was blabbering.

Correction, he looked like he needed a casual partner. Jesus what is wrong with me? Coffee eyes poured some little scotch on two glasses and passed one to me, our fingers touched for the first time and I couldn’t ignore the spark like an electric.

“Thank you,” I almost blush.

He kept shut, only nodding instead as if in deep thought. I didn’t know what to do or say.

 I watched him as he drank from his glass in one go, he kept the glass on the table, then looked at me.

His next six syllables came unexpectedly.

“I’d like to bang you Wren.”

Palawakin
Susunod na Kabanata
I-download

Pinakabagong kabanata

Higit pang Kabanata
Walang Komento
27 Kabanata
1.อย่าตัดสินคนจากภายนอก
ปัง! เสียงปิดประตูไม้บานใหญ่ราคาแพงสีดำสนิทดังก้องสตูดิโอโดยไม่สนว่าจะเกิดความเสียหายหรือชำรุดส่วนไหนบ้าง นั่นบ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่าคนที่กระแทกบานประตูไม้สุดหรูของห้องทำงานส่วนตัวอยู่ในอารมณ์คุกรุ่นเพียงไร ยังไม่ทันที่เพื่อนร่วมงานและลูกค้าที่นั่งรออยู่โถงด้านนอกสตูดิโอจะหายตกใจกับเสียงดังเมื่อครู่ ทุกคนในบริเวณก็ต้องสะดุ้งอีกครั้งเมื่อคนที่สร้างเสียงครึกโครมเท้าแขนลงโต๊ะไม้ตัวยาวสำหรับตรวจงานเต็มแรง ชายหนุ่มหุ่นผอมเพรียวสวมเสื้อเชิ้ตผ้าลื่นสีดำสนิทเช่นเดียวกับสีผมแหวกลึกลงมาถึงกลางอก กางเกงเข้ารูปแนบเนื้อสีคาราเมลอวดขาเรียวกับสะโพกโค้งสวย เขายืนเท้าแขนกับโต๊ะด้วยใบหน้ายุ่งเหยิง สายตาเรียวสวยหรี่ลงมองสำรวจรอบจนคนถูกมองต่างพากันหลบตาเป็นแถว “ไอ้หมอมาหรือยัง” เสียงห้วนเอ่ยถามโดยไม่ระบุคนตอบ มือเรียวที่เท้าลงโต๊ะเต็มแรงเสียงดังเมื่อครู่มีโทรศัพท์เครื่องแพงอยู่ข้างใต้ ดีที่เจ้าของใส่เคสคุณภาพดีไว้ ไม่อย่างนั้นหน้าจอคงได้แตกร้าวเหมือนเครื่องก่อนหน้านี้ที่เจ้าตัวเพิ่งโยนใส่กำแพงและทิ้งไปเมื่อปลายเดือนที่แล้ว “ยังไม่เห็นนะครับพี่ว่าน” “ทำไมยังไม่มาอีกวะ ไอ้ต้า
last updateHuling Na-update : 2025-05-15
Magbasa pa
2.กลิ่นที่เจือจาง
