Kabanata 2

"HINDI mo ako madadaan sa mga pagluha mo, Lavinia!" Inis na binitiwan niya ang aking mga kamay na siyang labis kong ipinagpasalamat. Ibinaling ko ang tingin sa ibang direksyon para hindi makita ang seksi nitong kahubdan.

He's dàmn hot deàd gorgeous, at hindi ko iyon pwedeng balewalain, napakabobo naman ng asawa nito.

"Hindi ako si Lavinia at —"

"Shut up!" Halos mabingi ako sa malakas na sigaw nito. Napalunok ako dahil sa matinding kaba at takot na ngayo'y bumabalot sa aking buong-pagkatao.

"Matalino kang tao pero sana naman inalam mo muna kung sino talaga ako."

"I said shut up!"

Wala akong nagawa kundi ang tumahimik. Kailangan kong makita ang totoo niyang asawa. Hindi ako si Lavinia, ako si Cally Janeiro.

"Pwede bang magbihis ka?" Reklamo ko rito.

Naiinis ako sa sarili dahil nakakatuksong silipin ang kahubdan ng tila mala-Adonis na lalaking kasama ko sa kwartong ito.

"Fúck!" Malutong nitong mura at inis na naglakad ito sa walk-in closet at nagbihis na siyang ipinagpasalamat ko.

Nagpakawala ako ng isang malalim na buntong-hininga. "You're grounded, and your only responsibility right now is to look after our child."

Sigurado akong si Adam ang tinutukoy nito. Paano na ngayon ang pag-aaral ko? Gusto kong magwala at maglupasay, sigurado akong hinahanap na ako nina Inay at Itay. Nag-aalala ako kay Nanay natatakot akong mag-alala iyon sa akin dahil sigurado akong magtataka iyon sa hindi ko pag-uwi ngayong gabi.

"Mr. nakikiusap ako sa'yo. Ako si Cally Janeiro at hindi ako ang asawa mo. Pwede mo akong paimbestigahan."

Inis na hinarap ako ng lalaki at walang-sabing lumapit ito sa akin kasabay ng pagtulak nito sa akin sa malambot na kama at walang-sabing inangkin nito ang aking mga labi.

Nanlaki ang aking mga mata sa labis na gulat. Sinikap kong manlaban pero sadyang malakas ang naturang lalaki. Nasasaktan ako dahil sa mahigpit nitong paghawak sa magkabila kong mga braso. Pagdakay itinaas niya ang mga ito sa aking may ulunan. Nagmatigas ako at hindi ko ibinuka ang mga labi.

Saka ko lang naibuka ang aking mga labi nang marahas nitong pisilin ang aking kabilang hita.

"Ah!" Daing ko at walang-sabing pinasok agad ng dila nito ang looban ng aking bibig at malayang sinipsip ang aking pangibabang-labi.

First time sa buong-buhay ko na may humalik sa akin pero hindi gaya ng nais kong halik. Napaka-demonyó ng lalaking ito. Sinubukan ko ulit manlaban pero sadyang hindi ko kinaya ang bigat at lakas nito. Hanggang sa tumulo ang mga luha mula sa aking mga mata. Binabóy ng lalaking ito ang pinaka-iingatan kong katawan.

"Hayop ka!" Sigaw ko na panay ang pag-agos ng aking mga luha. "Huwag maawa ka, please...?" Sa huli ay nagmakaawa rin ako baka sakaling makinig ito sa pagmamakaawa ko.

"Bullsh-t!" Malutong nitong mura at marahas ako nitong binitiwan. Saka ko lang napansin na nakatitig ito sa makinis kong dibdib. Nanlaki ang aking mga mata at walang-sabing hinila ko ang kumot at tinakpan ang sarili.

"Please... hindi ako si Lavinia, ako nga si Cally Janeiro."

Narinig ko ang sunud-sunod na pagpakawala ng marahas na buntong-hininga ng naturang lalaki. Malaya ko tuloy napagmamasdan ang seksing katawan nito. Sobrang bulag naman ng babaeng nagloko sa lalaking ito.

Nasundan ko na lamang ito ng tingin. Lihim akong nagpasalamat dahil sa tinigil nito ang ginagawa. Umaasa akong natauhan na ito. Gamit ang kumot ay pinunasan ko ang mga luha mula sa aking mga mata.

Nakabihis na ang naturang lalaki nang lumabas ito mula sa walk in closet. Hayan na naman ang pagbangon ng matinding kaba ng aking puso.

