MasukIlang beses akong napahilot ng sentido habang kaharap ang mga papel na sinulatan ko ng computation ng lahat ng utang sa bangko ng parents ko—na lahat ay nakapangalan sa akin. I was in big debt. Hindi ko alam kung ano ang uunahin kong bayaran. There are five banks na kailangan kong hulugan, pero ang mas pinoproblema ko ay ‘yung dalawang past due na utang.
My calculation for my assets is a little over ₱600,000... kung maibebenta ko lahat ng mga ’yon sa presyong gusto ko. Kasama sa mga assets na ’yon ang luma kong kotse, ilang alahas na nabili ko noon, isang high-end laptop, at ilang mga gamit sa bahay. Kapag naibenta ko lahat, may sobra pang matitira sa akin… pero paano kung hindi? Sa totoo lang, hindi sapat ang monthly salary ko bilang executive assistant, kahit pa sa isa sa pinakamalalaking kumpanya sa bansa ako nagtatrabaho. Maganda lang pakinggan ang posisyon ko, pero hindi sapat ang sahod ko lalo na't nalubog na ako sa utang. Napatakip ako ng mga mata. Sumasakit na naman ang ulo ko. Bakit ba kasi ang tanga-tanga ko? Masyado akong nagpauto sa parents ko. Ako na tuloy ang nagsu-suffer sa problemang ito. Naisipan kong tumayo mula sa kinauupuan ko. Lumapit ako sa bintana at hinawi ang kurtina para sumilip sa labas ng apartment na nirerentahan ko lang. Napatingin ako sa desk clock. It’s already 5:30 AM, mahigit dalawang oras pala akong nagko-compute. I woke up at 3:00 AM kanina dahil bigla na lang akong nagising mula sa mahimbing kong tulog, sumagi kasi sa isip ko kung kakayanin ba ng natitira kong assets ang bayarin. Bigla namang nag-ring ang phone ko. Pagkasilip ko, si Sheena. At alam ko na kung anong sadya niya. Binuksan ko ang message niya. Muli akong napahilot ng sentido noong mabasa ko ang mahabang mensahe niya. Paulit-ulit niya akong ni-reremind tungkol sa utang ko sa pinsan niya na dapat ko nang hulugan dahil siya raw ang kinukulit. Mabilis naman akong nag-reply na bukas ko pa makukuha ang sahod ko. Kaya ko naman sigurong bayaran ng buo, para matapos na ang problema ko sa pinsan niya. Kaya sinabihan ko siya na ‘pakisabi sa pinsan mo na babayaran ko na ang natitirang utang, full payment.’ “Ayaw niyang ipa-full. Hulugan mo na lang raw ang bawat tubo ng capital na inutang mo,” text ni Sheena. Aba’y inuutakan pa ako. “No. Babayaran ko ng buo. Ayoko nang dagdagan pa ang iniisip ko lalo na’t sa mga utang sa bangko pa lang, nalulunod na ako. At hindi naman ako ang nakinabang sa mga ’yon, kundi ang mga magulang ko,” sagot ko. At ayun, wala na siyang reply. Napabuntong-hininga ako bago naisipang mag-ayos na para pumasok sa trabaho. --- AT THE OFFICE... “Good morning,” bati sa akin ni Nathan. “Here’s a coffee for you. Alam kong nauna ka na rito kaya binilhan na kita ng kape,” aniya, sabay marahang inilapag ang kape sa desk ko. “Thank you. Hindi ka na sana nag-abala pa,” saad ko naman sa kanya, medyo nahihiya. Kapag alam niyang nauuna ako kaysa sa kanya, palagi talaga siyang may pakape sa akin. “Of course, kailangan kong bumawi sa’yo.” Alam ko na agad ang ibig niyang sabihin. Napilitan na lang akong ngumiti sa kanya. “You should go back to your desk, Nate. ‘Yung CCTV nakatutok sa atin. Baka mamaya makatanggap ka na naman ng warning note galing kay Sir Sire,” paalala ko sa kanya para hindi siya magtagal sa mesa ko. Isang warning note na lang at siguradong masisisante na siya dahil sa kakalapit niya sa akin. Tuluyan na siyang tumungo sa sarili niyang desk. Muli akong nag-focus sa ginagawa ko habang kaharap ang laptop. Maya-maya, nagsidatingan na rin ang iba naming katrabaho. Pagkalapit ni Jenna sa akin, mabilis