เสียงหอบหายใจสอดประสานยามเมื่อสะโพกมนขยับเคลื่อนไหวขึ้นลงบนตักแกร่ง ทั้งที่ปากเอ่ยบอกว่าให้อีกฝ่ายแสดงฝีมือพิสูจน์ตนเองแต่เอาเข้าจริงกลับกลายเป็นคนที่โยกไหวกลืนกินแท่งเนื้อลำใหญ่โตเข้าช่องทางเล็กแคบเสียเอง เสียงคำรามในลำคอของคนที่ประคองเอวเล็กคอดบ่งบอกถึงแรงอารมณ์ของอัลฟ่าหนุ่มที่ถูกกลืนกินร่างเข้าไปในความคับแน่น สายตาคมมองใบหน้าสวยของเจ้าของสตูดิโอที่ขย่มขึ้นลงบนตัวเขาอย่างรุนแรง แต่แทนที่จะมีสีหน้ามีความสุข ดวงตาเรียวสวยกับถูกปิดด้วยแผงขนตาเปียกชุ่มของน้ำตาที่หยดลงมาข้างแก้มเงียบ ๆ ไม่มีเสียสะอื้นเจ็บปวดหรือเสียงครางพอใจออกมาจากปากบางที่ฟันซี่เล็กกัดริมฝีปากล่างจนแน่น จริงอยู่ที่ร่างกายของโอเมก้าศิลปินคนนี้มอบความคับแน่นเสียวซ่านให้เขาจนแทบบ้า อยากตักตวงรุนแรงให้มากกว่านี้ ความพอใจของเขาแสดงออกมาโดยการปล่อยกลิ่นฟีโรโมนรุนแรงตั้งใจเจาะจงให้คุณว่านมอมเมาหลงใหลเขาให้ได้ภายในกิจกรรมทางเพศครั้งแรกนี้ หากแต่ว่าโอเมก้าที่เคลื่อนไหวบนร่างเขาไม่มีกลิ่นใดส่งออกมายามที่กระทำเรื่องเช่นนี้เลยแม้แต่น้อย ทั้งที่เขาจงใจปล่อยกลิ่นฟีโรโมนของตนเองกระตุ้นอีกฝ่ายคลุ้งไปทั้งสตูดิโอ
last updateHuling Na-update : 2025-05-15
Magbasa pa
3.ทดลองซ้ำ
     เพราะน้ำเสียงตื่นเต้นของคนไข้โรคประหลาดขาประจำเมื่อเช้ามืด ทำให้วันหยุดที่แสนหายากของคุณหมอเฉพาะทาง ระบบสืบพันธุ์โอเมก้าต้องละทิ้งการนอนโง่ ๆ บนตักภรรยาออกมาเข้าเวรพิเศษ ที่หมายถึงการเข้าเวรเพื่อคนไข้กิตติมศักดิ์เพียงคนเดียวแต่เช้า      “รอผลแล็บออกก่อนแล้วจะโทรไปบอก แต่เท่าที่ดูผลอย่างอื่น ยังไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงนะ แน่ใจนะว่าไม่ได้คิดไปเอง” ลุคหมุนเก้าอี้กลับมาตั้งตรง หลังดูหน้าจอแสดงผลตรวจโดยละเอียดของเพื่อนรัก     “กูไม่ได้คิดไปเอง กูว่ากูขนลุกแป๊บหนึ่งด้วยนะ” ว่านตอบรัวเร็ว เขายังจำได้ว่าในตอนที่โดนเด็กนั่นหอมแก้ม เพียงเสี้ยววินาทีที่ใบหน้าหล่อเหลากำลังจะย้ายไปฝังริมฝีปากกับแก้มเขาอีกข้าง กลิ่นหอมเย็นบางอย่างโชยเข้ามาในจมูกเขาแม้จะระบุไม่ได้ชัดและเป็นเพียงกลิ่นเจือจางบางเบาแต่ทำให้เขาขนอ่อนลุกชันตั้งแต่ปลายเท้ายันหลังคอทีเดียว     ต้องเป็นกลิ่นฟีโรโมนอัลฟ่าอย่างแน่นอน     เขาเคยอ่านเจอในหนังสือสักเล่มเมื่อนานมาแล้ว ในตอนที่ยังว้าวุ่นใจกับเรื่องโรคประหลาดของตัวเองมากกว่
