His Beautiful Lie - Chapter 2: Ang Babaeng Hindi Umiiyak

Tahimik si Celine nang buksan ni Eve ang p***o ng kanilang bahay. Iyon ang unang senyales na alam na nito ang nangyari. Karaniwang hindi nauubusan ng sinasabi ang kanyang ina. Mula sa reklamo tungkol sa presyo ng sibuyas hanggang sa kuwento ng kapitbahay nilang bumili ng aso ngunit takot naman pala rito, kayang gawing mahaba ni Celine ang pinakasimpleng usapan. Ngunit ngayon, nakatayo lamang ito sa sala. Namumula ang mga mata. "Mama," mahinang sabi ni Eve. Lumapit si Celine at niyakap siya. Walang tanong. Walang sermon. Walang Bakit hindi mo agad sinabi sa akin? Yakap lamang. At sa simpleng pagdikit ng mukha ng kanyang ina sa balikat niya, muntik nang bumigay si Eve. Muntik lang. Hindi siya sanay umiyak sa harap ng ibang tao. Pitong taong gulang pa lamang siya nang una niyang natutuhan na lunukin ang luha. Labindalawa siya nang tuluyan niyang nakalimutang ilabas iyon. "Sinabi ba ni Gabriel?" tanong niya. Umiling si Celine. "Hindi niya sinabi kung ano. Pero nang tawagan niya ako at sabihing huwag iwan si Hunter, alam kong hindi maganda." "Nasaan siya?" "Sa kuwarto. Gumagawa ng project. Akala niya overtime ka." Huminga nang malalim si Eve. "Huwag muna nating sabihin." "Hanggang kailan?" "Hangga't hindi ko alam ang buong diagnosis." "Anak, hindi mo kailangang akuin lahat." Napangiti siya nang mapait. "Hindi ba iyon naman ang ginagawa ko buong buhay ko?" Mas humigpit ang yakap ni Celine. Sa likod nila, bumukas ang p***o. "Mom!" Mabilis na tumakbo si Hunter mula sa hallway. Wala pang isang segundo ay nakayakap na ito sa baywang ni Eve. "Mabagal," reklamo nito. "Sabi ni Lola, matagal ka raw sa doctor." "Maraming pasyente." "Are you sick?" Parang biglang nawala ang hangin sa kanyang baga. Tumingala ang anak niya. Malalaki ang mga mata nito—kaparehong-kapareho ng mga mata ni Rigo kapag may gustong malaman. "Checkup lang," sagot niya. "Nothing to worry about." Isa na namang kasinungalingan. Ngunit ito ang uri ng kasinungalingang kayang patawarin ni Eve ang sarili. "Where's Dad?" "May meeting." "Again?" Hindi niya pinansin ang tanong. "Natapos mo na ang project mo?" Kumunot ang noo ng bata. "Almost." "Then finish it." "Yes, ma'am." Tumakbo itong pabalik sa kuwarto. Tahimik na pinanood iyon ni Celine bago tumingin kay Eve. "Hindi pa rin umuuwi si Rigo?"

"Hindi pa."

"Alam ba niya?"

"No."

"Bakit?"

Hindi agad nakasagot si Eve.

Dahil hindi niya alam kung paano sasabihin sa kanyang ina na ang lalaking labis nitong minahal bilang manugang ay maaaring may ibang babae.

Dahil ayaw niyang dagdagan ang sakit na dala nito.

Dahil kahit halos apatnapung taon na siya, ayaw pa rin niyang biguin ang kanyang ina.

"Pagod lang ako," sabi niya. "Maliligo muna ako."

Hindi na siya pinigilan ni Celine.

Pagpasok ni Eve sa master bedroom, sinalubong siya ng matamis at mamahaling amoy ng pabango ni Rigo. Malinis ang kama. Maayos ang mga unan. Walang bakas na nagmamadali itong umalis kaninang umaga.

Inilapag niya ang bag sa dresser at napansin ang isang maliit na kahong kahoy sa ibabaw ng upuan.

