Papa

Katherine

Palawan.

Palawan...

Saan ko ba nakita ang lugar na iyan?

Hindi ako puwedeng magkamali.

Nakita ko na siya.

Naglakad ako pabalik-balik sa loob ng kuwarto habang pilit na inaalala kung saan ko iyon nakita.

Sandali akong tumigil sa gitna ng paglalakad at ipinikit ang aking mga mata.

And a bulb just lit up when I realized where I saw it.

Sa mga tinupi kong damit ni Leon.

Tama!

Mabilis akong naglakad sa drawer ng lalaki at kinalkal ang kanyang mga gamit, at doon ko nakita ang mga envelope na naglalaman ng anonymous letter na galing sa Palawan.

At hindi lang iyon.

May nakita ako sa pinakailalim.

My hands were shaking while trying to open it.

Napalunok ako nang ilang beses bago ko tuluyang pinulot iyon.

At halos mawalan ako ng balanse dahil nanghina ang aking tuhod nang makita ko kung ano iyon.

Ang mga plane ticket na galing sa Palawan ay nakapangalan sa kanya.

Hindi ko mabilang kung ilan iyon, pero sapat nang malaman kong maraming beses na siyang nagtungo sa lugar na iyon.

With my shaky hands and blurred vision, I managed to find something stranger this time.

There was a woman named—Cathrin Dela Peña.

Sino naman ito?

Sino ang babaeng ito? At bakit hindi ito nasabi ni Leon sa akin?

Ngunit marahil ay kamag-anak lang nila ang babae dahil magkapareho sila ng apelyido o baka kamag-anak niya.

Ngunit bakit hindi ko alam na nagpunta ito dito?

At ang mas nakakagulat pa ay eksaktong kaarawan niya ito.

My knees wobbled, but I managed to stand firm while gripping the plane ticket tightly.

Paano ito napunta dito sa kanyang drawer?

At anong... tinatago sa akin ni Leon?

Bakit hindi niya ipinaalam sa akin na nagpunta ang isa sa mga kamag-anak niya sa Maynila?

Kaya ba ayaw ni Leon na galawin ko ang mga gamit niya dahil may itinatago siya sa akin?

Pero bakit?

Ano naman ang tinatago niya kung pinuntahan lang naman niya ang kanyang pamilya sa Palawan?

Wala namang problema sa akin iyon basta nagsabi lang siya.

Hindi naman ako magagalit dahil nirerespeto ko ang privacy at desisyon niya, pero ang hindi ko maintindihan ay kung bakit kailangan niyang itago sa akin ito.

I closed my eyes and sucked in my breath.

Maybe this was his plan all along—Sabi niya ay magkikita na kami ng pamilya niya. Malapit na.

Marahil ay isusurpresa niya ako pagdating niya.

That's right.

Iyon nga.

Iyon ang dahilan kung bakit wala siyang sinasabi sa akin.

Huminga ako nang malalim.

Pinakalma ko ang aking sarili at pinunasan ko ang namumuong luha sa gilid ng aking eyelids.

Natawa na lamang ako sa aking sarili.

Ano bang iniisip ko?

Na pagtaksilan ako ni Leon?

Hindi iyon mangyayari.

Kaya naman, imbes na maghalungkat pa ng kung anu-ano, ay inilagay ko na iyon sa kanyang mga lagayan ng damit bago pa malaman ni Leon na ginalaw ko ang kanyang mga gamit. Siguradong pag-aawayan namin ito kapag nagkataon.

Pero habang ibinabalik ko ito, hindi ko maintindihan ang aking sarili kung bakit parang may kakaiba akong nararamdaman habang ibinabalik ko ang mga iyon sa drawer niya.

Ang lakas ng kabog ng dibdib ko.

Parang may gusto pa akong malaman.

Parang gusto kong hukayin pa ang katotohanan sa likod no'n.

Hindi ko makuhang makapampante kahit ilang beses kong inaalo ang aking sarili na wala lang ang mga iyon.

Paano nga kaya kung nagawa akong pagtaksilan ni Leon?

Paano kung may pinupuntahan siyang babae?

Paano kung ang finance manager nga niya ay… babae pala?

I shook my head.

Ano bang iniisip mo, Katherine?

Pamilya niya lang ang pinuntahan niya sa Palawan at ang finance manager niya ay finance manager niya lang. Pero kahit anong kumbinsi ko sa aking sarili ay parang lalo lamang lumalaki ang pagdududa ko sa mga nangyayari.

Parang may mali.

Nagtiim ang aking bagang.

Ano ba talaga ang totoo?

Nagsisinungaling ka na ba sa akin, Leon?

Anong dahilan mo?

But how can my man lie to me?

Limang taon na kaming nagsasama.

Mapakla akong natawa.

Oo nga, limang taon na kaming magkasama, pero hindi ko pa rin nakikita ang pamilya niya at hindi pa niya ako pinakilala sa kanyang mga empleyado. Ni hindi kami puwedeng magsama sa labas. Ni hindi ko naranasan na dalhin niya ako sa mamahaling restaurant dahil sabi niya ay mahal lang iyon at mas mabuti pang mag-date na lang kami sa loob ng bahay.

Buong buhay ko ay dito lang ako sa bahay.

Halos dito na umiikot ang buhay ko.

Ngunit kahit ganoon pa man. Imposibleng pagtataksilan ako ng asawa ko.

Mas gusto kong isipin na lang na may inihanda siyang malaking surpresa para sa akin.

Tama, iyon na lang ang isipin ko.

Pero habang tumatagal siya sa Palawan, mas lalo akong kinakabahan sa hindi ko malamang dahilan. Lalo na't hindi siya tumatawag sa akin kahit nakita kong dumako na sila sa Palawan kanina pa.

Please, Leon. Don't make me disappointed in you.

Hindi ko alam kung kakayanin ko bang malaman ang katotohanan kung sakaling…totoo nga ang hinala ko.

I tried to sleep that night in our bed.

Nilingon ko ang higaan niya. Wala siya doon.

This room felt empty without him. But with our child with me, alam kong hindi ako nag-iisa. Gayunpaman, hindi ko maiwasang isipin na mas magaan sana ang lahat sa akin kung nandito lang ang asawa ko.

When I closed my eyes, my phone rang.

Mabilis kong idinilat ang aking mga mata at inabot ang aking cellphone sa may lampshade banda.

Nang makita ko ang caller.

Napangiti ako.

I knew it.

Leon wouldn't do such a thing.

I answered the call.

"Leon," tawag ko sa kanya. "Bakit ngayon ka lang tumawag? Alam mo bang nag-aalala ako sa iyo? At bakit naman nasa Palawan ka at hindi sa Australia?" Sunod-sunod kong tanong.

Pero walang sumagot sa kabilang linya.

Tiningnan ko ang cellphone, baka sakaling pinatay na niya ang tawag, pero nandoon pa rin naman.

"Hello? Leon? Magsalita ka naman." Pakiusap ko, pero wala pa rin.

Tahimik ang background niya at mukhang hinihintay lang akong magsalita.

"Leon..."

"Mama, si papa po?" Narinig kong sinabi ng bata sa background at bigla na lang nawala ang tawag.

My heart stopped.

My eyes fixed on the call.

Ano 'yon?

Sinong papa ang tinatawag niya?

Hindi.

Hindi maaari kung ano ang iniisip ko.

Baka ibang tao lang ang kausap niya.

Baka...

Baka hindi naman si Leon ang tinawag niyang Papa.

Maraming dahilan.

Kailangan may ibang dahilan.

Kailangan.