Chapter 3: Daddy?

Sumimangot ang head waiter nang marinig ang tunog ng nabasag na bote.

Agad itong yumuko sa mga bisita.

"We sincerely apologize for the inconvenience, everyone."

Sa loob ng VIP room ay may limang katao.

At malinaw na hindi sila ordinaryong mga tao.

Mula sa kanilang pananamit, kilos, at presensya pa lamang ay halatang pawang mga makapangyarihang personalidad ang mga ito.

Nagising naman si Vaelisse mula sa pagkakatulala.

"Sorry po."

Mabilis siyang yumuko.

Hindi siya nagbigay ng dahilan.

Hindi rin siya nagpalusot.

Tahimik lamang siyang kumuha ng dustpan at walis.

Pagkatapos ay lumuhod upang linisin ang mga bubog.

Sunod niyang pinunasan ang natapong champagne sa sahig.

Tahimik ang buong silid.

Wala ni isa sa mga bisita ang nagsalita.

Ngunit ramdam niya ang isang pares ng matang nakatutok sa kanya.

Malamig.

Mabigat.

Hindi niya kailangang tumingala upang malaman kung sino iyon.

Si Caelan.

Hindi mabasa ni Vaelisse ang ekspresyon nito.

Galit ba ito?

Nandidiri?

Naaawa?

O wala na talaga itong nararamdaman para sa kanya?

Hindi niya alam.

At mas natakot siya dahil doon.

Matapos niyang linisin ang sahig, agad siyang tumayo.

Nagbigay muli ng magalang na paghingi ng tawad.

Samantala, nagsalita naman ang head waiter.

"We'll immediately replace the champagne."

Pagkatapos ay inutusan nito ang ibang waiters.

"Set the dishes and leave."

Mabilis na ibinaba ng mga waiter ang lahat ng pagkain sa mesa.

At ilang sandali lamang ay sabay-sabay silang lumabas ng silid.

Kasama si Vaelisse.

Pagkalabas nila, agad siyang nilapitan ng head waiter.

"Elisse."

"Ano'ng nangyari?"

"Okay ka lang ba?"

Sandaling natahimik si Vaelisse.

"Bigla lang po akong nahilo."

Tumango ang head waiter.

"Magpahinga ka na."

"Kami na ang bahala rito."

Hindi man lang siya nito sinisi.

Kung tutuusin, halos lahat ng empleyado sa Maison Étoile ay alam ang kalagayan niya.

Araw-araw siyang nagtatrabaho.

At pagkatapos ng trabaho ay siya mismo ang nag-aalaga sa kanyang anak.

Walang nakakaalam ng buong kwento niya.

Alam lamang nila na isa siyang single mother na nagsisikap palakihin ang kanyang anak nang mag-isa.

May mga naaawa pa nga sa kanya.

Lalo na kapag nakikita nila ang napaka-cute na si Kaeliviane.

At may ilan pang lihim na sinusumpa ang ama ng bata.

Bakit daw nito hinayaang maghirap ang mag-ina.

Bakit nito iniwan ang dalawang iyon.

Hindi alam ng mga ito na ang katotohanan ay kabaliktaran.

Tatalikod na sana ang head waiter.

Ngunit bigla siyang pinigilan ni Vaelisse.

"Sandali po, Ms. Moriss."

Huminto ang babae.

"Ano 'yon?"

Saglit na nag-alinlangan si Vaelisse.

Pagkatapos ay nagtanong.

"Sino po ba sila?"

"Bakit ngayon ko lang sila nakita rito?"

Sumimangot si Ms. Moriss.

"Hindi mo sila kilala?"

Umiling si Vaelisse.

Muling sumimangot ang babae.

"Nasa balita halos araw-araw 'yong isa sa kanila."

"Hindi mo talaga kilala?"

Napakamot ng ulo si Vaelisse.

Medyo nahiya siya.

"Uhm..."

"Hindi po kasi ako nanonood ng balita."

Naging awkward ang kanyang ekspresyon.

At totoo naman iyon.

Mula nang mangyari ang pagbagsak ng Ardyn Family—

mahigit limang taon na siyang halos hindi nanonood ng balita.

Ayaw niyang makita.

Ayaw niyang maalala.

Ayaw niyang marinig kung paano winasak ng mundo ang pangalang Ardyn.

Bumuntong-hininga si Ms. Moriss.

At agad niyang naunawaan.

Sa dami ng trabaho ni Elisse.

At sa pag-aalaga nito sa anak.

Malamang ay wala talaga itong oras para sa ganoong bagay.

"'Yong nasa dulo."

Dahan-dahan siyang tumuro.

"Siya si Mr. Caelan Valecrest."

Nanigas ang likod ni Vaelisse.

Ngunit tahimik lamang siyang nakinig.

"CEO ng Valecrest Global Holdings."

"Chairman ng Valecrest Urban Development Group."

"President ng Aurex-Valecrest Consortium."

"At isa sa pinakabatang business magnates sa buong Velmoria."

