Chapter 1: Ang Tawag na Ayaw Niyang Sagutin

Talong beses nang nag-vibrate ang cellphone ni Eve Dela Cruz sa ibabaw ng mesa.

Hindi niya iyon pinapansin.

Nakaupo siya sa pinakadulong bahagi ng maliit na cafe sa tapat ng ospital-malayo sa p***o, malayo sa counter, at lalong malayo sa grupo ng mga babaeng nagkukuwentuhan sa kabilang mesa.

Ganoon naman siya palagi.

kapag may pagpipilian, lagi niyang pinipili ang lugar na hindi matao. Ayaw niya ng ingay. Ayaw niya ng mga estrangherong masyadong malapit. At higit sa lahat, ayaw niyang may taong nakatingin sa kanya nang matagal.

Sa edad na tatlumpu't siyam, natutuhan na niyang hindi lahat ng ngiti ay ligtas.

Muling umilaw ang screen ng kanyang cellphone.

RIGO CALLING

Napapikit siya.

Dalawang oras na ang lumipas mula nang lumabas siya sa clinic ng oncologist. Dalawang oras mula nang maupo sa tapat niya ang doktor at sabihin ang mga salitang hanggang ngayon ay tila paulit-ulit na umiikot sa kanyang ulo.

The biopsy confirmed it.

Malignant.

We need to begin treatment as soon as possible.

Cancer.

Isang salitang anim na letra lamang, ngunit sapat upang hatiin ang buhay niya sa dalawa- ang buhay bago niya ito nalaman at ang buhay pagkatapos.

Huminga siya nang malalim bago pinatay ang tawag.

Hindi pa siyang handang kausapin si Rigo.

Hindi dahil natatakot siyang sabihin dito ang resulta.

kundi dahil hindi niya alam kung nasaan ang asawa niya nang kailangan niya ito.

" Hindi mo pa rin sinasagot? "

Napatingala siya.

Nakatayo sa harap niya si Gabriel Reyes, ang una niyang asawa. May hawak itong dalawang paper cup ng kape at isang maliit na supot mula sa bakery sa tabi ng ospital.

"Hindi kita pinabili, " sabi ni Eve.

"Alam ko. "

"I don't want coffee. "

" Alam ko rin. "

Inilapag nito sa harap niya ang isang cup. " Chamomile tea. "

Napatingin si Eve sa takip ng cup.

" May honey? "

"Two packets. Hindi ko hinalo. Alam kong ayaw mong may ibang humahawak ng iniinom mo. "

Hindi niya napigilang ngumiti ng bahagya.

Labingwalong taon na silang magkakilala ni Gabriel. Ikinasal sila noong dalawampung taong gulang pa lamang siya- parehong bata, parehong nangangapa, at parehong naniniwalang sapat ang pagmamahal para maitawid ang anumang problema.

Hindi pala.

Mabuting lalaki si Gabriel. Mabuting ama. Ngunit dumating ang panahong naging mahina ito sa tukso ng ibang babae.

Nasaktan siya. Nagalit. Umalis.

Hindi niya ipinagkait dito ang kanilang anak. Hindi rin niya hinayaang ang isang pagkakamali ay burahin ang lahat ng mabuting nagawa nito sa buhay nila.

Matagal bago niya muling pinagkatiwalaan si Gabriel, Ngunit sa paglipas ng mga taon, naging magkaibigan sila - hindi dahil nakalimutan niya ang pagtataksil nito, kundi dahil pinatunayan nitong karapat-dapat pa rin itong pagkatiwalaan bilang ama.

At ngayong kailangan niya ng kasama sa ospital, si Gabriel ang dumating.

Hindi ang kasalukuyan niyang asawa.

" Nasaan si Liam? " tanong niya.

" Nasa university. May exam. Hindi ko muna sinabi. ”

" Good. "

" Pero kailangan niyang malaman. "

" Alam ko. "

" Pati si Hunter. "

Napatitig si Eve sa tsaang hindi niya pa rin iniinom.