niya akong binati ng good morning sabay abot ng kapeng ibinigay sa akin ni Nathan. Siya kasi ang taga-inom ng kape na binibigay sa akin. Sumisimsim naman ako paminsan-minsan, pero hindi talaga ako mahilig sa kape kaya hindi ko nauubos. Mabuti na lang at adik sa kape si Jenna. Pagkatapos ng briefing session na ako mismo ang nag-lead, kanya-kanya na kaming balik sa puwesto para magtrabaho. Hindi pa man nag-iinit ang puwit ko sa upuan, narinig ko na ang pangalan ko sa intercom. Pinapatawag ako ng CEO. Agad akong napatayo at nilapitan si Jenna para sabihing bantayan muna ang desk ko. Pinaalalahanan ko rin siya na huwag basta-basta gagalawin ang mga papeles sa mesa ko. Nakaayos na kasi ang mga ’yon, at ayoko nang magulo lalo na’t may mga pakaalamera kaming katrabaho. “Magtatagal ka ba? May ichi-chika pa naman ako sa’yo,” ani Jenna. “Depende kung gaano karami ang iuutos sa akin ni Sir Sire,” tugon ko naman. “O, sige. Gora bells ka na. Mainitin pa naman ulo ni Sir kapag pinaghihintay siya sa loob,” ani niya habang bahagyang tinulak ako. Kaya umalis na ako at mabilis na tinahak ang distansya papunta sa opisina ng CEO. Marahan kong binuksan ang pinto ng opisina niya at maingat na pumasok sa loob. Pagkapasok ko, nagulat ako nang may malakas na brasong humablot sa akin. Pagkaharap ko, si boss pala. Habang nakapulupot ang kanyang braso sa baywang ko, siya na rin ang nag-lock ng pinto. “Good morning,” bati niya sa mababang tono. Halatang nang-aakit ang boses niya. Napatitig ako sa namumungay niyang mga mata. “What happened in the car last night was unforgettable,” puri niya sa nangyari sa amin sa loob ng kotse niya. “You drove me insane that night, Yeon Na. Iyong galit mo kay Henry at Elaine kagabi, ibinuntong mo sa akin. At gustong-gusto ko na gano’n ka. Mas lalo kang gumaganda kapag galit ka. At hindi lang ‘yon, mas lalo kang sumisikip sa tuwing nayayamot ka,” dagdag pa niya at mas lalong humigpit ang yakap niya sa akin. “You wanted a blówjob?” tanong ko. Kasi iyon ang promise ko. Tuwing naririnig ko siyang pinupuri ako, I wanted to give him a head. “More than a blówjob, Yeon Na. I badly wanna shove my díck inside your fúcking tight hole,” he hoarsely whispered sabay kagat sa earlobe ko. Hindi ko maiwasang mapakagat ng labi at sandaling mapapikit ang mga mata dahil sa boses niya. I get easily wet from just one seductive whisper of his. “Then do it, Mr. CEO... fvck me all you want,” hamon ko naman. Hindi siya nag-aksaya ng oras at sinunggaban ng halik ang mga labi ko. Idinikit niya ako sa pinto, at nagpalitan kami ng isang mainit na halikan.Masaya nila akong kinantahan ng Happy Birthday. Ramdam ko ang saya sa bawat palakpak at sa bawat ngiti ng mga taong mahalaga sa akin. Matapos ang kanta, pinapikit nila ako, pinag-wish, at saka ko marahang hinipan ang mga kandila. “Kainan na ng totoong pagkain, dahil mamaya, pagkatapos ng birthday, iba na ang kakainin ng may mga asawa riyan sa tabi-tabi,” pabirong pagpapatama ni Vernon habang nakataas ang kilay. Agad namang napuno ng tawanan ang dining area. “Tama ba ako, Father Florentine?” dugtong pa niya habang inaakbayan ang kapatid ko. “Kawawa naman tayong mga single. Magpapakahirap pa tayong aliwin ang mga sarili natin.” Napailing na lamang si Florenze sa biro nito. “Mag-asawa na kasi kayong dalawa,” ani Gia habang abala sa pagsubo ng pansit palabok. “Ang dami-daming babae diyan. Kayo pa, sa mga mukha n’yo, imposible namang walang mahihibang sa inyo.” “Kapag nakapag-asawa na si Florenze, saka na lang din ako mag-aasawa,” sagot ni Vernon, may kasamang paggalaw ng kilay.
