Chapter 6 - Ang Babaeng Hindi Dapat Mabuhay

"Hanapin ninyo siya."

Paulit-ulit na umalingawngaw ang utos ng matandang lalaki sa buong silid.

Hindi man lang niya inalintana ang pananakit ng kanyang dibdib.

Hindi rin niya pinansin ang wheelchair na ilang taon niyang kinapitan.

Unti-unti siyang tumayo.

Nanginginig.

Ngunit matatag ang kanyang mga mata.

"Dalawampu't limang taon ko siyang hinanap..."

"Ngayon sasabihin ninyong buhay pa siya?"

Tahimik na yumuko ang lalaking nasa harapan niya.

"Pasensya na po, Chairman."

"Sigurado po kami."

"Nagkaroon lang kami ng kumpirmasyon ngayon."

Mahigpit na kumuyom ang matanda.

"Sabihin mo ulit ang pangalan."

"Sabrina Santos."

Napapikit ang matanda.

"Santos..."

Mahina siyang natawa.

"Hanggang ngayon..."

"...dala pa rin pala niya ang apelyido ng nanay niya."

Tumulo ang isang luha mula sa kanyang kulubot na mukha.

"Celina..."

"Pinatawad mo ba talaga ako?"

---

Samantala...

Walang kaalam-alam si Sabrina sa mga nangyayari.

Tahimik siyang umuwi.

Yakap pa rin ang maliit na paper bag.

Nang makapasok siya sa mansyon...

Napansin niyang bukas ang ilaw sa sala.

Naroon si Lolo Victor.

Nakaupo.

Tahimik.

At tila matagal na siyang naghihintay.

"Sabrina."

Napahinto siya.

"Lolo?"

"Halika."

Umupo siya sa tabi nito.

Napansin agad ng matanda ang maputla niyang mukha.

"Pumayat ka."

Ngumiti siya.

"Diet lang po."

"Hindi mo ako maloloko."

Tahimik silang nagkatitigan.

Pagkaraan ng ilang segundo...

Biglang nagsalita ang matanda.

"Nabalitaan kong bumalik na si Kathryn."

Napatigil si Sabrina.

"Hindi mo ba sasabihin sa akin?"

Napababa siya ng tingin.

"Wala naman pong dapat sabihin."

"Hindi ba?"

Mahinang napabuntong-hininga si Lolo Victor.

"Kilala ko ang apo ko."

"Kapag bumalik ang babaeng iyon..."

"May gagawin siyang katangahan."

Unti-unting namasa ang mga mata ni Sabrina.

"Lolo..."

"Kung sakaling..."

"Hindi na kami ang magkatuluyan..."

Mahigpit na hinawakan ni Victor ang kanyang kamay.

"Hindi."

"Hangga't buhay ako..."

"Walang maghihiwalay sa inyong dalawa."

Parang may kung anong bumara sa lalamunan ni Sabrina.

Kung alam lang sana ng matanda...

Na may divorce agreement na siyang hawak.

At siya mismo ang papayag dito.

---

Samantala...

Sa isang mamahaling restaurant.

Tahimik na magkaharap sina Hendrix at Kathryn.

Masaya ang babae.

Ngunit si Hendrix...

Halatang malayo ang isip.

"Ano'ng nangyayari sa'yo?"

Napatingin siya.

"Wala."

"Hindi ka naman ganyan dati."

Ngumiti si Kathryn.

"Nasaan na ang dating Hendrix na hindi ako kayang tiisin kahit isang araw?"

Hindi agad nakasagot ang lalaki.

Hindi niya alam.

Bakit ba nitong mga nakaraang araw...

Laging si Sabrina ang pumapasok sa isip niya?

Napailing siya.

Pagod lang siguro.

"Oorder na ba tayo?"

Tumango si Kathryn.

Ngunit bago pa man dumating ang waiter...

May isang batang babae ang aksidenteng tumakbo papunta sa mesa nila.

Nadulas ito.