Nanikip ang kanyang dibdib.

Kahon niya iyon.

Regalo ng ama niya noong ikapitong kaarawan niya.

Matagal niya iyong itinatago sa pinakailalim ng kanyang cabinet, sa likod ng mga lumang kumot. Hindi dahil mahalaga ang mga laman, kundi dahil iyon na lamang ang natitirang bagay na personal niyang natanggap mula sa ama.

Lumapit siya.

Bukas ang takip.

Nasa loob ang lumang relo ng ama niya, ilang litrato, isang kupas na sulat, at ang maliit na brass key na hindi niya alam kung saan ginagamit.

Ngunit may isang bagay na nawawala.

Ang litrato nilang mag-ama sa lumang rest house sa Batangas.

Kinunan iyon isang buwan bago mamatay ang kanyang ama.

Doon din nangyari ang bagay na pilit niyang kinakalimutan mula pa noong pitong taong gulang siya.

Mabilis niyang kinuha ang cellphone at tinawagan si Rigo.

Sumagot ito sa ikalawang ring.

"Hey, babe."

May musika sa background. Hindi tunog opisina.

"Nasaan ka?"

"Office. Sabi ko sa message ko."

"Bakit may music?"

"May client event sa function hall. What's wrong?"

Napatingin siya sa kahong bukas.

"Binuksan mo ba ang cabinet ko?"

Saglit itong natahimik.

Isang segundo lamang.

Ngunit sapat iyon para kabahan si Eve.

"Anong cabinet?"

"Sa bedroom. Iyong kahon ng papa ko."

"I don't know what you're talking about."

"Bukas ito."

"Baka si Celine."

"Hindi gagalawin ni Mama ang mga gamit ko nang walang paalam."

"Then maybe Hunter."

"Hindi alam ni Hunter kung saan ko itinago iyon."

Mas lumakas ang musikang naririnig niya. May tumawa sa background—babae.

"Eve, I'm in the middle of something. We'll talk when I get home."

"May nawawalang litrato."

"Anong litrato?"

Hindi niya sinabi kung anong litrato iyon.

Ngunit napakabilis ng tanong nito.

Parang alam nitong larawan ang nawawala bago pa niya banggitin.

"Umuwi ka," malamig niyang sabi.

"I will."

"Ngayon."

"Don't start, Eve."

Napahigpit ang hawak niya sa cellphone. "Ano ang sinabi mo?"

"Pagod ka lang. You're making an issue out of nothing."

"Umuwi ka bago ko gawing totoong issue ito."

Pinatay niya ang tawag.

Nanginginig ang mga daliri niya, ngunit hindi sa takot.

Sa galit.

Lumaki siyang mahal ng kanyang mga magulang. Hindi siya pinabayaan ni Celine. Hindi siya sinaktan ng kanyang ama. Ngunit may bahagi ng kanyang pagkabata na tila may madilim na kamay na pilit binubura sa kanyang isip.

May mga alaala siyang putol-putol.

Amoy ng alak.

Tunog ng ulan sa bubong ng rest house.

Isang kamay na tumatakip sa bibig niya.

At ang boses ng isang lalaking paulit-ulit na nagsasabing walang maniniwala sa kanya.

Hindi niya nakita nang malinaw ang mukha nito.

O baka nakita niya.

Baka ang isip niya lamang ang tumangging alalahanin.

Naupo siya sa gilid ng kama at kinuha ang kupas na sulat ng kanyang ama.

Ilang beses na niya iyong binasa, ngunit ngayon lamang niya napansin ang maliit na sulat-kamay sa likod.

Kapag dumating ang panahong handa ka nang malaman ang totoo, hanapin mo ang bahay na walang numero.

Nanlamig si Eve.

Hindi niya alam kung ano ang ibig sabihin noon.

Ngunit sa ibaba ng mensahe ay may simbolong iginuhit ng kanyang ama.

Isang maliit na korona sa loob ng bilog.

Kaparehong simbolo ng pendant na palaging suot ni Rigo.