MasukDarlene POV "I need the report on my desk tomorrow morning," malamig na utos ni Matthew habang hindi man lang ako tinitingnan. "Pero bago ka umuwi, dumaan ka muna sa flower shop." Inabot niya sa akin ang isang maliit na card. "Ibigay mo ang bouquet na ito kay Tina. At sabihin mo sa kaniya na pupunta ako mamaya sa condo niya." Saglit akong natigilan. Kung pupuntahan din naman niya mamaya... bakit hindi na lang siya mismo ang bumili ng bulaklak? Ngunit hindi ko na iyon sinabi. Hindi ako narito para magtanong. Isa lang akong empleyado. Mahigpit kong tinanggap ang card at bahagyang yumuko. "Opo, Sir." Hindi na siya muling nagsalita. Muli niyang ibinalik ang atensyon sa mga dokumentong nasa mesa, hudyat na tapos na ang aming pag-uusap. Tahimik akong lumabas ng kaniyang opisina, bitbit ang panibagong utos na kailangan kong sundin. Pagsapit ng uwian, hinanap ko si Jovert. Nakita ko siyang masayang nakikipagkuwentuhan kay Mia. Pareho silang nasa Sales Department.
Darlene's POVMahigpit kong hinawakan ang ID lace na suot ko upang pigilan ang panginginig ng aking mga kamay.Hindi ko maintindihan kung bakit ako ang napili.Sa dami ng empleyado sa Sterling Corporation...Bakit ako?"May problema ba, Miss Flores?" malamig na tanong ni Matthew.Mabilis akong umiling."W-Wala po, Sir.""Good."Lumakad siya pabalik sa kaniyang swivel chair at naupo. Marahan niyang binuklat ang ilang dokumentong nasa kaniyang mesa bago muling tumingin sa akin."Simula ngayon, ikaw ang mag-aayos ng schedule ko, sasama sa lahat ng meetings, at hahawak sa mga confidential files ko."Napakurap ako."Sir... wala po akong experience bilang executive assistant.""I know."Lalo akong nagtaka."Pero matututo ka."Hindi ko alam kung bakit, pero pakiramdam ko'y may ibang ibig sabihin ang bawat salitang binibitawan niya.Hindi ito simpleng promotion.Parang...May gusto siyang patunayan."Angela."Biglang bumukas ang pinto at pumasok ang sekretarya."Yes, Sir?""Ipakita mo kay Mis
Nabulabog ang buong paligid sa lakas ng sigawan at sa kaguluhan sa pagitan nina Andy at Jovert. Ilang empleyado ang napalingon at nagsimulang lumabas ng bulwagan upang alamin kung ano ang nangyayari sa madilim na pasilyo.Ngunit sa gitna ng kaguluhang iyon, walang sinuman ang nakapansin sa isang pinto na bahagyang nakabukas.Sa likod niyon ay may isang pares ng malamig na matang tahimik na nakamasid sa buong eksena.Si Matthew.Matthew's POVNakatayo ako sa gilid ng pinto habang nakakrus ang aking mga braso, malamig na pinagmamasdan ang lalaking nagwawala at ang babaeng nakaluhod sa sahig habang walang tigil sa pag-iyak.Mabuti nga sa'yo... malamig kong bulong sa aking sarili habang mariing nakakuyom ang aking panga. Nilagyan mo pa pala ng droga ang inumin ko para lang makuha ang gusto mo.Galit at matinding disgusto ang bumabalot sa buo kong pagkatao.Kaya pala bigla na lamang akong nawalan ng katinuan kagabi. Kaya pala nagdilim ang paningin ko at napagkamalan ko pa siyang si Christi
Darlene POVNabalot ng matinding takot at panlalamig ang buo kong katawan. Mabilis kong hinila ang kumot upang takpan ang aking sarili, habang nanginginig ang aking mga kamay sa labis na pagkabigla."Walanghiya ka! Niloko mo ako!" sigaw muli ni Jovert. Nanlilisik ang kaniyang mga mata sa galit at panlulumo. Ang lalaking nahuli kong nakikipaghalikan kay Mia ilang oras lamang ang nakalipas ay ngayon nagwawala sa harap ko, na para bang siya pa ang pinakamalaking biktima sa mundong ito."Anong kaguluhan 'to?!"Ang malamig at maawtoridad na boses ni Matthew ang pumuno sa buong silid.Napatingin siya sa aming dalawa—kay Jovert na nagwawala at sa akin na nakabalot lamang ng kumot. Sa isang iglap, nagbago ang ekspresyon ng kaniyang mukha. Mula sa pagiging antok, napalitan iyon ng matinding pagkabigla at disgusto nang unti-unti niyang maunawaan ang sitwasyon."What the heck?!" malakas at galit niyang sigaw.Walang pag-aalinlangan at tila wala nang pakialam sa sarili niyang kalagayan, mabilis s
Darlene POV Bahagyang natigilan si Matthew sa bigla kong pagtugon. Ngunit panandalian lamang iyon. Nang muli niyang itinaas ang kaniyang paningin sa akin, may kakaibang emosyon na nakalarawan sa kaniyang mga mata—parang may matagal na siyang kinakalaban sa kaniyang sarili. Nanatili akong nakapikit. Sa isip kong balot pa rin ng alak, paulit-ulit kong kinukumbinsi ang sarili na isa lamang itong panaginip. Isang panaginip na ayaw kong matapos. Ngunit habang lumilipas ang bawat segundo, lalo kong nararamdaman ang bigat ng katahimikang bumabalot sa silid. Parang may gusto siyang sabihin. Parang may matagal na siyang kinikimkim. Mahina akong napahawak sa kaniyang balikat, pilit na hinahanap ang balanse ng sarili kong katawan. Napakabilis ng tibok ng puso ko. Hindi ko na alam kung epekto pa ba iyon ng alak o ng taong nasa harapan ko. Sandali siyang tumigil. Narinig ko ang magulo niyang paghinga, kasunod ang halos hindi marinig na buntong-hininga. Para bang may p
Darlene POV Lumalim na nang husto ang gabi. Hindi ko na mabilang kung ilang baso ng alak ang naubos ko. Ang alam ko lang, ang huling tagay na ininom ko ang tuluyang nagpaikot sa aking paningin. Sobrang bigat na ng aking ulo. Pakiramdam ko'y anumang oras ay bibigay na ang aking mga tuhod. Ang tanging nais ko na lamang ay makahanap ng tahimik na lugar kung saan maaari akong makapagpahinga kahit sandali. Dahan-dahan akong naglakad palabas ng maingay na bulwagan. Pasuray-suray ang aking mga hakbang habang pilit na nilalabanan ang hilo. Ngunit bago pa ako tuluyang makalayo, bigla kong naramdaman ang isang malakas na kamay na humawak sa aking bisig. "Wait..." mahina kong usal habang hinahawakan ang aking sentido. Hindi na ako nakapagtanong. Sa isang iglap, marahan ngunit mabilis niya akong hinila papasok sa isang madilim at tahimik na silid. Bumungad sa akin ang malamlam na ilaw at ang katahimikang taliwas sa ingay ng selebrasyon sa labas. Bago pa man ako makapag-isip, naram







