His Beautiful Lie - Chapter 6: Ang Lihim sa Kanyang Telepono

"Bitawan mo ako." Mahina ang boses ni Eve, ngunit sapat ang lamig niyon upang agad bumitaw si Rigo sa kanyang pulsuhan. Umatras siya. Hawak pa rin niya ang brass key habang nanatiling nakatitig sa asawa. "Ano ang ibig sabihin ng message?" tanong niya. "Ano ang ginawa mo sa papa ko?" "Wala." "Then show me your phone." "Hindi mo mauunawaan ang—" "Subukan mo ako." Muling tumunog ang cellphone ni Rigo. Mabilis nitong kinuha iyon, ngunit nakita na ni Eve ang pangalan sa screen. MARA Ang babaeng nagpakilala sa kanila. Ang babaeng sinabi ni Rigo na pinsan nito. "Answer it," sabi ni Eve. "Hindi ito ang tamang oras." "Perfect ang oras. Sagutin mo." Pinatay ni Rigo ang tawag. Hindi na pinigilan ni Eve ang sarili. Mabilis niyang inagaw ang cellphone nito. Nagulat si Rigo, ngunit hindi nito binawi agad ang aparato. Naka-lock ang screen. "Password." "Eve." "Password." "Hindi cellphone ang sagot sa problema natin." "Hindi. Pero baka narito ang sagot kung bakit may litrato ka ng papa ko, kung bakit nasa iyo ang susi niya, at kung bakit parang sampung taon mo nang pinaghandaan ang bawat kasinungalingang sinasabi mo sa akin." Nawala ang lambing sa mukha ni Rigo. "Give me the phone." "No." "May confidential business files diyan." "Then unlock it yourself." Hindi gumalaw ang lalaki. Isang mabigat na katahimikan ang namagitan sa kanila. Biglang bumukas ang front door. "Mom, I forgot my—" Natigilan si Liam nang makita sila. Nasa likod nito si Gabriel, hawak ang bag na naiwan ng anak sa kotse. Agad napansin ng dalawa ang tensiyon sa hallway. "Anong nangyayari?" tanong ni Liam. "Wala," mabilis na sagot ni Rigo. "May nangyayari," salungat ni Eve. "Kunin mo ang kapatid mo. Sasama kayo sa lola ninyo." "Eve," babala ni Rigo. Tiningnan niya ito nang diretso. "Huwag mo akong utusan." "Hindi mo ilalayo sa akin si Hunter." "I'm taking my children somewhere safe." "Safe from what?" "Hindi ko pa alam." Itinaas niya ang cellphone nito. "Iyon ang inaalam ko." Lumapit si Gabriel, ngunit nanatili itong may distansiya. "Eve, gusto mo bang tawagan ko si Will?" "Yes." "Hindi natin kailangan ng audience," mariing sabi ni Rigo. "Hindi sila audience. Pamilya ko sila." "Ako ang pamilya mo."

"Then act like it."

Napapikit si Rigo. Nang muling dumilat, bumalik ang mahinahong ekspresyon nito.

"Okay. Mag-uusap tayo. Pero tayong dalawa lang."

"No."

"Please."

Sa sampung taon nilang magkakilala, bihira niyang marinig itong magmakaawa.

Ngunit wala nang sapat na bigat ang please mula sa isang lalaking paulit-ulit na nagsinungaling.

"Gab," sabi niya nang hindi inaalis ang tingin kay Rigo, "kunin mo si Hunter sa school. Dalhin mo sila kay Mama."

Tumango si Gabriel.

"Ako ang ama ni Hunter," sabi ni Rigo. "Wala kang karapatang—"

"May karapatan akong protektahan ang anak ko."

"Hindi siya nasa panganib."

"Paano ko malalaman? Hindi ko nga alam kung sino ka."

Parang sinampal ang lalaki.

Ngunit hindi nagpatalo si Eve sa awa. Maraming taon niyang pinatawad ang maliliit na kasinungalingan nito—mga meeting na hindi niya matandaan, business trips na nagbabago ang petsa, at mga tawag na kailangan nitong sagutin sa labas.

