Chapter 007

Ilang beses ko na rin siyang pinaalalahanan, pero heto na naman kami.

“You should button your shirt, at ayusin mo rin ang damit mo—masyadong lukot,” sabi ko habang nilapitan ko siya at tumayo sa harapan niya nang walang pag-aalinlangan. Baka kasi may biglang pumasok sa opisina niya at makita siyang ganito ang ayos. Ayaw kong magkaroon ng kahit anong isyu tungkol sa amin.

Pero hindi siya gumalaw. Sa halip, tamad siyang nakasandal sa swivel chair niya, hawak ang kalahating baso ng alak sa isang kamay. Inubos niya ang laman nito

“Ang aga-aga, umiinom ka na ng alak,” pagpapatuloy ko habang sinisimulan kong i-button ang damit niya.

“You don't need to button my shirt. I feel hot and sweaty,” saway niya sa akin kaya napahinto ako saglit.

“Yeah, I know you're hot,” sabi ko naman, halos pabulong lang. Hindi niya napigilan ang mapatitig sa akin while I continued buttoning up his shirt.

“You too. You're fvcking hot,” puri niya sa akin sa isang namamalat na boses bago siya napakagat sa kanyang pang-ibabang labi. Bumaba ang kanyang tingin patungo sa dibdib ko.

“Fvck, Sire. Katatapos lang natin. Parang namumuro ka na yata sa blówjób,” alma ko naman. Katatapos lang namin magsíping, tapos heto na naman siya... nang-aakit na naman. Mahina siyang natawa.

God. His seductive chuckle alone could melt composure and make every woman’s underwear fall without warning.

“Can you do it again, baby?” bulong niya sa akin bago hinila ang lapel ng suot kong itim na blazer.

“No,” agarang tanggi ko. “Ang tagal ko na rito sa loob ng opisina mo. Baka kung ano na ang isipin ng ibang empleyado,” dagdag ko pa bago inabot ang necktie sa mesa at ako na mismo ang nagsuot niyon sa kanya. Pagkatapos ay pini-plantsa ko ang lukot ng damit niya gamit ang palad ko.

“Labas na ako,” paalam ko sabay pisil sa matangos niyang ilong. Akmang tatalikuran ko na siya, pero mabilis niyang hinawakan ang pulsuhan ko.

“Yeon Na...” mahinang sambit niya sa pangalan ko. Ang tinig niya ngayon ay parang natamaan na ng alak. Bahagyang napakunot ang noo ko pagkatingin ko sa kanya.

“You're awesome. So fvcking gorgeous, I can't take my eyes off you. I just can't get enough of you,” sunod-sunod niyang puri sa akin.

“Stop it,” seryosong saway ko. Ayan na naman siya.

“You're fvcking good. You're fvcking tight,” pagpapatuloy niya pa bago sumilay ang nakakaloko niyang ngiti.

Napa-rolyo ako ng mga mata.

“Looks like you’re already drunk, Mr. CEO,” pansin ko. Medyo naging slurry na kasi ang pananalita niya. Kaunti pa lang naman ang nainom niya, ba’t ang bilis niyang malasing?

“I am drunk with your beauty,” sagot niya. Napabuntong-hininga ako bago marahang tinanggal ang kamay niya sa pulsuhan ko.

“Okay na. Bukas ko na lang gagawin ang gusto mo,” tukoy ko sa blówjób na gusto niya.

“But I want it now, baby...”

“I’m fvcking hard again,” aniya sabay baba ng kanyang tingin sa umbok niya.

Napabuntong-hininga naman ako bago naisipan na muli siyang lapitan at walang alinlangan ko siyang hinalikan sa labi. Mabilis siyang tumugon pero agad ko rin inilayo ang mga labi ko.

“Kiss lang muna. Babawi ako bukas,” nakangiting saad ko bago ako tuluyang naglakad palayo.

“Just one blow,” tawad niya.

Ang kulit.

Napailing ako at tuluyan nang lumabas ng opisina niya.

Pagkalabas ko, medyo nagitla ako nang muntik ko nang mabunggo si Nathan. Bigla ba naman kasi siyang humarang sa dinadaanan ko.

“Ang tagal mo namang lumabas,” reklamo niya sa isang seryosong tinig habang nakatitig sa akin. Palihim kong naikuyom ang kamao ko. Kailangan kung mag-isip ng palusot.

Pinasilay ko muna ang aking ngiti—isang matamis na pekeng ngiti.

“Uh... nagkaroon kasi kami ng mahabang discussion tungkol sa report na pinasa ko kahapon,” pagsisinungaling ko.

“Kung may kailangan ka sa kanya, nasa loob siya. He’s available,” dagdag ko pa, sabay ngiti muli sa kanya bago ko siya nilagpasan.

Pagbalik ko sa pwesto ko, agad akong sinalubong ni Jenna.

“Ang tagal mo naman, gurl. Fourty-five minutes kang nasa loob ng opisina ni Sir Lex. May ginawa kayo, no?” usisa niya, pero pabulong lang ang huling linya.

“Wala. May naganap lang na mahabang discussion,” agarang tanggi ko. Napangiti naman siya—isang ngiting hindi kumbinsido.

“Dati kapag may discussion kayo, 15 minutes lang ang pinakamatagal. Anong klaseng discussion naman kaya ‘yon kanina?” saad niya, sabay ngiti ng nakakaloko. Napaigik siya nang pinalo ko ang braso niya.

“Tumigil ka nga. Huwag kang mag-isip ng kung ano-ano. Ayaw kong ma-issue,” saway ko sa kanya.

“No romance allowed in this building, kaya putulin mo ’yang maruming ideya sa utak mo,” malamig kong dagdag sabay upo sa pwesto ko.

“Asus. Maniwala ka naman sa rules na ‘yan,” ani Jenna.

“‘Yong chika mo mamayang lunch na lang. Sa food court mo na lang isiwalat, baka mahaba-haba iyan,” paalala ko sa kanya bago binuksan ang laptop.

“Of course, babe. Gusto mong isabay na rin natin si Sir Lex sa lunch natin?”

Napalingon ako at sinamaan siya ng tingin. Mahinang tawa ang kumawala sa kanya.

“Gusto ko lang naman makasabay si Sir Lex sa lunch kahit ngayong araw lang,” pahabol niya, medyo pabebe pa ang boses. Hindi na ako umimik at tuluyan na lamang na nag-focus sa trabaho.