last updateHuling Na-update : 2025-05-17
Magbasa pa
4.คับที่โยกได้ คับไปโยกยาก
“เมื่อคืนผมยังไม่ผ่านอีกหรือครับ” ใบหน้าเนียนใสของเด็กหนุ่มร่างยักษ์เอ่ยถามขึ้นเอเดนเข้ามานั่งภายในรถที่ตำแหน่งเบาะข้างคนขับแล้วเรียบร้อยหลังเจ้าตัวเดินไปคุยบางอย่างกับผู้จัดการโอเมก้าสุดแซ่บของตัวเอง รถของกองถ่ายแบบออกจากบริเวณไปหมดแล้ว เหลือเพียงรถสปอร์ตคันหรูที่ยังคงไม่เคลื่อนไปไหนว่านปรายตามองเด็กหนุ่มด้านข้างเผลอกัดเม้มริมฝีปากเมื่อกำลังใช้สมองทบทวนสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้น เพียงประโยคเดียวที่ตัวเองพ่นออกไปจึงส่งผลให้ตอนนี้ต้องมานั่งคิดเหตุผลที่จะใช้กับเด็กนี่“เมื่อคืนฉันเมา นายเริ่มใหม่แล้วกัน” แน่นอนว่าสำหรับว่านแล้วเรื่องที่พูดออกไปนั้น ฟังอย่างไรคิดอย่างไรก็ไม่สมเหตุสมผลทั้งสิ้น เด็กอนุบาลมองจากดาวอังคารก็ยังรู้ว่าเขายกขึ้นมาอ้าง“นั่นสินะครับ อย่างนั้นคุณว่านจะให้ทำที่นี่หรือจะไปเบาะหลังดีล่ะครับ” ใบหน้าสวยหันขวับเมื่อไม่คิดว่าจะได้รับคำตอบง่ายดายเช่นนี้ ว่านมองลึกเข้าไปนัยน์ตาสีเทาอ่อน พบเพียงแก้วใสไร้พิษภัยและเล่ห์เหลี่ยมไอ้เด็กนี่ไม่ซื่อบื้อก็ต้องโง่มากทีเดียวถ้าบังเอิญเด็กเอเดนทำเขาท้องได้ขึ้
last updateHuling Na-update : 2025-05-18
Magbasa pa
5.ร่วมงาน
ภายในห้องสี่เหลี่ยมสีขาวสะอาดตา หน้าจอแสดงผลขึ้นภาพผลตรวจที่เข้าใจยากโชว์ต่อสายตาโอเมก้าไร้กลิ่น แน่นอนว่าว่านไม่เข้าใจกราฟหรือตัวเลขมากมายบนจอนั้นมากไปกว่าหมอที่เอ่ยอธิบายผลให้เขาฟังเมื่อสักครู่“กูได้กลิ่นจริง ๆ นะ มึงตรวจให้อีกครั้งได้ไหม”แขนเรียวขาวยื่นออกไปวางบนโต๊ะตรงหน้า ว่านจงใจไม่เอ่ยถึงเหตุการณ์เมื่อวานที่เขาเพิ่งมีความสัมพันธ์กับดาราหนุ่มอัลฟ่าจนนอตไปหลายชั่วโมง และยิ่งมีชายชราที่เข้ามาฟังผลตรวจพร้อมเขาด้วยสีหน้าห่วงใย ว่านยิ่งไม่กล้าพูดว่าตัวเองเพิ่งไปอ้าขาให้อัลฟ่าที่ไหนไม่รู้มาสด ๆ ร้อน ๆ แบบนี้แล้วจะให้เขาพูดถึงเรื่องที่เด็กนั่นได้กลิ่นเขาได้อย่างไร“ว่าน มันเหมือนเดิม ไม่ได้ดีขึ้นก็จริง