KABANATA 1

RICA

"Your husband is having an affair with my wife."

Bigla kong naibuga ang tubig na iniinom ko bago ko pa man mapigilan ang sarili ko.

Nakatitig lang ako kay Chase Celestino sa kabilang dulo ng mesa, sigurado akong mali lang ang narinig ko. Kailangan maging mali ang narinig ko. Dahil ang katatapos lang niyang sabihin ay napaka-imposible.

Kahit kailan ay hindi ako pagtataksilan ni Jordan.

"Mr. Celestino." Maingat kong ibinaba ang baso ko, ’yong tipong ginagawa mo kapag nanginginig ang mga kamay mo at ayaw mong may makahalata. "Is this a joke? Kasi hindi nakakatawa."

"Do I look like I'm joking?"

Hindi nga. Walang ibang mukha si Chase Celestino kundi ang pagiging seryoso nito. Pero hindi ibig sabihin niyon ay tama siya.

"Mahal ako ni Jordan," buong tiwala kong wika. "Hindi niya kailanman magagawa ang sinasabi mo."

"Alam ko." Mahina at halatang pagod ang boses niya. "Ganiyan din ang sinabi ko tungkol kay Nadine tatlong buwan na ang nakararaan."

Nadine.

Pangalan pa lang niya, parang pinipiga na ang dibdib ko. Si Nadine Celestino. Ang pinaka-bestfriend ko simula pa noong bata pa kami. Ang babaeng umiyak sa wedding ko. Ang babaeng araw-araw tumatawag sa akin para sabihing napakasuwerte ko raw dahil may Jordan ako.

Para na kaming magkapatid.

"This isn't possible,” ulit ko, pero mas mahina na ang boses ko sa pagkakataong ito.

Tiningnan ako ni Chase tulad para bang naaawa siya sa akin. Kinamumuhian ko ang ganoong tingin.

"Wala ka talagang napansin kahit anong senyales?" tanong niya.

"Walang anumang senyales."

"Anim na buwan na, Rica."

Napaatras ako sa numerong iyon. "No."

"Six months and you never once suspected anything?"

"Sinabi nang wala nga." Tumayo ako, dahilan para gumawa ng malakas na ingay ang upuan ko habang pabalagbag na naisod. "I trust my husband completely. Kung ano man ang akala mong alam mo, nagkakamali ka."

"Sit down."

"Aalis na ako."

"Sit. Down."

May isang bagay sa boses niya na nagpatigil sa akin. Hindi malakas. Hindi agresibo. Pero buong-buo ang awtoridad.

Umupo ako.

Bahagya siyang lumapit at ipinatong ang mga braso sa mesa. "Six months ago, did anything change between you and Jordan?"

Ibinuka ko ang bibig ko para magsalita, pero mabilis ko ring itinikom.

Anim na buwan.

Kusa na lang lumabas ang mga alaala nang walang pahintulot sa isipan ko. Ang biglaang mas madalas na pagbisita ni Nadine sa bahay. Dalawa, tatlo, apat na beses sa isang linggo, at palaging tuwing nasa bahay si Jordan. Sobrang saya ko pa naman noon. Akala ko mas lumalalim lang ang pagkakaibigan namin. Akala ko nami-miss niya lang ako.

At si Jordan. Maalaga pa rin. Perfect pa rin. Nagpapadala pa rin ng bulaklak tuwing umaga, nagpapadala ng mga sweet na text sa buong maghapon, at humahalik sa akin na para bang napakahalaga kong bagay sa tuwing papasok siya sa pintuan ng bahay namin.

Pero ang sex life namin.

Tatlong buwan na mula noong huli niya akong hinawakan. Tatlong mahabang buwan ng mga linyang "Pagod na pagod ako, baby" at "Kapag natapos lang 'tong project na 'to, babawi ako sa'yo" at "One more year at makukuha na natin ang lahat ng pinapangarap natin."

Naniwala ako sa bawat salitang iyon.

Tumigil ka. Pinalis ko ang mga isiping iyon. Ginagawa mo mismo ang gusto niyang mangyari.

"Kahit na may nagbago sa amin ni Jordan," maingat kong sabi, "hindi pa rin iyon patunay ng kahit anong sinasabi mo."

Walang imik na inilabas ni Chase ang cellphone niya.

Iniharap niya sa akin ang screen.

Inabot ako ng tatlong buong segundo para maunawaan ang nakikita ko. Isang luxury club. Isang private booth. Madilim, mamahalin, at napaka-intimate.

Si Jordan at si Nadine.

Magkasama.

Bumagsak ang sikmura ko nang sobrang bilis na akala ko ay masusuka ako doon mismo sa mesa.

"Kinuha 'yan noong nakaraang linggo," walang emosyong wika ni Chase.

