Chapter 5 — The Shift

Umepekto agad ang pagbabago sa mansyon. Ramdam na ramdam ko. Wala nang bulungan. Lahat parang takot mapatingin sa akin.

Sa opisina niya na ako nagtatrabaho, taga-ayos ng mga file, ng iskedyul niya.

Taga-hintay, at taga-sunod sa bawat dikta at utos niya.

“Sir…” sabi ko nang makapasok sa opisina niya.

Laging ganito ang set-up. Papasok lang ako kapag tinawag niya. Magsasalita lang kapag kinakausap niya.

“Sit,” sabi niya, sabay turo sa sofa.

Sumunod ako. Walang tanong.

Nakatayo siya sa may bintana, may kausap sa phone niya.

“No. I don’t care how long they’ve been working with me. Remove them.”

Napatitig ako sa kanya, hindi sadya.

“Yes,” dagdag niya, sumulyap sa akin. “Immediately.”

Natapos ang tawag, saka siya humarap. Bitbit pa rin ang seryoso, malamig na ekspresyon na sanay na akong makita.

“They’re fired.”

Kumurap-kurap ako. Saglit nag-isip kung sino ang tinanggal at ano ang dahilan.

Then naalala ko ang mga house staff. Tumayo ako. “Hindi niyo po kailangang tanggalin sila dahil sa akin.”

“I didn’t,” sagot niya, isinuksok ang mga kamay sa bulsa niya. “They simply forgot their place.”

“At ako?” mahina kong tanong, nakatingala sa kanya.

“You’re exactly where you’re supposed to be. Nothing has changed.”

Tumalikod siya, bumalik sa mesa niya.

Muli rin akong umupo nang makaupo siya.

Binaling ko ang tingin sa labas, tumitig lang sa makulimlim na ulap hanggang uwian na.

Saktong makauwi kami, bumuhos ang malakas na ulan. Maya’t maya kumikidlat, kumukulog. Naging balisa ang buong bahay. Lahat ng ilaw binuksan. Lahat ng kailangan hinanda.

Tumayo ako sa may bintana ng kwarto ko, tinatanaw ang malupit na bayo ng hangin sa labas. Walang kurap sa kada guhit ng kidlat sa ulap.

Hanggang may kumatok. Lumingon ako. Binuhol ko ang tali ng suot kong manipis na robe, saka binuksan ang pinto.

“Pinatawag ka ni Sir,” sabi ni Mrs. Alfonzo, sabay talikod.

Agad akong sumunod. Kapag ganitong pinapatawag ako, naka-damit man o wala, kailangan agad sumunod.

“Nasa study siya,” sabi ni Mrs. Alfonzo nang makababa kami.

Kumatok ako isang beses bago pumasok. Nakaupo siya sa swivel chair. Pikit ang mga mata, naka-cross ang mga kamay sa dibdib. Lukot na nakataas ang manggas ng polo niya, bagay na ngayon ko lang nakita.

Kung gaano kalukot ang manggas niya, ganoon din ang tensyong nakapulupot sa mukha niya.

“Pinatawag mo po ako, sir?” halos pabulong kong sabi.

Dumilat siya. “Over there,” sabi niya, sabay turo.

Natiim ko ang labi ko habang nakatingin sa carpet malapit sa fireplace na walang apoy, saka mabagal na kumilos papunta roon.

Dahan-dahan akong lumuhod.

“No.” Madiin ang boses niya. “On the chair.”

Tumingala ako, gulat. Napatayo nang maayos at tumingin sa upuan sa likuran ko.

“I never told you to kneel,” dagdag niya. “Don’t make assumptions.”

Mabilis akong lumipat, umupong tuwid ang likod, pinapakalma ang kabog ng puso ko habang mahigpit na kumakapit sa suot kong robe.

Habang si Marc, kuyom ang kamao, at sa tuwing kumikidlat, kumikislot.

Maya maya ay tumalikod siya, hinagod ang buhok niya, saktong kumalampag ang casement window nang humampas ang malakas na hangin.

Dali-dali akong tumayo, tinakbo ang bintana. Pumapasok ang ulan dahil sa hangin.

Ngunit hindi ko masara. Kahit anong diin ko, ayaw kumapit ng lock.

Lumingon ako kay Marc. Gusto ko siyang tawagin, magpatulong, ngunit nakatalikod pa rin siya.

Nangangalay na ang mga braso ko. Basa na rin ako.

“Let go,” biglang sabi niya sa likuran ko. Tumama ang labi ko sa dibdib niya, pero hindi ko binigyang pansin.

Bumitiw ako, bumalik sa kinauupuan ko kanina.

Na-lock na rin niya ang bintana.

Humarap siyang muli, saka bumaba ang tingin niya sa mga kamay kong maayos na nakapatong sa kandungan ko na parang hindi napagod sa pakikipagbuno sa bintana kanina.

Mula sa mga kamay, dahan-dahang umakyat ang tingin niya sa puson ko, sa dibdib, sa mukha ko. 

Saka umangat ang sulok ng labi niya. “Why didn’t you ask for help?”

“Kasi alam ko kung ano ang lugar ko.”

Dahan-dahan siyang humakbang palapit. “Stand up.”

Tumayo ako. Huminto rin siya sa harap ko. Saka tumingin sa carpet na inaapakan ko.

“Then why did you kneel?”

“Akala ko—”

“The carpet is meant to be stepped on, not knelt on.”

Mas lumapit siya. “Unless I specifically ordered you to kneel.”

Nanunuyo ang lalamunan ko. Ito ang unang beses na wala akong maisagot.

“You are not meant to kneel.” Mas bumangis ang hitsura niya sa tuwing matatamaan ng liwanag ng kidlat.

“Go back to your room,” bigla niyang sabi.

Saglit kumunot ang noo ko. Hindi gumalaw. Pinatawag niya lang ba ako para umupo at tingnan siya?

“That’s an order,” umatras siya ng ilang hakbang.

Kumilos din ako, kahit litong-lito.

“Yes, sir.”

Mabagal ang lakad ko hanggang malampasan siya, pero napahinto nang hawakan niya, saka pinihit niya ako paharap.

"Sir..." Napigil ko ang hininga ko nang dahan-dahan niyang ibinaba ang ulo niya at inilapat sa balikat ko.

Nanigas ako.

Anong nangyayari?

Ano itong ginagawa niya?