CHAPTER 2 - Ang Lalaking Minahal Ko

Hindi agad nakapagsalita si Sabrina.

Pakiramdam niya ay may kung anong mabigat na nakabara sa kanyang lalamunan.

Mahigpit niyang kinuyom ang mga palad sa likod ng kanyang katawan upang hindi mahalata ni Hendrix ang panginginig ng kanyang mga kamay.

Hindi niya alam kung alin ang mas masakit.

Ang divorce agreement na hawak niya...

O ang katotohanang wala man lang nagbago sa isip ng lalaking minamahal niya kahit sabihin pa niyang nagdadalang-tao siya.

Humugot siya ng malalim na hininga bago pilit na ngumiti.

"Sige."

Mahina ngunit matatag ang kanyang tinig.

"Kakausapin ko si Lolo."

Tumango si Hendrix.

"Tatanungin niya kung bakit tayo maghihiwalay."

Sandali itong tumigil bago muling nagsalita.

"Noong ikinasal tayo, sinabi mong may lalaking matagal mo nang minamahal. Ngayong malaya ka na, maaari mo nang balikan ang taong iyon."

Parang may humigpit na tali sa dibdib ni Sabrina.

Napakagat siya sa ibabang labi upang pigilan ang pagpatak ng kanyang mga luha.

Oo.

May lalaking matagal na niyang minamahal.

Ngunit ang lalaking iyon...

Ay ang mismong taong nasa harapan niya ngayon.

Hindi niya iyon kailanman sinabi.

Hindi dahil natatakot siyang tanggihan.

Kundi dahil ayaw niyang itali si Hendrix sa isang pagmamahal na hindi nito kayang suklian.

"Sasabihin ko iyon kay Lolo," mahinahon niyang sagot.

"Salamat."

Muli na sanang aalis si Sabrina nang mapansin ni Hendrix ang pamumutla ng kanyang mukha.

"Sabrina."

Napahinto siya.

Lumingon siya sa lalaki.

Bigla nitong hinawakan ang kanyang pulsuhan.

Mainit ang palad nito.

At gaya ng dati...

Sapat iyon upang guluhin ang kanyang puso.

"Bakit ang putla mo?"

Nag-aalala ang tono nito.

"May sakit ka ba?"

Mabilis niyang inalis ang kamay.

"Wala."

Nagduda si Hendrix.

"Dalawang taon na kitang kasama. Alam kong nagsisinungaling ka."

Napapikit si Sabrina.

Hindi niya kayang sabihin ang totoo.

Hindi niya kayang sabihin na ang dahilan ng kanyang pamumutla ay ang lalaking nasa harapan niya.

"Wala naman talaga."

Piliting ngumiti siya.

"May... dalaw lang ako."

Bahagyang lumuwag ang ekspresyon ni Hendrix.

"Magpahinga ka."

Tumango si Sabrina.

Ngunit bago pa siya tuluyang makalayo, napansin ng lalaki ang mahigpit niyang pagkakahawak sa kanang kamay.

"Ano ang hawak mo?"

Napasinghap siya.

Muntik na niyang makalimutang nasa kamay pa rin niya ang ultrasound.

Kung makita iyon ni Hendrix...

Hindi.

Hindi ngayon.

Hindi habang malinaw na malinaw na pinili na nito ang ibang babae.

Mabilis niyang ibinaluktot ang kamay at, sa isang iglap, itinapon ang envelope sa basurahan.

"Wala."

Piliting ngumiti siya.

"Basura lang."

Napatingin doon si Hendrix.

Ngunit hindi na ito nagtanong.

Hindi niya alam na kasabay ng ultrasound ay itinapon din ni Sabrina ang natitira niyang pag-asa.

Pagkapasok niya sa kanyang silid, agad niyang isinara ang p***o.

Doon lamang siya tuluyang bumigay.

Mahina siyang sumandal sa likod ng p***o.

Unti-unti siyang dumausdos hanggang sa maupo sa malamig na sahig.

Tahimik.

Walang hikbi.

Ngunit sunod-sunod ang pagpatak ng kanyang mga luha.

Hindi niya akalaing darating ang araw na ito.

Dalawang taon siyang umasa.

Dalawang taon niyang pinaniwala ang sarili na baka...

