Chapter 5: Possible

Pumalakpak si Via at masayang tumawa.

"Lola Chloe!"

Agad na lumapit si Chloe na halatang kanina pa naghahanap sa bata.

Nang makita niya si Via sa tabi ni Caelan, bahagyang nakahinga siya nang maluwag.

"Mr. Valecrest."

Magalang siyang yumuko.

"Pasensya na po kung naabala kayo ng alaga ko."

"Oh."

Bahagyang tumango si Caelan.

"Kayo po pala ang nag-aalaga sa bata."

Pagkatapos ay marahan niyang ibinaba si Via sa lupa.

Ngumiti nang malaki ang bata.

"Lola Chloe!"

Tumakbo ito palapit sa babae.

Kumikinang ang mga mata nito na para bang nakakita ng kayamanan.

"Look!"

masaya nitong sabi.

"Tingnan mo kung sino ang nahanap ko."

Misteryoso pa nitong ibinaba ang boses.

Napakunot-noo si Chloe.

"Who?"

Lalong lumawak ang ngiti ni Via.

Pagkatapos ay pumalakpak ang maliliit nitong kamay.

"I found my Daddy!"

Sabay turo kay Caelan.

Natigilan si Chloe.

Halos awtomatiko niyang gustong sabihin na—

"Hindi siya ang daddy mo."

Ngunit bago pa siya makapagsalita—

may lumabas mula sa entrance ng hotel.

Isang matandang foreigner.

Kasunod nito ang isang babaeng assistant.

Pareho silang pamilyar.

Sila ang dalawang foreign guests na nasa meeting kagabi.

Lumapit ang matandang lalaki kay Caelan.

"Mr. Valecrest, I'm sorry for making you wait this long."

Agad na ngumiti si Caelan.

"It's okay, Mr. Vladimir."

"We're still early."

Kasabay noon ay huminto ang isang itim na luxury sedan sa harapan nila.

Mabilis na bumaba ang driver upang pagbuksan sila ng pinto.

Nag-gesture si Caelan patungo sa sasakyan.

"Shall we?"

"Of course."

Tumango si Mr. Vladimir.

Bago tuluyang sumakay, napalingon si Caelan kay Via.

Ngumiti siya nang bahagya.

Pagkatapos ay sumakay sa sasakyan.

Maya-maya ay umandar na ang convoy.

At mabilis na nawala sa kanilang paningin.

Sumimangot si Via.

Nakatitig lamang siya sa direksyong nilisan ng sasakyan.

Pagkatapos ay tumingin siya kay Chloe.

"Lola Chloe..."

"Hm?"

Bumagsak ang maliliit nitong balikat.

"Bakit umalis si Daddy?"

"Bakit hindi niya sinama si Vivi?"

Parang maiiyak na ito anumang sandali.

Ang malalaki at matubig nitong mata ay sapat para tunawin ang puso ng kahit sino.

Bumuntong-hininga si Chloe.

Alam niyang kapag sinabi niyang hindi si Caelan ang daddy nito—

baka tuluyan na itong umiyak.

Kaya ngumiti na lamang siya.

"May importante silang gagawin."

"Halika na."

"Ipagluluto kita ng fried siken."

Biglang nagbago ang mood ni Via.

Parang may switch na pinindot.

"Yehey!"

Tumalon ito sa tuwa.

"Kakain ako ng fried siken!"

Pumalakpak pa ito habang paikot-ikot.

Pagkatapos ay biglang huminto.

"Lola Chloe."

"Hm?"

"Mali si Daddy."

Napakurap si Chloe.

"Mali?"

Tumango si Via nang seryoso.

"Sinabi niya Chicken."

"Eh di ba tama ako?"

"Siken 'yon."

Sabay kurap ng dalawang beses.

Napatingin lamang si Chloe sa bata.

Hindi niya alam kung tatawa ba siya o iiyak.

Bigla niyang naisip—

'Kaya naman pala magsalita nang diretso ng batang ito.'

'Pinipili lang talaga niyang magsalita sa sarili niyang paraan.'

Hindi napigilan ni Chloe ang matawa.

Pagkatapos ay binuhat niya si Via.

"Tama ka."

Masayang ngumiti si Via.

"Alam ko."

Napailing si Chloe.

"Pero sa susunod, huwag ka nang lalabas ng restaurant nang mag-isa."

"Pinag-aalala mo si Lola Chloe."

Agad namang tumango si Via.

"Okay po."

Ngumiti si Chloe.

Pagkatapos ay inayos ang bata sa kanyang mga bisig.

At dinala ito pabalik sa restaurant.

...

Pagpasok sa loob ng rest area, agad na ibinaba ni Chloe si Via.

"Mommy!"