**Gabriel** Hindi ako mapakali sa kinatatayuan ko. Lakad doon, lakad dito ang paulit-ulit kong ginagawa sa likod ng stage. Kanina pa ako tumatawag kay Natasha pero walang kahit isang tawag ang sinasagot niya. Mas lalong bumibigat ang pakiramdam ko sa bawat segundong lumilipas. May kung anong hindi maipaliwanag na kaba ang sumisiksik sa dibdib ko, para bang may masamang mangyayari. “May nangyari ba sa kanya? Bakit hindi siya sumasagot?” pabulong kong tanong sa sarili ko habang mariing hawak ang cellphone ko. Nagsimula na ang programa. Ilang minuto na lang at ako na ang susunod na aakyat sa entablado para humarap sa mga investors, business partners, media representatives, at mga bisitang galing pa sa iba’t ibang bansa. Ang iba sa kanila ay CEOs ng international gaming studios, venture capitalists, at publishers na posibleng maging katuwang namin sa global distribution ng laro. Pero kahit gaano pa kahalaga ang event na ito, wala akong ibang iniisip kundi ang asawa ko. Inaasahan ko
“Aasahan ko ang pagdalo mo sa global game launching event dito sa La Vista Hotel,” text sa akin ni Gabriel habang bumibiyahe kami ni Raffy pauwi ng bahay. Kagagaling lang namin sa ospital; mag-isa akong nagpa-ultrasound. Hindi ko pa sinasabi sa asawa ko na buntis ako muli. Ang aming third baby ay 15 months pa lamang, tapos may kasunod na naman. Gusto ko siyang sorpresahin tungkol sa aking pagbubuntis. Birthday niya kasi ngayon, kaya mamaya, pagkatapos ng global launching event, saka ko sasabihin na may susunod na kay Gavrenze Jr. Agad akong nag-reply. “Oo naman. I won’t miss that important event,” sagot ko, may kasama pang heart emoji. “Huwag kang mala-late, mahal,” paalala niya. “Okayy,” reply ko lang. Napalingon ako sa driver nang bigla siyang magpreno at sabayan iyon ng malakas na busina. Bahagya akong napasandal sa upuan dahil sa gulat. Pagtingin ko sa unahan, nakita ko ang isang babaeng nakaharang mismo sa harap ng kotse namin. Nakataas ang kanyang kamay, at sa postura niya,
Two years later…“Let us welcome the designer behind those elegant and beautiful dresses. The beautiful and sophisticated, Natasha Ferrer Berden,” ani ng host habang sunod-sunod na rumarampa sa magarang runway ang mga modelong suot ang mga gown na ako mismo ang nag-design.Nakatayo ako sa gilid ng entablado, bahagyang nakakuyom ang mga kamay ko habang pinapanood ang bawat hakbang ng mga modelo. Isa-isa nilang inilalantad ang mga likha ko, mga dress na dinisenyo ko pa noong nakaraang taon. Hindi ko pa isinama ang mga pinakabagong disenyo dahil hindi pa tapos ang production ng mga iyon. Ang ilan ay wedding gowns na nangangailangan ng hand-beaded bodice, French lace, at Italian silk organza. Ang iba naman ay royal gowns na may mabibigat na embroidery, at custom-made boning structure. Alam kong mas magiging handa ang mga iyon para sa susunod na taon.Ang mga ilaw ng stage ay maingat na naka-focus sa bawat detalye ng tela. Kitang-kita ang fluidity, ang structured ng mamahaling tela, at ang
**Natasha** “Mommy!” magkasabay na sigaw ng dalawa kong mga anak nang makita nila akong kasama ng kanilang ama. Mabilis silang napalapit sa amin ni Gabriel, at bago ko pa mapigilan ang sarili ko, agad akong napaluhod upang salubungin sila. Mahigpit kong niyakap ang kambal. Hindi pa rin ako makapaniwala na ang mga anak na inakala kong nawala na sa akin ay buhay na buhay, at yakap-yakap ko ngayon. Napahikbi ako, tuluyang bumigay ang mga luha ko habang niyakap ko sila nang mas mahigpit. Nang pilitin kong humiwalay, hinaplos ko ang kanilang mga pisngi habang basang-basa na ng luha ang mga mata ko. “Thank God, you are both alive. Akala ko ang dalawa kong munting anghel ay matagal na akong iniwan,” nanginginig kong saad, halos pabulong, na parang isang taimtim na panalangin. Pagkatapos ay napatingala ako kay Gabriel. “Thank you, Gabriel,” muli kong pasasalamat sa kanya. Kung hindi dahil sa kanya, wala na sana ang dalawang bata. Hindi ko na sana sila muling makikita pa kahit kailan. N
Habang bumibiyahe kami patungong San Miguel Mansiyon, panay ang tanong ni Florenze kung sino ang taong gumawa noon, ang taong asintado na bumaril kay Sullivan upang tuluyan na itong mawalan ng pagkakataong makatakas. Ayon sa paliwanag ni Florenze, wala siyang narinig na putok ng baril mula sa mga kapulisan na nasa ibabang bahagi ng lugar. Ibig sabihin, ang bala ay nagmula sa malayo, o posibleng galing sa isang highly trained sniper. Dagdag pa niya, siguradong hindi iyon kagagawan ng mga pulis dahil malinaw ang direktiba ni General Triaz na huwag papatayin si Sullivan. Kailangan sana itong buhay para sa imbestigasyon at mas malalim na pagbubunyag ng sindikatong kinabibilangan nito. Pareho kaming napaisip ni Florenze sa mga posibilidad habang si Gabriel ay nananatiling seryoso sa pagmamaneho. Mahigpit ang hawak niya sa manibela, bakas sa kanyang postura ang pagod at bigat ng mga nangyari, ngunit malinaw rin ang determinasyon sa kanyang mga mata. “Huwag na nating isipin kung sino a







