Chapter 4—Not A Clown

Mabilis kong natutunan ang galaw ng bahay. Hindi lang mga dapat at hindi dapat gawin ang sinasaulo ko, pati ugali ng mga katrabaho ko.

Alam ko kung sino ang umiiwas sa akin. Kung sino ang mapanuri ang tingin. Kung sino ang bumibigkas ng pangalan ko na parang nakakain ng mapait.

Mabagal, tuwid, at taas-noo akong naglalakad sa hallway papunta sa kwarto ko.

Kalalabas ko lang mula sa study ni Marc. Naghahatid ng mga dokumentong kailangan niya.

Kada hakbang ko, parang may ritmo. Hindi halos lumapat ang takong ng sapatos ko sa sahig.

“Akala niya special siya,” bulong ng isang kasambahay habang dumaraan ako.

“Kung kumilos parang isang prinsesa,” mahina namang sabi ng isa pa. “Utusan lang din naman siya.”

Mahina silang nagtawanan, pero hindi ko pinansin. Ni tingnan sila, hindi ko ginawa.

“Zerdan siya… malaki ang utang nila sa mga Belmonte.”

Nakuyom ko ang kamay ko. Saglit na huminto sa paglalakad.

“Kaya, ‘wag na kayong magtaka kung bakit malapit ang kwarto niya kay sir, siya ang ginawang bayad-utang.”

Nanginig ang mga tuhod ko. Pati labi ko, pero mas humigpit ang kuyom ng kamao ko.

"Bayad-utang."

Sumiksik sa utak ko ang salitang ‘yon. Saglit akong pumikit at nagpatuloy na parang walang narinig.

Maingat kong isinara ang pinto. Sinigurong walang ingay na maririnig, saka dahan-dahang lumakad at dumausdos pababa.

Tumama ang mga tuhod ko sa sahig. Ang emosyong pinigilan ko kanina, tuluyang lumabas.

Nanginginig ang mga balikat, umaagos ang luha habang takip ang palad ko sa bibig. Umiiyak ako, pero walang tunog. 

Walang dapat makarinig.

Paulit-ulit kong sinasabi sa sarili ko na pansamantala lang ito. Na may katapusan din ang pagtitiis ko. Makakalaya rin ako.

Mabilis kong pinunasan ang mukha ko nang may papalapit na yabag.

Akmang tatayo, pero huli na.

Bumukas na ang pinto.

Napahinto si Marc nang makita niya akong nakaupo sa sahig.

Nagmadali akong tumayo, hiyang-hiya. Nangako akong hindi mababasag.

Pero nakita niya ako. Namumula, maga ang mata. Basag.

“I’m sorry—”

“Don’t.” Matalim ang boses niya, kaysa dati. Mga mata niya mapanuri.

Gusto kong iiwas ang mukha ko, itago ang mata ko. Itago ang kahinaan ko. 

Pero humakbang siya palapit.

“What happened?” Hinawakan niya ang baba ko. Inangat, saktong magtama ang mga mata namin.

“Wala po,” awtomatiko kong sagot.

Matagal niya akong tinitigan. Pinihit ko pakaliwa ang mukha ko.

“Look at me.” Malamig ang boses niya na parang nanuot sa balat ko.

May kumislot sa dibdib ko nang muntik magdikit ang mukha namin. Ramdam ko ang init ng hininga niya sa mukha ko. Hindi ako komportable.

“Who said something to you?” Ayon na naman ang boses niyang parang nanghahalukay ng bituka.

“No one,” pagsisinungaling kong ikinakunot-noo niya.

Malinaw na hindi siya naniniwala sa sinabi ko. “Kasalanan ko. Hindi dapat ako—”

Hinila niya ako. Mas malapit na ngayon.

“Who,” ulit niya.

Nanigas ang mga daliri ko sa kamay. Pero hindi ko inalis ang pagkakatitig sa kanya kahit nakakaduling na. “Hindi na mahalaga.”

“It does to me.”

Sabay kaming kumurap. Bahagya ding lumuwag ang hawak niya sa baba ko. Tipong pati siya, nagulat sa nasabi niya.

“Sir…” tawag kong parang pumukaw sa kanya.

Dahan-dahan niyang ibinaba ang kamay niya, ikinuyom sa gilid ng hita niya.

Umatras ako, saktong distansyang hindi niya ako maabot.

Pero humakbang din siya palapit.

“Umiiyak ka.” Mata niya, parang pinapasok ang kaloob-looban ko. “Nasasaktan ka.”

Kanina, malamig ang boses niya. Ngayon, mainit, may angil na. Pati tingin niya, mas tumalim.

“Hindi ako umiyak dahil nasasaktan ako, umiyak ako kasi totoo ang sinasabi nila,” bulong ko.

Bigla siyang tumalikod.

Napayuko ako naman ako, sabay ang pagkawala ng hangin sa dibdib ko.

“You are not here to be humiliated,” sabi niya. “Anyone who forgets that will be held accountable.”

Tumingala ako, gulat na napatitig sa likod niya.

“Walang kailangang managot—”

“I said anyone,” singhal niya, at saka muli akong hinarap, “Including yourself.”

Nabalot ng katahimikan ang silid.

“I’m assigning you to different duties,” basag niya sa katahimikan. “Away from staff who forget their place.”

“Yes, sir.”

Lumakad siya papunta sa pinto, at huminto nang nasa bungad na.

“You are not a clown,” sabi niya nang hindi lumilingon. “Don’t let them treat you like one.”

Tuluyan siyang umalis. Ako, nanatiling nakatayo sa gitna ng kwarto, kumakabog ang dibdib.

Tumatak sa utak ko ang salitang iniwan niya. Hindi ako payaso.

Kung gano’n, ano ako?