Muntik nang matumba.

Mabilis na sinalo ni Hendrix ang bata.

"Kuya!"

Ngumiti ang batang babae.

"Thank you!"

Biglang lumapit ang ina nito.

"Pasensya na po."

Napahinto si Hendrix.

May hawak na ultrasound ang babae.

Inalalayan niya itong maupo.

"Ayos lang ba kayo?"

Napangiti ang babae.

"Oo."

"Nagbubuntis lang po."

Nanlaki ang mga mata ni Hendrix.

Hindi niya alam kung bakit...

Pero biglang sumagi sa isip niya si Sabrina.

Naaalala niya ang tanong nito.

"Paano kung magkakaroon tayo ng anak?"

Biglang bumilis ang tibok ng puso niya.

Hindi...

Hindi naman siguro...

---

Sa kabilang banda...

Pagdating ni Sabrina sa kanilang kwarto...

May napansin siyang malaking kahon sa kama.

May nakapatong na sulat.

Para kay Sabrina.

Binuksan niya iyon.

Isang napakagandang maternity dress ang nasa loob.

Kasama ang maliit na card.

"Para sa magiging pinakamagandang mommy."

Napatigil siya.

Nanginginig ang mga kamay niyang hinanap ang pangalan ng nagpadala.

Ngunit...

Walang nakalagay.

Walang sender.

Walang kahit anong impormasyon.

Kasabay noon...

Tumunog ang cellphone niya.

Unknown Number.

Nag-atubili siyang sagutin.

"Hello?"

Tahimik.

Walang nagsasalita.

"Hello?"

Maya-maya...

Isang matandang boses ang marahang nagsalita.

"Sabrina..."

Nanlamig ang buong katawan niya.

"Huwag mong ipaalam kahit kanino..."

"...na buntis ka."

Napatayo siya.

"Sino po kayo?"

"Huwag kang magtitiwala..."

"...kahit kay Hendrix."

Tuluyang naputol ang tawag.

Halos mahulog ang cellphone sa kanyang kamay.

Paano nalaman ng taong iyon...

Na buntis siya?

---

Samantala...

Sa isang pribadong laboratoryo...

May isang babae ang nakatingin sa malaking monitor.

Lumabas ang medical record ni Sabrina.

Kasama ang ultrasound.

Ngumiti siya.

"Confirmed."

"Buntis nga siya."

Lumapit ang lalaking katabi niya.

"Anong gagawin natin?"

Dahan-dahang isinara ng babae ang folder.

"Wala munang gagalaw."

"Hintayin nating malaman ni Hendrix."

"Kapag nalaman niyang may anak siya..."

"...doon magsisimula ang tunay na digmaan."

"At kapag nalaman naman ng Chairman..."

"...na buhay pa ang tunay na apo niya..."

Napangisi siya.

"Masisira ang buong pamilya Dela Merced."

---

Sa kabilang bahagi ng lungsod...

May isang lumang kahon na binuksan ng matandang lalaking naghahanap kay Sabrina.

Nasa loob nito ang isang lumang birth certificate.

At isang litrato.

Larawan ng isang sanggol.

May nakatatak na pangalan.

BABY GIRL: SABRINA CELESTE REYES

Hindi...

Hindi Santos.

Mahigpit niyang niyakap ang litrato.

"Sabrina..."

"Hindi mo alam..."

"...na hindi ka simpleng ulila."

"Ikaw ang nag-iisang tagapagmana ng..."

Biglang bumukas ang p***o.

Isang lalaki ang humahangos na pumasok.

"Chairman!"

"Nahanap na rin po nila ang taong gustong pumatay kay Miss Sabrina noon!"

Unti-unting nagdilim ang mukha ng matanda.

"Sino?"

Isang pangalan ang lumabas sa bibig ng tauhan.

At nang marinig niya iyon...

Nanlaki ang kanyang mga mata.

"Imposible..."

"Dahil ang taong iyon..."

"...matagal nang patay."