His Beautiful Lie - Chapter 5: Ang Unang Bitak

"Stage two." Iyon ang sinabi ng oncologist. Maaga nilang natuklasan ang cancer, ngunit kailangan pa rin ni Eve ng operasyon at chemotherapy. Ipinaliwanag ng doktor ang treatment plan, mga posibleng side effect, at mga desisyong kailangang gawin sa susunod na mga linggo. Tahimik siyang nakinig. Nasa kaliwa niya si Celine. Nasa kanan niya si Gabriel. Wala si Rigo. Muli. "Nasaan ang asawa mo?" tanong ng doktor nang lumabas muna si Celine upang sagutin ang tawag ni Will. "Business trip," sagot ni Eve. Nagkatinginan sila ni Gabriel. Hindi iyon totoo. Nasa Maynila si Rigo. Nakita niya ang kotse nito sa driveway kaninang umaga. Ngunit sinabi nitong may emergency board meeting at hindi maaaring ipagpaliban. "May kailangan ka bang itanong?" tanong ng doktor. "Gaano katagal bago ako makabalik sa normal?" "Depende sa magiging response ng katawan mo." "I need a number." "Eve," mahinang saway ni Gabriel. Tiningnan siya ng doktor nang may pag-unawa. "Walang eksaktong timeline. Pero hindi ibig sabihin niyon na mawawala na ang kontrol mo sa buhay mo." Halos matawa siya. Hindi alam ng doktor na matagal nang iyon ang pinakamalaking takot niya. Ang mawalan ng kontrol. Sa katawan niya. Sa tahanan niya. Sa katotohanan. Paglabas nila ng ospital, inabutan sila ni Will sa parking lot. Apatnapu't dalawang taong gulang ang nag-iisa niyang kapatid, ngunit kapag kasama siya nito, bumabalik ang pagiging overprotective kuya nito. "Bakit hindi mo agad sinabi sa akin?" bungad nito. "Dahil nasa Cebu ka." "May eroplano." "May trabaho ka." "May kapatid ako." Niyakap siya ni Will. Mabilis lamang, dahil alam nitong ayaw ni Eve ng matagal na yakap kapag maraming tao sa paligid. "Anong kailangan mo?" tanong nito. "Wala." "Wrong answer." "Will—" "Ako ang bahala kay Mama kapag may treatment ka. Puwedeng tumuloy si Hunter sa amin ni Dana. Tutulungan ko rin si Liam sa school expenses kung kailangan." "Kaya ko." "Hindi ko sinabing hindi mo kaya." Bumaba ang boses nito. "Sinasabi kong hindi mo kailangang gawin mag-isa." Napayuko si Eve. Pareho iyon ng sinabi ni Celine. Pareho rin ng gustong iparamdam ni Gabriel. Ngunit ang taong nangakong magiging katuwang niya sa lahat ang paulit-ulit na wala. "Nasaan si Rigo?" tanong ni Will.

"Meeting."

"Sinabi niyang business trip."

Napatingin siya rito. "Kinausap mo siya?"

"Tinawagan ko kagabi. Sabi niya nasa Davao siya."

Nanlamig ang mukha ni Eve.

Kanina lamang ay nakita niya itong umalis mula sa kanilang bahay.

"Baka bumalik na," sabi ni Gabriel.

Ngunit kapwa nila alam na mahina ang paliwanag.

Tahimik silang naglakad patungo sa kotse.

Habang nagmamaneho si Gabriel, nag-message si Eve kay Rigo.

EVE: Nasaan ka?

Mabilis ang sagot.

RIGO: Davao. I told you.

Tinitigan niya ang screen.

EVE: Are you sure?

Lumipas ang dalawang minuto.

RIGO: What kind of question is that?

Hindi na siya sumagot.

Pagdating sa bahay, nadatnan niyang wala ang kotse ni Rigo. Maayos ang lahat sa loob. Nasa school pa si Hunter at nasa university si Liam. Sinama ni Celine si Will sa palengke upang bumili ng pagkain.

Nag-iisa siya.

Eksaktong gusto niya.

Ngunit sa pagkakataong iyon, ang katahimikan ay hindi nakapagpakalma sa kanya.

Pumasok siya sa kanilang kuwarto at sinimulang tingnan ang mga gamit ni Rigo.

Hindi ugali ni Eve ang mangalkal. Naniniwala siyang kapag kailangan mong halughugin ang cellphone o bulsa ng asawa mo, may problema na kayong hindi kayang ayusin ng simpleng paliwanag.

