CHAPTER 1 - Ang Regalong Sumira sa Kanilang Anibersaryo

Napuno ng makapal na singaw ang loob ng banyo habang walang tigil ang pag-agos ng mainit na tubig mula sa shower.

Tahimik na nakatayo si Hendrix Dela Merced, hinahayaan ang malamig na isip na tabunan ng init ng tubig. Hindi man lang siya natinag sa ingay ng patak nito. Para bang mas maingay ang sariling isip kaysa sa anumang naririnig niya.

Samantala, sa kabilang bahagi ng silid, dahan-dahang iminulat ni Sabrina Santos ang kanyang mga mata.

Mahigpit pa rin niyang yakap ang kumot habang nakatitig sa kisame. Hindi niya namalayang napapangiti siya.

Hindi dahil sa maganda ang umaga.

Kundi dahil sa alaala ng nagdaang gabi.

Namula ang kanyang pisngi nang maalala kung paano siya muling inangkin ng kanyang asawa na para bang siya lang ang babaeng umiiral sa mundo.

Dalawang taon na silang kasal.

Ngunit sa tuwing nagiging malapit sila sa isa't isa, para pa rin siyang bagong nobya na hindi marunong humawak ng kaba.

Napailing siya habang pinipigilang matawa sa sarili.

"Nakakahiya ka talaga, Sabrina."

Biglang huminto ang lagaslas ng tubig.

Maya-maya pa'y bumukas ang pintuan ng banyo.

Lumabas si Hendrix habang tuwalya lamang ang nakabalot sa kanyang baywang. Tumutulo pa ang maliliit na patak ng tubig mula sa kanyang buhok pababa sa matipuno niyang dibdib.

Mabilis na umiwas ng tingin si Sabrina.

Hindi pa rin siya nasasanay.

Kahit dalawang taon na silang mag-asawa.

Napansin iyon ni Hendrix at bahagyang ngumiti.

"Tingin mo hindi pa kita nahuhuli na palihim na tumitingin sa akin?" biro nito.

Lalong namula si Sabrina.

"H-Hindi ah."

Lumapit si Hendrix sa aparador at isinuot ang mamahaling itim na suit na espesyal na ipinatahi para sa kanya.

Sanay na sanay itong magsuot ng mamahaling damit, ngunit sa paningin ni Sabrina, kahit simpleng puting t-shirt lang ang isuot nito ay nananatili pa rin itong napakaguwapo.

"Handa na ang almusal."

Inaayos nito ang kuwelyo ng polo.

"Hihintayin kita sa ibaba."

"Sige."

Pagkaalis ni Hendrix, agad na bumangon si Sabrina.

Hindi niya napigilang mapahawak sa sariling tiyan.

Isang matamis na ngiti ang kusang sumilay sa kanyang labi.

Pagkatapos ng ilang taon...

Sa wakas...

Buntis na siya.

Mabilis niyang kinuha ang maliit na envelope sa drawer.

Nandoon ang ultrasound result.

Paulit-ulit niya iyong binuklat na para bang baka maglaho ang nakasulat.

Congratulations. Six weeks pregnant.

Napaluha siya.

Hindi sa lungkot.

Kundi sa sobrang saya.

Ngayon ang ikalawang anibersaryo ng kanilang kasal.

Hindi na niya kailangang mag-isip pa ng mamahaling regalo.

Ang sanggol na nasa kanyang sinapupunan ang pinakamagandang regalong maibibigay niya kay Hendrix.

"Sigurado akong matutuwa siya..."

Mahigpit niyang niyakap ang ultrasound.

"Magiging tatay ka na..."

---

Sa ibaba ng mansyon ay tahimik niyang inayos ang mesa.

Maingat niyang inilabas ang maliit na cake na siya mismo ang gumawa kagabi.

Simple lamang iyon.

Walang mamahaling dekorasyon.

Ngunit bawat bahagi nito ay ginawa niya nang buong pagmamahal.

Sa gitna ng cake ay isang maliit na pamilya ang nakaguhit gamit ang cream.

Isang lalaki.

Isang babae.

At isang munting bata sa gitna.

Napangiti siya.

"Malapit na tayong maging tunay na pamilya."

Makalipas ang ilang minuto ay bumaba si Hendrix.

Agad nitong napansin ang cake.

"Ikaw ang gumawa nito?"

Tumango si Sabrina.

"Happy anniversary."

Sandaling natigilan si Hendrix bago siya bahagyang ngumiti.

"Happy anniversary."

Tahimik silang kumain.

Katulad ng nakasanayan.

Walang gaanong usapan.

Ngunit para kay Sabrina, sapat na ang presensya ng lalaki upang maging masaya ang araw na iyon.

Paulit-ulit siyang humihinga nang malalim.

Hindi niya alam kung paano sisimulan.

Nanginginig ang kanyang mga kamay habang mahigpit na hawak ang envelope.

Sa wakas...

Lakas-loob siyang nagsalita.

"Hendrix..."

Napatingin ito.

"May gusto sana akong sabihin."

Tumango ang lalaki.

"Sakto."

Ibinalik nito ang kubyertos sa plato.

"May sasabihin din ako."

Napangiti si Sabrina.

"Ikaw na muna."

Tumayo si Hendrix.

Lumapit siya sa maliit na kabinet sa sala.

May kinuha siyang brown envelope.

Pagbalik niya sa mesa ay tahimik niya itong inilapag sa harap ni Sabrina.

"Basahin mo kapag may oras ka."

Napakunot ang noo ng babae.

"Ano ito?"

Malamig ang boses ni Hendrix.

"Divorce Agreement."

Parang huminto ang mundo.

Hindi agad nakapag-react si Sabrina.

Hindi niya alam kung ilang segundo ang lumipas.

O baka ilang minuto.

Unti-unting nawala ang kulay ng kanyang mukha.

Ang envelope na hawak niya kanina ay unti-unting nanginig.

Parang may mabigat na kamay na sumakal sa kanyang dibdib.

Hindi siya makahinga.

Hindi siya makapagsalita.

"Divorce?"

Parang paulit-ulit na umalingawngaw ang salitang iyon sa kanyang isip.

Sa wakas ay nagawa niyang magsalita.

Mahina.

Basag.

At halos walang boses.

"Gusto... mo akong hiwalayan?"

Hindi nagbago ang ekspresyon ni Hendrix.

"Oo."

Isang salita lamang.

Ngunit sapat iyon upang tuluyang durugin ang puso ni Sabrina.

Napakurap siya.

Piliting pinigilan ang pagpatak ng luha.

Hindi puwedeng umiyak.

Hindi ngayon.

Hindi sa harap niya.

Mahigpit niyang kinuyom ang ultrasound sa ilalim ng mesa.

Kung ilang segundo pa sana...

Kung ilang segundo lang sana ang lumipas bago nagsalita si Hendrix...

Naibigay na sana niya ang pinakamagandang balita sa buhay nila.

Ngunit ngayon...

Pakiramdam niya ay wala na iyong halaga.

Nag-ipon siya ng lakas.

"P-Pwede bang magtanong?"

Tumango ang lalaki.

"Paano kung..."

Napahinto siya.

Unti-unti niyang hinaplos ang tiyan.

"Paano kung magkakaanak tayo?"

Saglit na natahimik si Hendrix.

Akala ni Sabrina...

May pag-asa pa.

Ngunit ang sumunod nitong sinabi ang tuluyang pumatay sa natitirang pag-asang hawak niya.

"Bumalik na si Kathryn."

Diretso siyang tiningnan ng lalaki.

"Panahon nang tapusin ang kasunduang ito."