แต่ก็ไม่ได้แย่ลงด้วยเหมือนกัน” ลุคเอ่ยตอบเสียงอ่อนลงเมื่อเห็นใบหน้าเพื่อนสนิทหมองลงทันตาเมื่อฟังผลตรวจจบ“เสียใจมากเลยหรือลูก ถึงว่านจะยังไม่หายแต่ว่านก็ยังเป็นหลานปู่ ถ้าไทม์เขาไม่รักหลาน แค่เพราะหลานไม่มีกลิ่นก็ปล่อยเขาไปเถอะ ปู่เลี้ยงของปู่มาอย่างดี ใครไม่เห็นค่าเราก็ทิ้งมันไป ว่านของปู่เก่งที่สุด ดีที่สุด” ฝ่ามือย่นอ
last updateHuling Na-update : 2025-05-19
Magbasa pa
6.บทบาทสมมติ
เอเดนผลักบานประตูบานใหญ่เข้าไปภายในห้อง เสียงดนตรีบรรเลงทำนองที่ทำให้นึกถึงฉากร่วมรักโรแมนติกของหนังสักเรื่อง ผนังสีดำมืดกับไฟสีแดงที่ส่องจากโคมระย้ามายังเก้าอี้เดี่ยวบุนวมสีแดงสดกลางห้องทำให้บรรยากาศดูเย้ายวนมากขึ้นไปอีกหากไม่ติดว่ามีเฟรมผ้าใบใหญ่สีขาวสะอาดตั้งอยู่ตรงข้ามไม่ห่างเก้าอี้เดี่ยวตัวนั้นไปมากนักจินตนาการเขาคงล่องลอยไปไกลกว่านี้ เก้าอี้ทรงสูงไม่มีพนักพิงถูกวางไว้หน้าเฟรมผ้า ข้างกันมีโต๊ะสูงหน้าแคบที่ใช้เป็นที่วางอุปกรณ์วาดรูป พร้อมกับโคมไฟตั้งพื้นที่เปิดส่องส่งความสว่างไปยังเฟรมผ้าท่อนขาแกร่งก้าวเข้ามายังเก้าอี้สีแดงกลางห้อง เอเดนค่อย ๆ นั่งลงเงียบ ๆ รอคอยเจ้าของดวงตาเรียวสวยที่นั่งอยู่บนโซฟาใหญ่ท้ายห้องลืมขึ้น มือเรียวยกแก้วไวน์ในมือวนไปมาอยู่เพียงไม่นาน ดวงตาเรียวสวยก็ลืมขึ้นว่านสบมองนัยน์ตาสีเทาอ่อนที่มองเขาอยู่ก่อนแล้ว ริมฝีปากบางแลบเลียลิ้มรสไวน์ชั้นดีที่ยังคงทิ้งรสชาติติดตามริมฝีปากหลังจากเพิ่งกลืนอึกสุดท้ายลงคอไปเมื่อครู่ “ถอดออก”โอเมก้าร่างเพรียวบางเอ่ยบอกนายแบบหนุ่มหลังจากพาตัวเองมานั่งประจำที่เรียบ
last updateHuling Na-update : 2025-05-20
Magbasa pa
7.ฟีโรโมน
โอเมก้าไร้กลิ่นกำลังพยายามต่อสู้ความรู้สึกในใจตอนนี้ของตัวเองอย่างหนัก แน่นอนว่าคนอย่าง ว่าน วรกิจ ไม่เคยเผยความอ่อนแอให้ใครเห็นได้ง่าย ๆ แม้จะเกิดมาเป็นโอเมก้า แต่ก็เป็นถึงหลานชายสายตรงเพียงคนเดียวของเจ้าสัวเม้งเจ้าพ่อธุรกิจเครื่องหนังอันใหญ่โตจะให้มาร้องไห้คร่ำครวญเพียงเพราะโดนผู้ชายทิ้งไม่มีทางร่างเพรียวบางยกแขนขึ้นกอดอก แผ่นหลังเล็กทิ้งน้ำหนักเล็กน้อยพิงผนังสีดำภายในห้องวาดรูปส่วนตัวภายในสตูดิโอ ดวงตาเรียวสบมองอัลฟ่าร่างสูงสมส่วนที่พรวดพราดเข้ามา