Baka isang araw ay matutunan din siyang mahalin ni Hendrix.

Ngunit nagkamali siya.

Hindi pala sapat ang dalawang taon.

Hindi rin pala sapat ang sampung taon niyang pagmamahal.

Napahawak siya sa kanyang tiyan.

Mahina siyang napangiti habang umiiyak.

"Baby..."

Mahinang bulong niya.

"Patawad."

"Patawad kung hindi kita mabibigyan ng kumpletong pamilya."

Tahimik ang buong silid.

Tanging ang mahihinang hikbi niya ang maririnig.

---

Hindi niya namalayang nakatulog siya.

Nagising lamang siya nang tumunog ang cellphone.

Kumunot ang noo niya nang makita ang pangalan sa screen.

Hendrix Calling...

Mabilis niyang pinunasan ang mga luha bago sinagot ang tawag.

"Hello?"

Mahina pa rin ang kanyang boses.

"Natutulog ka?"

Tanong ni Hendrix.

"Medyo."

"Tanghali na."

Bahagyang lumambot ang boses nito.

"Bumangon ka na at kumain."

Napalunok si Sabrina.

Ganito talaga si Hendrix.

Kahit gusto na siyang hiwalayan...

Patuloy pa rin nitong ginagawa ang tungkulin bilang asawa.

Hindi dahil mahal siya.

Kundi dahil responsable ito.

"May ipapadala ako."

"Ano iyon?"

"Regalo."

Napapikit si Sabrina.

Halos nakalimutan na niya.

Anibersaryo nga pala nila ngayon.

"Nagkaroon ng kaunting problema sa unang regalo."

Pagpapatuloy ni Hendrix.

"Kaya pinalitan ko na lang."

"Sana magustuhan mo."

Ngumiti si Sabrina.

Ngunit wala nang saya ang ngiting iyon.

"Sigurado akong magugustuhan ko."

---

Makalipas ang halos isang oras...

Dumating ang assistant ni Hendrix.

"Ma'am."

Magalang nitong iniabot ang isang mamahaling kahon.

"Pinapadala po ni Sir."

"Salamat."

Tahimik niyang binuksan ang kahon.

Isang napakagandang ruby necklace at pares ng hikaw ang bumungad sa kanya.

Napakamahal.

Napakaganda.

Ngunit...

Hindi iyon ang hinihintay niya.

Naalala niya ang araw na magkasama silang pumunta sa isang jewelry auction.

May nakita siyang simpleng emerald earrings.

Hindi iyon kasing mahal ng mga alahas na nasa harapan niya ngayon.

Ngunit iyon ang gusto niya.

Napansin iyon ni Hendrix noon.

"Kung gusto mo, bibilhin ko."

Napailing siya.

"Huwag na."

"Mahal iyon."

Ngumiti ang lalaki.

"Anniversary gift."

At naniwala siya.

Buong buwan siyang umasa.

Ngunit ngayon...

Ibang alahas ang dumating.

Napagtanto niyang marahil ay hindi na naalala ni Hendrix kung alin ang talagang gusto niya.

Mas madaling bumili ng mas mahal...

Kaysa alalahanin ang simpleng bagay na minsan niyang itinuro.

Masakit pala ang ganitong klaseng kabiguan.

Tahimik niyang isinara ang kahon.

Pagkatapos ay iniabot niya ang maliit na cake na siya mismo ang gumawa.

"Pwede bang ipabigay ito kay Hendrix?"

Natigilan ang assistant.

Alam niyang hindi mahilig sa matatamis ang amo niya.

At alam din niyang ipinagbilin nitong huwag na itong tanggapin.

Ngunit nang makita niya ang mga mata ni Sabrina...

Hindi niya nagawang magsinungaling.

"Pasensya na po, Ma'am."

"Sinabi ni Sir..."

"...na hindi raw po siya mahilig sa cake."

Parang unti-unting nabasag ang natitirang piraso ng puso ni Sabrina.

Tahimik lang siyang tumango.

"Ganun ba..."

"Okay lang."

Ngunit nang maisara ang p***o...

Hindi na niya napigilan ang sarili.

Mahigpit niyang niyakap ang cake.

At sa unang pagkakataon...

Tuluyan na siyang umiyak.