Ngayon, hindi na maliit ang mga iyon.

"Unlock the phone," sabi niya.

Mabagal na lumapit si Rigo. Kinuha nito ang cellphone at inilagay ang hinlalaki sa sensor.

"Open the messages."

Ginawa nito.

Agad hinanap ni Eve ang unknown number.

Walang conversation history.

Isang mensahe lamang ang naroon.

"Nabura mo."

"Hindi ako ang nagbura."

"Of course."

Binuksan niya ang conversation nila ni Mara.

Puro business-related messages ang nakita niya—mga pangalan ng kliyente, schedule, at restaurant reservations.

Hanggang makarating siya sa mensaheng ipinadala ni Mara noong araw bago ang kanilang unang pagkikita.

May kalakip iyong litrato ni Eve.

Mas bata siya roon, hawak sa kamay si Liam habang palabas sila ng airport.

MARA: Ito siya. Sigurado ka bang gusto mong ituloy?

RIGO: Yes. I need to know what she remembers.

Parang biglang lumayo ang lahat ng tunog sa paligid.

Hindi siya huminga.

Hindi siya kumurap.

Binasa niyang muli ang mensahe, umaasang magbabago ang mga salita.

Hindi iyon nagbago.

"What I remember?" bulong niya.

"Eve, let me explain."

"Kilalang-kilala mo na ako bago tayo ipinakilala ni Mara."

"Yes."

"Hindi mo aksidenteng nakuha ang number ko."

"No."

"Hindi birthday party ang unang pagkakataong nakita mo ako."

Hindi sumagot si Rigo.

Iyon na ang sagot.

Naramdaman niyang muling bumabalik ang pitong taong gulang na batang matagal niyang ikinubli sa loob niya—ang batang hindi nakasigaw, hindi nakatakbo, at hindi nakapagsabi kahit kanino.

Ngunit hindi na siya pitong taong gulang.

Hindi na siya walang laban.

Inilagay niya ang cellphone sa dibdib ni Rigo at mariing itinulak iyon.

"Lumayo ka sa akin."

"Hindi ako ang lalaking iniisip mo."

"Hindi ko alam kung sino ang iniisip ko dahil wala akong maalala!"

Napaangat ang boses niya. Mabilis na lumapit si Liam ngunit hinarang ito ni Gabriel.

"Mom—"

"I'm okay," sabi ni Eve.

Hindi iyon totoo.

Pero kailangan niyang maging okay.

"May kinalaman ba ang pamilya mo sa nangyari sa akin?" tanong niya kay Rigo.

Hindi sumagot ang lalaki.

"May kinalaman ba kayo sa pagkamatay ng papa ko?"

"Hindi kita kayang sagutin dito."

"Then answer me somewhere else."

"May mga taong makikinig."

Napatawa siya nang walang saya. "Ngayon ka nag-aalala kung may nakikinig?"

"Hindi mo alam kung gaano kalaki ito."

"Alam ko kung gaano kaliit ako noon."

Nabura ang anumang depensa sa mukha ni Rigo.

Biglang may tumulo mula sa mata ni Eve. Pinunasan niya iyon agad.

Hindi siya iiyak sa harap nito.

Hindi ngayon.

"Umalis ka," sabi niya.

"Bahay ko ito."

"Pero buhay ko ang pinasok mo nang walang pahintulot."

Hindi gumalaw si Rigo.

Maya-maya, kinuha nito ang susi mula sa kanyang kamay.

Bago pa siya makatutol, inilapag nito iyon sa mesa.

"Kapag pumunta ka sa bahay na walang numero," mahinang sabi nito, "huwag kang pupunta nang mag-isa."

Nanlamig si Eve.

"Alam mo kung saan iyon?"

Tumango si Rigo.

"Saan?"

"Sa Batangas."

"Ano ang makikita ko roon?"

Tumingin ito kay Gabriel, saka kay Liam.

Pagkatapos ay muling ibinalik ang tingin kay Eve.

"Ang dahilan kung bakit pinakasalan kita."