Singko

Katherine

Hindi ako nakatulog nang maayos.

Sinong tanga ang matutulog nang marinig ko ang boses ng isang bata?

Hindi ako puwedeng tumunganga na lamang.

Dalawang araw na pero hindi na tumawag si Leon.

At hindi ko na din siya ma-contact.

And I bet he discovered that I was looking at his maps, kaya mabilis niya itong inalis upang hindi ko matunton kung nasaan siya.

But he was too late.

Na-memorya ko kung saan siya tumutuloy.

I shouldn't be panicked or flustered, but I wanted to see the truth.

Wala na akong pakialam kung pag-aawayan pa man namin ni Leon ito.

Kailangan kong malaman ang katotohanan dahil ayokong mawala ang tiwala ko kay Leon.

Habang nagmamaneho ako ng BMW ko, my other hand was sweating while I was so close to the airport.

Mas lalo ring lumakas ang kabog ng dibdib ko nang makarating na ako sa loob.

Parang gusto kong umatras at hintayin na lang si Leon na umuwi.

But I couldn't wait.

I need to see him.

My stomach twisted.

Galit na rin ang anak ko. Mukhang gusto niya ring malaman ang katotohanan.

I grasped my stomach and slowly massaged it while thinking about where I would go. Mabuti na lang at may bodyguard na nakakita sa akin na nahihirapan ako, kaya tinulungan niya ako.

Nagpasalamat ako sa kanya nang makalinya na ako para sa tickets.

As I've said before.

Nasa bahay lang ako palagi.

Kapag lumalabas naman ako, nasa malapit lang ako.

Sinanay ako ni Leon na nakadepende sa kanya, kaya para akong naputulan ng kamay at paa at hindi ko alam kung ano ang gagawin ko.

Like everything was too much to handle for me.

Pero noong wala naman siya sa buhay ko.

Nakaya ko naman lahat. Siguro marahil masyado lang akong nasanay na may isang taong handang gawin ang kahit na ano para sa akin.

Nang makapasok na ako sa airplane.

My heart was pounding wildly.

Kaya ko bang malaman ang katotohanan pagdating ko doon?

Kakayanin ko bang malaman?

But I was left with no choice.

Kailangan kong patunayan na walang ginawa si Leon at nagkamali lang ako.

Isang mahaba at malalim na buntong-hininga ang pinakawalan ko. Nilingon ako ng katabi ko.

"Buntis ka, ineng?" tanong ng matanda sa akin.

"Opo," nakangiti kong sinabi.

"Puwede ko bang hawakan ang tiyan mo?"

"Po?"

"Manghuhula ako," she admitted. "At kung hindi ka naniniwala, huhulaan kong pupunta ka sa Palawan dahil may nais kang kumpirmahin na alam mo na dapat ang totoo pero dinedeny mo lang."

My jaw dropped.

Paano niya nalaman ang bagay na iyon?

Ngumiti siya sa akin habang hindi ko magawang ngumiti pabalik sa kanya.

***

Balisa akong bumaba sa eroplano.

Ginugulo ng isipan ko ang sinabi ng matanda sa akin, pero pinili ko iyong balewalain.

Ano ba, Katherine? Kailan ka pa naniniwala sa ganyang mga bagay?

Sigurado akong nagkataon lang iyong sinabi niya dahil napansin niyang balisa ako.

Wala iyong ibig sabihin.

Tama, wala nga.

Pumara na ako ng taxi at sinabi ko ang lugar kung saan nag-stay ang lalaki.

Ngayon ko na malalaman ang katotohanan.

At habang papalapit na kami sa lugar, mas lalong lumalakas ang kabog ng dibdib ko na halos gustong kumawala na ang puso ko.

I held my phone tightly, so tightly that it almost cracked.

Sana mali ako.

"Nandito na po tayo, ma'am." Imoorma sa akin ng driver.

Ayokong bumaba.

Para akong natuod sa aking kinauupuan, pero kailangan kong bumaba dahil tiningnan na ako ng driver.

"Salamat po," bumaba na ako sa kotse.

At nang umalis na ang kotse ay bumungad sa akin ang napakalaking bahay sa harapan ko.

Mataas ang bakod ng bahay, ngunit kahit ganoon ay nakita ko pa rin ang mansyon.

Napalunok ako.

Gusto kong umatras, pero sa huli ay tinatagan ko ang aking loob.

Dahil alam ko naman na ito na ang kailangan kong harapin. Na kahit anong mangyari, I have to do this to face the truth finally, and I would stop questioning Leon's loyalty towards me.

I let out a heavy sigh before I finally pressed the doorbell.

Saglit na tumigil ang mundo ko nang bumukas ang p***o at iniluwa doon ang isang babae na nakapangkatulong na damit.

"Ano pong kailangan ninyo, ma'am?"

"Dito ba namalagi si Leon Dela Peña?"

Nilakihan niya ang pagbukas ng p***o. "Yes po, ma'am, dito po siya nakatira."

Nakatira?

Parang may kung anong maliit na bukol ang humarang sa aking lalamunan, pero nagawa ko pa rin iyong lunukin upang makapagsalita lang.

Pero bago ako tuluyang makapagsalita, isang boses ang bumulabog sa aming pag-uusap.

At hindi ako puwedeng magkamali.

Boses iyon ni Leon.

"Sino 'yan, Manang Linda?" tanong niya sa babae na para bang kilalang-kilala na niya ang babae.

"May naghahanap po sa inyo, sir." Sagot ng babae, at tuluyang binuksan ang p***o.

"Sabihan mo siya Manang na pumasok siya." Narinig ko ang isang mahinhin na boses ng isang babae at sa hindi ko malamang dahilan ay napaatras ako.

Gusto kong umalis pero huli na dahil nakita ko na si Leon na naestatwa at namutla nang makita ako. At ang babaeng nasa tabi niya na nakalingkis sa kanyang braso ay nakangiting tumingin sa akin.

Tila tumigil ang mundo ko nang makita ko silang dalawa.

"K-Katherine," tawag sa akin ni Leon sa mahinang boses.

I was speechless.

Hindi ko alam kung ano ang sasabihin, sa sandaling ito ay parang nakalimutan ko kung bakit nga ba ako nandito.

Gusto ko na lang na umatras.

Pero baka kapatid niya lang di ba?

"She has the same name as me, hon?" nakangiting tanong ng babae sa asawa ko habang nakangiti nang matamis sa akin.

I stared at Leon.

He shook his head.

Gusto niyang magpaliwanag, pero walang lumabas sa kanyang bibig.

Then, I looked at the woman beside him.

I scrutinized her, then my eyes dropped to her finger.

Iyan ang… iyan ang heirloom ng pamilya nila na sinabi niyang ibibigay niya sa akin kapag ikinasal kami, pero sabi niya ay nawala na kaya hindi niya maibigay sa akin.

My gaze turned to Leon once again, wanting to seek an explanation.

But I made myself steady.

I slowly looked at Leon.

Then back to the woman.

"Who are you?" tanong ko sa babae.

"Ako?" turo niya sa kanyang sarili.

I didn't say any words, so it was her cue to say something.

"I'm Cathrin Dela Peña, Leon's wife."

Tuluyan na ngang gumuho ang mundo ko nang marinig iyon.