"Hindi." Itinulak ko palayo ang phone niya. "Hindi, imposible 'yan. Nasa ibang bansa si Jordan noong nakaraang linggo. May business trip siya. Nagvi-video call siya sa akin gabi-gabi hanggang sa makatulog ako."

Hindi nakipagtalo si Chase. Tiningnan niya lang ako.

"Tinatawagan niya ako," ulit ko, habang medyo pumipiyok na ang boses ko. "Gabi-gabi."

"I know." Bawi niya sa phone niya. "He's very thorough."

Tumatak sa akin ang mga salitang iyon. Para bang may pasa sa puso ko na biglang pinindot.

"You can see the truth for yourself if you still have doubts," sabi niya.

Mabilis kong pinunasan ang gilid ng mata ko, naiinis sa sarili ko. "Anong ibig mong sabihin?"

"Siguro sinabi sa'yo ni Jordan ngayong umaga na bibiyahe siya bukas. Apat na araw. Business trip, tama?"

Napatigil ako. "Pano mo nalaman 'yan?"

"Because my wife already told me she's visiting her mother for four days." Isang tuyong ngiti ang gumuhit sa mukha niya, pero hindi umabot sa mga mata niya. "Walang pupuntahang malayo ang dalawang 'yan, Rica. He booked the entire East Wing of Mondragon Resort. Four days, just the two of them."

Parang umihip nang bahagya ang hangin sa paligid ko at nagulo ang mundo ko.

Sinabi nga sa akin iyon ni Jordan ngayong umaga. Bago siya umalis papuntang trabaho, mainit pa sa pagkagising, habang humahalik sa noo ko. 'Mami-miss kita sa bawat segundo, baby.' Iyon mismo ang eksaktong mga salita niya.

"Come with me tomorrow evening," ani Chase. "Kung mali ako, malalaman mo. At kung tama ako..." Hindi niya na tinapos ang pangungusap. Hindi niya na kailangan pa.

Hindi ko naalalang pumayag ako. Pero kahit na gano’n, tumango ako.

At ewan ko kung paano, nakauwi ako nang ako mismo ang nagmamaneho.

Hindi ko alam kung paano ko iyon nakayanan. Sa buong biyahe pauwi, parang may nakadagan sa dibdib ko. Mabigat at hindi maigalaw. Paulit-ulit kong sinasabi sa sarili ko na hindi iyon totoo. Gawa-gawa lang ang litrato. Nagseselos lang si Chase sa kung anong mayroon kami ni Jordan. Maraming nagagawang kabaliwan ang mga tao dahil sa selos.

Mahal ako ni Jordan.

Pag-uwi niya noong gabing iyon, may hawak na mga bulaklak, at malambing at mainit ang mga mata tulad ng palaging ginagawa niya kapag tumitingin sa akin, may isang bagay sa dibdib ko ang nagkalamat.

Kita mo? Tingnan mo siya. Hindi ka niloloko ng lalaking 'to.

Hinalikan niya ako nang mabagal at malalim sa kusina at hinalikan ko rin siya nang kasing-diin niyon, habang may hinahanap ako sa mga halik niya. Isang kasinungalingan. Isang senyales. Kahit ano na magbibigay ng linaw sa mga sinabi ni Chase.

Wala akong nahanap.

Tinanong niya ako tungkol sa araw ko at nagsinungaling ako nang buong-buo, nakangiti sa kaniya na para bang hindi nagunaw ang mundo ko noong hapon na iyon.

Noong gabing iyon, sinubukan ko ulit.

Dinikit ko ang sarili ko sa kaniya sa kama, habang ang mga daliri ko ay gumagapang sa dibdib niya. Dahil doon, maingat niyang hinawakan ang kamay ko.

"Baby." Tunog malambing, pagod, at totoong-totoo ang boses niya. "Pagod na pagod ako. Kapag natapos na 'tong contract 'to, sa'yo na ang bawat gabi ko. I promise you."

"Sure," bulong ko.

"I love you so much, baby."

"Alam ko," sagot ko.

Hinalikan niya ako sa noo at tumalikod na para matulog.

Nakahiga lang ako sa dilim habang pinakikinggan ang paghinga niya, at nag-iisip kung paanong ang isang lalaki ay nakakapagsinungaling nang napakaganda.

Baka naman hindi siya nagsisinungaling.

Baka si Chase ang nagsisinungaling.

Kumapit ako sa isipang iyon na para bang iyon na lang ang natitirang kakapitang pag-asa, at naghintay na dumating ang umaga.

—

Hinalikan ako ni Jordan sa pisngi kinaumagahan, habang nagkukunwari akong natutulog.

"I'll miss you every second. I love you."

Nakatitig lang ako sa dilim sa likod ng mga nakapikit kong mata hanggang sa marinig kong nag-click ang pinto sa pagkakasara sa likod niya.

Hindi ako gumalaw doon hanggang sa mag-tanghali.