Ngunit nagsinungaling ito kung nasaan ito.

Binuksan niya ang bedside drawer.

Mga resibo. Charger. Isang mamahaling ballpen. Dalawang lumang business card.

Wala.

Sumunod ang closet. Wala ring kakaiba sa mga bulsa ng suit nito.

Nang kukunin niya ang maliit na travel bag sa itaas ng cabinet, may nahulog na susi.

Brass.

Luma.

Kinuha niya iyon at inilagay sa palad.

Mabilis siyang lumapit sa kahong regalo ng kanyang ama.

Wala na roon ang sariling brass key niya.

Magkapareho ang dalawang susi.

O baka iisa lamang ang mga iyon.

Umalingawngaw ang pagbukas ng front door.

Mabilis niyang ibinalik ang travel bag ngunit nanatili sa kanyang kamay ang susi.

"Eve?"

Boses ni Rigo.

Lumabas siya ng kuwarto.

Nasa hallway ang asawa niya, nakangiti at may dalang bouquet ng puting rosas.

"Surprise."

Hindi gumalaw si Eve.

"Akala ko nasa Davao ka."

"I came home early."

"Nakita kitang umalis kaninang umaga."

Saglit na nawala ang ngiti nito.

Then it came back.

"May kinuha lang ako rito bago pumunta sa airport."

"Bakit sinabi mong nasa Davao ka kung hindi ka pa nakakaalis?"

"Because I was on my way there."

"Nasaan ang luggage mo?"

"Sa kotse."

"Wala ang kotse mo."

"Driver took it."

Masyadong mabilis ang mga sagot.

Masyadong handa.

Lumapit ito at iniabot ang mga bulaklak. "How did the appointment go?"

"Stage two."

Dahan-dahang bumaba ang bouquet sa kamay nito. "Eve..."

"Kailangan kong operahan."

Lumapit si Rigo at niyakap siya.

Nanatiling tuwid ang mga braso ni Eve sa kanyang tagiliran.

"Malalampasan natin ito," bulong nito. "I promise."

Pumikit siya.

Naroon na naman ang amoy.

Lumang kahoy. Alak. Basang lupa.

Mabilis siyang kumawala.

"What's wrong?"

Ipinakita niya ang brass key.

Tuluyang nawala ang kulay sa mukha ni Rigo.

"Saan mo nakuha ito?" tanong niya.

Sa halip na sumagot, tinangka nitong kunin ang susi.

Mabilis na umurong si Eve.

"Bakit nasa gamit mo ang susi ng papa ko?"

"It's not his."

"Then bakit magkapareho?"

"Maraming ganitong lumang susi."

"Nasaan ang litrato?"

"What picture?"

"Iyong kinuha mo sa kahon."

Hindi sumagot si Rigo.

Tumunog ang cellphone nito.

Pareho silang napatingin sa screen na bahagyang nakausli mula sa bulsa ng suit nito.

Isang message preview ang lumitaw.

UNKNOWN NUMBER: Nakita na ba niya ang susi? Kapag nalaman ni Eve ang ginawa mo sa ama niya, tapos na ang lahat.

Hindi huminga si Eve.

Hindi rin gumalaw si Rigo.

Sa loob ng ilang segundo, tanging ang mahinang tunog ng ulan sa bintana ang naririnig nila.

Dahan-dahang itinaas ni Eve ang tingin.

"Ano ang ginawa mo sa papa ko?"

"Eve, listen to me."

"Ano ang ginawa mo?"

Walang sagot.

Lumapit siya, ngunit mabilis na hinawakan ni Rigo ang kanyang pulsuhan.

Hindi iyon mahigpit.

Ngunit sapat upang bumalik sa kanya ang isang alaala.

Isang madilim na silid.

Ulan sa bubong.

Maliit na kamay niya na pinipigilan ng isang mas malaking kamay.

At isang boses na bumubulong sa kanyang tainga.

Huwag kang sisigaw.

Napatitig siya kay Rigo.

Hindi niya maalala ang mukha ng lalaking iyon.

Ngunit naalala niya ang boses.

At sa unang pagkakataon mula nang makilala niya ang kanyang asawa, naisip ni Eve na baka hindi bagong tao si Rigo sa buhay niya.

Baka matagal na silang nagkita.

Noong pitong taong gulang pa lamang siya.