ไม่มีความเกรงใจว่าคนในห้องกำลังทำอะไรอยู่“พี่ถามว่ารับงานแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่” ไทม์ อัลฟ่าผู้มีใบหน้าหล่อเหลาคมเข้มในเสื้อสูทเนื้อดีเอ่ยถามเป็นครั้งที่สองหลังจากรู้ข่าวของคนรักเก่าและบุกมาหาถึงในห้องวาดส่วนตัวในสตูดิโอขึ้นชื่อ“พี่ไทม์ ว่านทำงานอยู่” คนตัวเล็กกว่าเอ่ยย้ำคำเดิมด้วยเสียงเรียบ“ทำงานอะไร เสื้อผ้าถึงได้หลุดลุ่ยขนาดนี้”“หึงหรือไง”“ว่าน อย่าทำแบบนี้”“ว่านทำอะไรครับ”“เลิก
last updateHuling Na-update : 2025-05-21
Magbasa pa
8.เอเดน
“แล้วนี่เธอเป็นอะไรกับหลานฉัน” ชายชราเอ่ยถามเด็กหนุ่มเมื่อว่านไม่ได้อยู่ในภาวะน่าเป็นห่วงแล้ว การซักไซ้ถามความจริงที่เกิดขึ้นจึงเป็นเรื่องแรกที่เจ้าสัวอัลฟ่าหันมาสนใจ อัลฟ่าหนุ่มต่างวัยสามคนนั่งอยู่ที่โซฟารับรองอีกโซนหนึ่งในห้องพักพิเศษ“ผมเป็นลูกค้าพี่ว่านครับ” ทั้งสรรพนามและฐานะที่เด็กหนุ่มเอ่ยตอบทำให้เจ้าสัวและลุคต่างทำสีหน้าตกใจ“ไม่ใช่แบบนั้นครับ คือผมหมายถึงว่าผมจ้างพี่ว่านให้วาดรูปให้ครับ” เอเดนรีบอธิบายเมื่อเห็นสีหน้าตกใจของคนฟังทั้งสอง“แล้วทำไมถึงมาสภาพนั้นทั้งคู่” เจ้าสัวนึกถึงครั้งแรกที่เขาเจอเด็กหนุ่ม อัลฟ่าอ่อนวัยกว่าอยู่ในชุดคลุมผ้าเนื้อบางเท่านั้น และเดาไม่ยากว่าด้านในคงไม่มีเสื้อผ้าชิ้นอื่นแม้แต่ชั้นในส่วนหลานชายเขานั้นเมื่อออกมาจากห้องฉุกเฉินก็ถูกเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดของโรงพยาบาลเรียบร้อยแล้ว แต่สิ่งที่พยาบาลตามขึ้นมาให้มีเพียงเสื้อเชิ้ตสีดำเงาตัวใหญ่กับชั้นในสีเดียวกันเท่านั้น“คือ มันเป็นการวาดรูปนู้ดน่ะครับ”“อือ หลานฉันก็มีฝีมือด้านนั้นอยู่มากจริง ๆ” เจ้าสัวพยักหน้าเข้าใจ แม้ในความเป็นจริงในใจแล้วจะยังสงสัยอยู
last updateHuling Na-update : 2025-05-22
Magbasa pa
9.พักฟื้น
ตลอดสองอาทิตย์หลังออกจากโรงพยาบาลมา ว่านถูกพากลับมาพักที่บ้านหลังใหญ่ของเจ้าสัวเม้ง เพราะร่างกายยังไม่เสถียรมากพอทำให้เจ้าสัวเอ่ยคำเด็ดขาดกับหลานชายว่าให้หยุดทำงานและพักฟื้นให้อาการดีขึ้นเสียก่อนยาระงับและยากระตุ้นยังคงถูกงด ว่านไม่ได้รับการฉีดยาหรือกินยาอะไรนอกเหนือไปจากวิตามินบำรุงร่างกายเรื่องแปลกอย่างหนึ่งที่ว่านพบคือพี่ไทม์แวะมาหาทุกวันโดยที่คุณปู่ไม่ได้ว่าอะไรทั้งที่แต่ก่อนดูจะไม่ชอบหน้านักและกลับมาทำตัวดีเหมือนกับตอนที่ยังคบกันปีแรก