Unti-unting lumawak ang mga mata ni Vaelisse.

Patuloy naman si Ms. Moriss.

"Pagkatapos ng ilang taon sa Elyndor City, nagsimula siyang mag-expand sa iba't ibang rehiyon."

"At tatlong taon na siyang nakabase rito sa Asterion."

"Tinuturing siyang isa sa pinakamakapangyarihang negosyante sa lungsod."

"Actually..."

Bahagyang ngumiti ang babae.

"Alam mo ba 'yong pinakamataas na gusali sa business district?"

Tahimik na tumango si Vaelisse.

Sino bang hindi nakakakilala roon?

Ang gusaling halos makita mula saan mang bahagi ng lungsod.

"Valecrest Tower."

"Sa kanya iyon."

Napabuntong-hininga si Vaelisse.

Hindi niya alam kung ano ang dapat niyang maramdaman.

Nagulat.

Natuwa.

Nanghina.

At bahagyang naging proud.

Natupad niya.

Natupad ni Caelan ang pangarap nito.

Mas higit pa sa inaasahan niya.

Mas higit pa sa pinangarap nila noon.

Ngunit kasabay ng pagdating ng pagmamalaki—

dumating din ang pait.

Dahil wala siya roon para makita ang lahat ng iyon.

Hindi niya ito nakasamang umangat.

Hindi niya ito nakasamang magtagumpay.

Hindi niya ito nakasamang ipagdiwang ang bawat hakbang nito.

"At bakit po sila narito?" mahina niyang tanong.

Tumango si Ms. Moriss patungo sa VIP room.

"Business meeting."

"Para sa itatayong tourist resort."

"'Yong dalawang katabi niya, mga opisyal mula sa Capital Government."

"Sila ang bahala sa permits at infrastructure approvals."

"Samantalang 'yong dalawang foreigners naman..."

Bahagyang huminto siya.

"'Yong matandang lalaki ang may-ari ng lupang pagtatayuan ng attraction."

"At 'yong kasama niya ang personal secretary niya."

Tahimik na tumango si Vaelisse.

Ngayon ay mas malinaw na sa kanya.

Isa iyong malaking proyekto.

At halatang personal na pinangungunahan ni Caelan.

Muling sumulyap si Ms. Moriss sa kanya.

"Anyway."

"Magpahinga ka muna."

"Huwag mo nang isipin."

Tumango si Vaelisse.

...

Kinabukasan.

Sa harap ng isang luxury hotel na malapit sa Maison Étoile.

Nakatayo ang isang lalaki sa may pasukan.

Matalim ang mga mata nito.

Maayos ang pagkakaayos ng buhok.

At nakasuot ng dark blue suit na lalong nagpapatingkad sa malamig at dominante nitong presensya.

Tahimik siyang nakatingin sa kalsada na para bang may hinihintay.

Ilang sandali pa ay may isang lalaki ang mabilis na lumapit sa kanya.

"CEO."

Bahagyang tumango si Caelan.

"Naimbestigahan ko na ang babaeng tinukoy mo."

Walang emosyon ang mukha ni Caelan.

"Continue."

Binuksan ng lalaki ang hawak nitong tablet.

"Ayon sa impormasyon, tinatawag siyang Elisse ng mga kasamahan niya sa trabaho."

"Mahigit tatlong taon na siyang waitress sa Maison Étoile."

Bahagyang naningkit ang mga mata ni Caelan.

'Elisse...'

Tahimik niyang inulit sa isip ang pangalan.

'Ikaw nga, Vaelisse Elionne Ardyn.'

Nanatili siyang tahimik.

Samantala, nagpatuloy ang kanyang assistant.

"Ayon pa sa nalaman ko, ipinasok siya sa restaurant ng malayo niyang kamag-anak na tinatawag na Chloe."

"At meron siyang—"

Gusto pa lamang nitong sabihin na meron itong isang anak na babae nang biglang—

"Daddy!"

Isang masayang boses ang biglang umalingawngaw.

Parehong napalingon ang dalawang lalaki.

At sa sumunod na segundo—

isang maliit na batang babae ang mabilis na tumakbo papunta kay Caelan.

May mahaba at bagsak na itim na buhok.

Malalaki at cute na mga mata.

At isang ngiting kayang tunawin ang puso ng kahit sino.

Hindi man lang ito nag-atubili.

Diretso itong yumakap sa binti ni Caelan.

Natigilan ang assistant.

Tuluyang napatigil sa pagsasalita.

Maging si Caelan ay natigilan.

Nakatitig lamang siya sa batang mahigpit na nakakapit sa kanya.

Parang nablangko ang kanyang isip.

Habang ang bata naman ay masayang tumingala sa kanya.

Kumurap-kurap pa ang malalaki nitong mata.

Parang siguradong-sigurado sa kanyang ginagawa.

"Daddy."

Masaya nitong ulit.

Nanigas ang katawan ni Caelan.

"Daddy...?"

mahina niyang ulit.