Masayang tumakbo ang bata.

Diretso itong yumakap kay Vaelisse.

Napangiti si Vaelisse at marahang hinaplos ang ulo nito.

Katatali pa lamang niya ng apron at halatang naghahanda na para sa susunod niyang shift.

"Lumabas ka na naman nang hindi nagsasabi."

"Pinag-aalala mo si Mommy."

Kumurap-kurap ang malalaki nitong mata.

Tila naunawaan ang sinabi.

Ngunit sa halip na mag-sorry—

mas lalo itong ngumiti.

"Mommy."

"Hm?"

"Nakita ko si Daddy."

Natigilan si Vaelisse.

Nanigas ang kanyang katawan.

Ngunit hindi pa roon nagtapos si Via.

"Mas gwapo siya kaysa sa picture na nasa wallet mo."

"..."

Blankong napatitig si Vaelisse sa anak.

Parang huminto ang pag-andar ng utak niya.

Ilang segundo pa ang lumipas bago siya muling natauhan.

At ang dahilan noon—

ay ang malakas na tawa ni Chloe.

"Elisse, hindi ka maniniwala."

Natatawang umupo si Chloe.

"Buhat-buhat siya ni Mr. Valecrest kanina."

"Napaka-close nila."

"Iisipin ko talagang mag-ama sila kung hindi ko lang alam na anak mo si Via."

Lalong nanigas si Vaelisse.

Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa kanya.

Nagkita ang mag-ama?

Iyon lamang ang paulit-ulit na umalingawngaw sa isip niya.

...

Valecrest Crown Estates — Isang eksklusibong residential compound na binubuo ng mga naglalakihang luxury villas at isa sa pinakamahalagang real estate developments ng Valecrest Holdings sa capital city.

Villa No. 1.

Tahimik ang gabi at tahimik ding nakaupo si Caelan sa kanyang study room.

Kung may makakita sa kanya ngayon—

malamang hindi sila maniniwalang siya ang kilalang Caelan Valecrest.

Dahil sa pagkakataong ito—

nakangiti siya.

Mag-isa.

Wala ang malamig na aura.

Wala ang imposibleng lapitang presensya.

Sa halip, para lamang siyang ordinaryong lalaki na may iniisip na masayang alaala.

At ang alaalang iyon—

ay tungkol sa isang maliit na batang babae.

"Siken..."

Walang malay niyang bulong.

Pagkatapos ay natawa sa sarili.

At napailing.

Knock. Knock.

May kumatok sa pinto.

"Pasok."

Kaswal ang boses ni Caelan.

Bumukas ang pinto.

At pumasok ang kanyang assistant.

"CEO."

Tumango si Caelan.

"Ano'ng nalaman mo?"

Lumapit ang assistant habang hawak ang isang folder.

"Ang batang babae kanina..."

"Tinatawag siyang Kaeliviane Valecrest."

Bahagyang kumunot ang noo ni Caelan.

Nagpatuloy ang assistant.

"Anak siya ng babaeng pinapaimbestigahan mo..."

"Vaelisse Elionne Ardyn ang buong pangalan ng babae."

Natawa ang assistant.

Hindi niya napigilan.

"CEO."

"Hindi kaya anak mo ang bata?"

"Kaapelyido mo."

At muli itong natawa.

Ngunit agad ding natigil.

Dahil nakita niyang tumigas ang ekspresyon ng kanyang amo.

"Ahem."

Umubo siya.

"Joke lang."

"Alam kong malabong magkaroon ka ng anak na halos limang taong gulang sa babaeng hindi mo naman kilala."

"Malamang nagkataon lang na Valecrest din ang apelyido ng ama ng bata."

"Hindi."

Biglang nagsalita si Caelan.

Natigilan ang assistant.

Napakurap siya.

"Boss..."

"Anong hindi?"

Umiling si Caelan.

Pagkatapos ay tumingin sa report na nasa mesa.

Sa pangalang matagal na niyang sinubukang kalimutan.

Vaelisse Elionne Ardyn.

At sa pangalang dala ng bata.

Kaeliviane Valecrest.

Dahan-dahang bumalik sa isip niya ang edad ng bata.

Ang panahon ng pagkawala ni Vaelisse.

At ang kakaibang pakiramdam na naramdaman niya nang makita niya si Via.

Pagkatapos ay malamig siyang nagsalita.

"Posible."

Nanlaki ang mga mata ng assistant.

"Ha?"

"Posibleng..."

Bahagyang huminto si Caelan.

At sa unang pagkakataon matapos ang limang taon—

may emosyon na muling lumitaw sa kanyang mga mata.

"Anak ko nga ang bata."

"What?!"

Natulala ang assistant.

Tila hindi makapaniwala sa narinig.