ถึงก่อนหน้านี้ลึก ๆ แล้วใจเขายังคิดถึงพี่ไทม์อยู่มากและหวังว่าพี่ไทม์จะกลับมาหาเขาสักทีแต่หลังจากออกจากโรงพยาบาลว่านกลับพบว่าความรู้สึกเหล่านั้นช่างเจือจางเหลือเกินหรือเขาจะตัดใจได้แล้ว“ลุคบอกว่าว่านอาจจะมีลูกได้แล้วใช่ไหม” ไทม์ถามขึ้นในขณะที่มือก็คนน้ำตาลครึ่งช้อนชาในถ้วยชาเอิร์ลเกรย์คุณภาพดีให้ละลายก่อนจะเลื่อนถ้วยนั้นมาตรงหน้าโอเมก้าร่างเล็ก“ก็อาจจะ”นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่พี่ไทม์ถามเขาแบบนี้ หากนับตั้งแต่เขาออกจากโรงพยาบาล ถ้าเป็นเมื่อก่อนเขาคงดีใจจนเนื้อเต้น แต่ในตอนนี้มีบางอย่างในใจที่ทำให้
last updateHuling Na-update : 2025-05-25
Magbasa pa
10.จับตามอง
หลังจากได้รับอนุญาตจากผู้เป็นปู่ให้สามารถเอางานวาดรูปมาทำที่บ้านได้ ห้องสตูดิโอห้องแรกในชีวิตของว่านจึงถูกเปิดใช้งานอีกครั้งแม่บ้านเข้าไปทำความสะอาดตามคำสั่งของเจ้าสัวเม้ง ที่แม้ว่าโดยปกติทุกที่ในบ้านหลังนี้ก็แทบจะไม่มีฝุ่นเกาะอยู่แล้ว แต่เมื่อคนจ่ายเงินเดือนออกปากสั่งอุปกรณ์ทำความสะอาดจึงถูกนำมาใช้อย่างขะมักเขม้นเมื่อทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยดี รถของรุ่นน้องคนสนิทก็ขับเข้ามาภายในรั้ว ว่านมองเห็นรถยนต์คันเก่งของต้ามาแต่ไกลผ่านกระจกใสบานใหญ่ของห้องนั่งเล่นด้านหน้าสุดของบ้านขาเรียวรีบลุกเดินไปรอแขกที่หน้าประตู ทันทีที่เบต้าหนุ่มรุ่นน้องเปิดประตูรถพร้อมอ้อมไปขนกล่องขนาดกลางค่อนไปทางใหญ่ที่เบาะหลัง ว่านก็ยกยิ้มดีใจออกมาเพราะในนั้นคืออุปกรณ์ทำมาหากินคู่ใจที่ถูกขนมาให้ถึงที่นี่ต้าส่งของที่ตนขนมาให้เด็กในบ้านเพื่อนำไปวางไว้ให้ที่ห้องสตูดิโอตามคำสั่งของหลานชายเจ้าสัว“กินอะไรมายัง ถ้ายังจะได้ให้คนไปเตรียมไว้ให้”“กินแล้วพี่ บ้านพี่เนี่ยนะ มากี่ทีก็นึกว่าวัง ผมล่ะไม่แปลกใจเลยที่พี่กินเท่าไหร่ก็ตัวแค่นี้ เอาแค่จากรั้วบ้านมาถึงตรงนี้ถ้าเดินละก็หอบแดกแน่นอน”“แล้วจะเดินทำไม รถก็มี”“โห ถามจริง
last updateHuling Na-update : 2025-05-28
Magbasa pa
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status