"Pakiusap, gusto ko ng umuwi sa amin hinahanap na ako ng aking ina at ama. Kung gusto mo ng pruweba pwede mong tingnan ang looban ng aking bag, ako si Cally Janeiro."

Hindi ko maipagkakaila na ang lakas ng dating ng naturang lalaki. Isang Adonis na kahit sinong babae ay luluhod sa harapan nito para lamang mapansin.

Napakalaki ng katanungan ng aking isipan, paano naman nagawang lokohin ito ng asawa gayong kung tutuusin ay narito na ang lahat ng gugustuhin ng isang babae.

"Shut up!" Asik nito sa akin.

Napayuko ako sa narinig mula rito. "Ayusin mo ang sarili mo at pupuntahan natin ang sinasabi mong ina't ama.

Awtomatikong nag-angat ako ng tingin nabuhay ang munting pag-asa mula sa aking puso. "S—Sigurado ka ba?" Hindi makapaniwalang tanong ko.

"Mukha ba akong nagbibiro?" Striktong tanong nito sa akin.

"S—Salamat," sagot ko. Namalayan ko na lamang na tumulo ang mga luha mula sa aking mga mata. "Hayaan mo akong i-check ang sariling cellphone at pwede mo rin iyong tingnan nang malaman mong nagsasabi ako ng katotohanan."

Muli kong narinig ang malalim na buntong-hininga ng naturang lalaki. Nagmamadaling inayos ko ang aking sarili. Pinunasan ang mga luha mula sa aking mga mata.

"I'm ready," ani ko pa. Medyo gumaan ang aking pakiramdam.

"I want you to fix yourself first," utos nito sa akin na hindi man lamang ngumingiti. Hindi maipagkakailang ang lalim ng iniisip ng naturang lalaki.

"Umaasa akong maniniwala ka sa sinasabi ko." Kaya lang biglang bumukas ang pinto ng kwarto at pumasok ang umiiyak na si Adam.

"Mommy... please huwag kang umalis." Parang dinudurog ang aking puso nang marinig ang pag-iyak ni Adam.

"Adam, you're not supposed to be here. We're still talking," ani ng lalaki. Akmang hihilahin sana nito si Adam mula sa mahigpit na pagkakayakap sa akin pero pinigilan ko ito.

"H—Hayaan mo muna siyang yakapin ako, pakiusap," turan ko.

Biglang kumunot ang noo ng naturang lalaki at pansin kong may kakaiba itong napansin sa mga kinikilos ko. "Really, Lavinia? Is this your dàmn technique para lokohin na naman kami ni Adam?"

"Daddy, please don't argue with Mommy anymore. I want her to stay with us always."

Paano ko nga ba maipapaliwanag sa mag-ama na hindi nga ako si Lavinia? Niyakap ko si Adam, tila ba rito ako kumukuha ng dagdag ng lakas-loob upang hindi mag-panic dahil sa matinding pag-aalala na nararamdaman para sa kalagayan ng aking ina. Siguradong ipinahanap na ako nito ngayon dahil sa hindi ko pag-uwi ng maaga, nasanay pa naman si inay na umuwi ako sa mga oras na ito.

"Adam, go back to your room," utos ng lalaki sa anak na si Adam.

"Daddy, I want to be with Mommy. Please don't make her upset."

"Pakiusap, hayaan mo nalang muna siya rito. Nakakaawa naman si Adam," saad ko.

"Seriously, Lavinia? Are you pulling this stunt again?"

"Hindi kita maintindihan, totoo ang sinasabi ko."

"Kunwari mabait ka ngayon sa anak natin gano'n?"

Hindi ko maintindihan ang pinagsasabi ng lalaking kaharap. Ibig sabihin, hindi mabait ang tunay na Mommy ni Adam?

"Dahil naawa ako sa bata at ilang beses ko bang sasabihin sa'yo na hindi nga ako si Lavinia."

"Daddy, I guess totoo ang sinasabi niya. Ibang-iba siya kaysa kay Mommy. Gusto niya akong yakapin samantalang si Mommy ay ayaw no'n na niyayakap ko siya."

Mas lalong dinurog ang aking puso sa narinig mula kay Adam. Gano'n ba kawalang-puso si Lavinia? Si Lavinia na kamukhang-kamukha ko? Hindi kaya kapatid ko si Lavinia?

"Paano kung magkapatid pala kami ng Mommy mo, Adam?"

"Then, I want you to be my Mommy instead of her."