Mag-log inวันสำคัญมาถึง วันที่แตกต่างจากทุกวันที่ผ่านมาในคฤหาสน์เตโชบวรเดช ไม่มีการประชุมเคร่งเครียด ไม่มีการเคลื่อนไหวของหน่วยอารักขาที่น่าพรั่นพรึง มีเพียงความวุ่นวายเล็กๆ ของการเตรียมงานเฉลิมฉลองที่เป็นส่วนตัวที่สุดสวนสวยสไตล์ยุโรปของคฤหาสน์ ถูกอาบไล้ด้วยแสงแดดอบอุ่นยามบ่าย ท้องฟ้าสีครามสดใส ไร้เมฆบดบัง ล
ค่ำคืนนั้นหลังจากอคินและไอรินหลับใหลอยู่ในห้องเนอสเซอรี่ภายใต้การดูแลของพี่เลี้ยงที่ไว้วางใจได้ ลูเซียโน่เดินเข้ามาหาขวัญข้าวที่กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่เงียบๆ ในห้องนั่งเล่นส่วนตัวที่ถูกจัดไว้สำหรับครอบครัว บรรยากาศผ่อนคลายและอบอุ่น แตกต่างจากความตึงเครียดในห้องทำงาน หรือความหรูหราแต่ไร้ชีวิตชีวาของ
หนึ่งปีผ่านไปราวกับพายุที่ค่อยๆ สงบลง หลังจากการปะทะกันอย่างรุนแรงทั้งภายนอกและภายใน โลกภายนอก คลื่นใต้น้ำที่เกิดจากการโจมตี LTA Group ถูกจัดการด้วยกลยุทธ์ใหม่ ลูเซียโน่ไม่ได้สั่งฆ่า ไม่ได้จุดไฟสงคราม แต่ใช้ 'สงครามเย็น' ที่ซับซ้อนกว่า ทั้งกฎหมาย การเงิน ข้อมูล และการเจรจาเบื้องหลังค่อยๆ บีบคั้นแล
สัมผัสแผ่วเบาของมือเล็กที่วางทาบบนมือตนเองยังคงอุ่นซ่าน คำขอร้องที่หนักแน่นแต่สั่นเครือของขวัญข้าว 'อย่ากลับไปเป็นคนเดิมเลยนะคะ เพื่อลูกของเรา เพื่อครอบครัวของเรา' ยังคงก้องอยู่ในโสตประสาท มันคือเสียงที่ทรงพลังยิ่งกว่าเสียงระเบิดใดๆ ที่ลูเซียโน่เคยได้ยิน คือเสียงที่สามารถหยุดยั้งมังกรที่กำลังจะพ่นไฟ
การประชุมฉุกเฉินผ่านวิดีโอคอนเฟอเรนซ์สิ้นสุดลง แต่บรรยากาศตึงเครียดภายในห้องทำงานยังคงคุกรุ่น หน้าจอที่เคยแสดงใบหน้าเคร่งขรึมของทีมงาน ดับมืดลง เหลือเพียงเงาสะท้อนของลูเซียโน่บนพื้นผิวสีดำ ประธานหนุ่มยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่หัวโต๊ะ นิ้วเรียวยาวที่เคยเคาะเป็นจังหวะ กำแน่นจนข้อขาวซีดคำสั่งสุดท้ายที่ลูเซี
หลายสัปดาห์หลังจากกลับมายังคฤหาสน์เตโชบวรเดช ช่วงเวลาแห่งการเรียนรู้และการปรับตัวที่เปราะบางดำเนินไปอย่างต่อเนื่อง ลูเซียโน่ทุ่มเทเวลาส่วนใหญ่ให้กับบทบาทใหม่ ประธานหนุ่มเริ่มคุ้นชินกับจังหวะชีวิตของทารกแฝด เรียนรู้วิธีรับมือกับเสียงร้องไห้ และค้นพบความอดทนในรูปแบบที่ตนเองไม่เคยรู้จัก ความพยายามที่เง
หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองบุรุษตรงหน้าด้วยดวงตาที่แดงก่ำและเอ่อคลอน้ำตา "ฉันยอมรับผิดทุกอย่าง ทั้งทรยศและเนรคุณ คุณจะลงโทษฉันยังไงก็ได้ แต่ได้โปรดอย่าทำอะไรลูกเลย"ขวัญข้าวยกมือขึ้นมาพนมไหว้ทั้งน้ำตา "เด็กต้องการแค่ชีวิตที่สงบสุข ฉันขอร้องในฐานะพ่อ ปล่อยเราแม่ลูกไปเถอะค่ะ ฉันสัญญาว่าจะหายไป ไม่กลับไปให้ค
แสงสุดท้ายของวันอาบไล้ทุกสิ่งเป็นสีทอง ขวัญข้าวยืนพิงเสาไม้ของร้าน 'จิบคลื่น' ตามลำพัง ปล่อยให้สายลมเย็นพัดโชยใบหน้า ในใจเปี่ยมด้วยความอิ่มเอมอย่างไม่เคยรู้สึกมาก่อน ฝ่ามือบางลูบไล้หน้าท้องที่นูนเด่นอย่างอ่อนโยน สัมผัสถึงชีวิตน้อยๆ ทั้งสองที่อยู่ข้างใน'ที่นี่คือบ้านของเรานะลูก บ้านที่ปลอดภัยที่สุด'
แต่ในขณะเดียวกัน กรณ์ก็สัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาลจากเบื้องบน ความอดทนของท่านประธานกำลังจะหมดลงทุกวินาที ภารกิจนี้จึงไม่ใช่แค่งาน แต่คือความอยู่รอดของทีม เพราะถ้าหาเป้าหมายไม่เจอ ความโกรธของพญามังกรอาจจะย้อนกลับมาเผาทำลายพวกเขาทั้งหมดครืด...โทรศัพท์สายตรงจากห้องประธานดังขึ้น กรณ์รีบรับสายทันทีเมื่
เช้าวันใหม่เริ่มต้นขึ้นในห้องทำงานของประธาน LTA Group ซากปรักหักพังจากพายุอารมณ์เมื่อคืนถูกเก็บกวาดไปจนหมดสิ้น ห้องกลับมาสู่สภาพเรียบร้อยสมบูรณ์แบบราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่บรรยากาศกลับไม่ได้สงบลง มันเต็มไปด้วยความเงียบที่กดดันและเยียบเย็นยิ่งกว่าเดิมลูเซียโน่นั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ทำงาน แต่ไม่ได้แต