"Nine years old lang si Hunter. "

" Anak mo siya. Mararamdaman niyang may mali. "

"Hayaan mo muna siyang maging bata. "

Umupo si Gabriel sa tapat niya.

Hindi ito nagsalita agad. Isa iyon sa mga bagay ng ipinagpasalamat ni Eve tungkol dito. Hindi nito pinupuno ng mga salitang walang kabuluhan ang bawat katahimikan.

Si Rigo ang kabaliktaran.

Noong una silang magkakilala, kayang gawing masaya ni Rigo ang kahit pinakamasamang araw. Marami itong kuwento, maraming kaibigan, at palaging may dahilan para magdiwang.

Si Eve na ang tumatahimik.

Si Rigo ang tumatawa para sa kanilang dalawa.

"Anong sabi ng doktor?" mahinang tanong ni Gabriel.

"Kailangan pa ng scans para malaman ang stage. Pero gusto nilang magsimula agad."

"Kailan?"

"Next week, kung okay ang lahat."

Tumango ito. "Sasamahan kita."

"Hindi mo responsibilidad iyon."

"Hindi kita sinasamahan dahil responsibilidad kita." Tumingin ito sa kanya nang diretso. "Sasamahan kita dahil kaibigan kita. At ikaw ang nanay ng anak ko."

Bago pa siya makasagot, muling nag-vibrate ang kanyang cellphone.

Hindi na tawag ni Rigo.

Message iyon mula sa kanyang ina.

MAMA: Anak, nasa bahay na ako. Nasundo ko na si Hunter. Kumain ka muna bago ka umuwi. Mahal ka namin.

Biglang uminit ang mga mata ni Eve.

Si Celine Dela Cruz ang pinakamaalagang taong nakilala niya. Kahit nasa hustong gulang na ang kanyang dalawang anak, araw-araw pa rin nitong tinatanong kung nakakain na ba sila. Hindi ito natutulog hangga't hindi nito alam na ligtas silang lahat.

Hindi sinabi ni Eve rito na kukunin niya ngayong araw ang biopsy result.

Ngunit kilala siya ng kanyang ina.

Marahil ay naramdaman nitong may mali.

"Tumawag ka kay Mama," sabi niya kay Gabriel. "Pero huwag mo munang sabihin ang resulta."

"Eve—"

"Please."

Tumango ito.

Muling tumunog ang cellphone niya.

Isang message mula kay Rigo.

RIGO: Sorry. I missed your appointment. Emergency meeting.

Makalipas ang ilang segundo, may sumunod na mensahe.

RIGO: What did the doctor say?

Nakatitig lamang si Eve sa screen.

Gusto niyang sabihin ang totoo. Gusto niyang marinig ang boses ng asawa niya at maramdaman na hindi niya kailangang harapin nang mag-isa ang pinakamalaking laban ng kanyang buhay.

Ngunit may napansin siya sa larawang ipinadala ni Rigo kaninang umaga.

Selfie iyon mula sa opisina—nakangiti, maayos ang suot, at may caption na Big day ahead.

Sa unang tingin, walang kakaiba.

Ngunit sa salamin sa likuran nito, may repleksiyon ng isang babaeng nakatayo malapit sa kanya.

At sa kamay ng babae ay ang scarf na iniwan ni Eve sa kotse ni Rigo noong nakaraang linggo.

"May problema ba?" tanong ni Gabriel.

Mabilis na pinatay ni Eve ang screen.

"Wala."

Kasinungalingan iyon.

At sa araw na nalaman niyang may cancer siya, nagsimulang mabuo sa isip ni Eve ang isang mas nakakatakot na tanong:

Kung nagsisinungaling si Rigo tungkol sa kinaroroonan nito, ano pa ang hindi niya alam tungkol sa lalaking pinakasalan niya?