Tres

Katherine

"Ano 'to?" Tanong ko sa aking sarili nang sunod-sunod ang pagpo-pop up ng kanyang messages.

Hindi ko naman sana iyon aabalahing tingnan dahil wala naman dapat akong pakialam.

Dahil may tiwala ako kay Leon at isa pa, hindi ako mahilig mangalkal ng mga gamit ng asawa ko.

Pero dahil sunod-sunod ang tunog ng notification, inakala kong importanteng bagay iyon.

Nasa banyo pa kasi siya ngayon, naliligo.

Kaya naman naisipan kong galawin ang kanyang cellphone at hindi ko inaasahan na nag-iba na ang kanyang password.

Hindi na ang araw ng kasal namin.

Kumunot ang aking noo.

Tapos ay kasabay no'n ang pagsikip ng aking dibdib.

Paanong… pinalitan na niya ang kanyang password?

Tumingin ako sa p***o ng banyo habang nanginginig ang aking mga kamay na nakahawak sa kanyang cellphone.

Ang bilis ng tibok ng puso ko, tapos muling nag-pop up ang notifications.

And my eyes widened upon seeing that the bank account we shared was being used.

1,000 dollars was used for shopping.

Mas lalong nagkasalubong ang aking mga kilay.

Anong...

Mabilis kong binitawan ang cellphone ni Leon nang bumukas ang banyo at lumabas na siya.

He was drying his hair using his towel, kaya hindi niya agad napansin ang ginawa ko. Muli akong bumalik sa aking ginagawa, sa pag-aayos ng kanyang susuotin.

"Did you say that you will be attending a big event today?" nilingon niya ako, tumango siya.

"Then shall I come with you?"

Bigla siyang napahinto sa kanyang ginagawa.

Ni kahit halos maghubad siya sa harapan ko ay hindi ko magawang i-appreciate iyon dahil sa aking nakita.

Anong tinatago sa akin ng asawa ko?

"Mahal ko, it was an event for the big clients and me." Bulong siya at lumapit sa akin. "Hayaan mo, kapag nagkaroon ulit ng mga event sa company, I shall invite you and introduce you as my wife."

Umasa ako.

Umaasa ako na sa pagkakataong ito ay magiging maayos na ang lahat.

Na sa wakas ay matutupad na rin ang matagal ko nang pinangarap.

Ipapakilala na niya ako bilang asawa.

Lahat ng pagdududa sa puso ko ay biglang naglaho na parang ganoon na lang.

Hinalikan niya ako. Mababaw lang sa una, pero lalong lumalalim na halos idiin na niya ako sa kanya, at naramdaman ko ang naghuhumindik niyang pagkalalaki.

But before it went deeper, he released himself.

"I need to go na," he whispered. "Pero mamaya ka sa akin."

Ang ganoong banta lang ang gusto kong marinig mula sa kanya.

Kinagat ko ang aking ibabang labi habang pumulungay ang aking mga mata.

Nagbihis na siya sa harapan ko at mabilis na umalis nang matapos.

Kumaway ako nang makalayo na ang kanyang sasakyan bago bumalik sa kuwarto.

And then, my eyes dropped to the invitation card na naiwan ni Leon sa kama namin.

Hala!

Hindi pa naman siya makakapasok kung wala siya nito.

Mabilis akong nagbihis ng medyo pormal na damit upang hindi naman mapahiya si Leon kapag nakita ako ng ilan sa mga kliyente niya.

Dinampot ko ang invitation card sa ibabaw ng katre at mabilis na nagtungo sa garahe.

Pinaharurot ko kaagad ang sasakyan upang hindi mapahiya ang asawa ko dahil wala siyang invitation card.

Mabuti na lang at kasabay ko lang din siyang bumaba ng kotse. Mukhang galing siya sa pagsagot ng tawag dahil hawak niya pa ang kanyang cellphone at mahigpit na gumalaw ang kanyang panga.

Nilapitan ko siya.

He was startled when he saw me, then his eyes wandered behind my back before he looked back at me.

"Bakit ka nandito?" Tanong niya sa mahinang boses.

Inilahad ko sa kanya ang invitation card. "Thank you, pero sige na umalis ka na."

Halos ipagtabuyan na niya ako kung puwede lang.

My brows pulled together.

"Sige na, mahal ko, mag-ingat ka sa daan, okay?" Natataranta niyang sinabi, sabay tulak sa akin palayo sa kanya.

Na para bang natatakot siyang may makakakita sa amin na magkasama.

My stomach twisted.

I turned around and saw him talking to clients. Doon ko nakuhang ayaw niyang malaman ng iba na may asawa siya.

Pagak akong natawa.

Pero ipinikit ko ang aking mga mata at iniisip na… ang lahat ng ito ay para sa future namin.

Tama.

Para sa future namin.

Kaya kung kailangan kong magsakripisyo ay gagawin ko.

Ngunit habang tumatagal, nakikita ko na ang mga pagbabago.

Pagbabagong dapat ay hindi ko na lang pinansin.

Pagbabagong dapat ay ipinikit ko na lamang ang aking mga mata.

Kaya bakit? Bakit ngayon pa talaga nangyari ito?

He didn't come home early.

Madalas ay umuuwi siya sa bahay na parang wala lang, kahit sa totoo lang ay puno na ako ng pag-aalala.

Pero para sa kanya...it was all nothing.

Kinagat ko ang aking ibabang labi.

How can he be so heartless after getting what he wants?

Hindi ko alam, pero naiintindihan ko naman siya na kailangan niya ngang magtrabaho nang magtrabaho, pero habang lumalaki ang umbok ng aking tiyan ay lumalaki rin ang pangungulila ko sa kanya.

"Mahal, hindi ka ba talaga puwedeng hindi ka muna pumunta sa trip niyong ’yan?"

"Mahal ko, this is a business trip, so I have to go."

"Pero kasi..." I held my stomach. "Ang sabi ng doktor, hindi ako puwedeng ma-stress dahil baka kung anong mangyari kay baby kaya—"

He let out a heavy sigh and faced me.

"Mahal, tatlong araw lang naman ako doon sa Australia at kailangan ko talagang pumunta dahil mas malalaki ang mga kliyenteng ito. Kaya magtiis ka muna, okay?" Mahinahon niyang paliwanag. "Hayaan mo, after everything, aalagaan ko kayo ni baby."

Hinalikan niya ang aking noo.

Ngunit hindi ko na maramdaman ang saya sa aking puso dahil ilang beses na niya akong binigo.

Pero nandito pa rin ako.

Ngunit tila… nakalimutan ata ni Leon na nag-share kami ng map sa bawat phone namin kaya na-ta-track ko kung nasaan siya.

Bakit imbes na sa Australia ang punta niya...

Bakit papunta siya sa Palawan?

Napakurap ako.

Hindi lang isang beses o dalawang beses.

Maraming beses.

Mahigpit akong napahawak sa aking phone habang pinagmamasdan iyon, para na ring dinudurog ang puso ko.

"L-Leon," mahina kong tawag sa kanyang pangalan habang gumagalaw ang mapa kung saan siya nagtungo.

Nanghina ang aking tuhod at halos matumba ako. Mabuti na lang at nakahawak ako sa kama.

Anong... ginawa mo, Leon?