เข้าสู่ระบบKatherine Parang tumigil ang mundo ko kasabay ng pagsara ng bintana ng aking sasakyan. Tama ba ang narinig ko? I blinked twice. Impossible. Imposibleng mangyari ang bagay na iyon. Paano iyon nangyari? I shook my head violently and started the engine frantically. My body was shaking; halos hindi ko magalaw nang maayos ang kamay ko. Hindi pa umandar ang sasakyan sa unang pagpapaandar ko, pero sa pangalawa ay agad na itong tumunog. Nakita ko sa aking peripheral vision ang pag-atras niya. "No, Kat. He was just making excuses." Bulong ko sa aking sarili, o mas tamang sabihin na kinukumbinsi ko lang ang aking sarili. Tama. Dahil kung talagang hindi totoo na nagpakasal sila. Bakit hindi niya ako inilaban noon? Bakit hinayaan niya akong umalis nang ganoon-ganoon lang, gayong alam niya namang dala ko ang anak namin sa aking sinapupunan? So, no. He just wants to manipulate me again, thinking I would be a fool twice. Thinking that he could make me believe him
Katherine Kahit na makarating na ako sa bahay ay parang umiikot pa rin ang mundo ko sa nangyari kanina. Hindi ako makapaniwala sa nangyari. Mabuti na lang at naiwala ko siya. I reported it immediately to the nearest police station after I recovered. Si Cathy naman ay kanina pa niya ako kinakausap, pero dahil sobrang na-praning nga ako sa nangyari kanina ay hindi ako makausap nang matino. "Sige na, anak, half bath ka na." Mahina kong bulong sa anak ko, tapos ay dumiretso na ako sa kusina upang maghanda ng pagkain para sa amin. Hanggang ngayon ay nasa isipan ko pa rin iyong nangyari kanina. Hindi ako makapaniwala na natakasan ko ang kamatayan na iyon. Hanggang ngayon rin ay hindi ko pa kilala kung sino iyon. Ni wala na akong balak ipaalam pa kay Alexander iyon nang dumating siya. Tahimik lang kaming kumain nang tatlo. He looked so tired. "Si Leon," iyon ang unang salitang binitawan niya nang kami na lang sa balcony kung saan ay natatanaw namin ang kumik
Katherine Mabilis akong lumabas sa kumpanya. Hindi nga ako nagkamali ng maisip kung nandoon si Leon sa parking lot, naghihintay sa akin dahil kahapon pa siyang nagte-text nang nagte-text sa akin pero inignore ko lang. Pagkarating ko doon ay agad ko na siyang tinanong. "Ano? Ano na naman ang ginawa mo at bakit na naman nasali ka sa mga usap-usapan, ha?" mabagsik kong tanong sa kanya. Yumuko siya. Kinagat ang kanyang ibabang labi; hindi siya makatingin sa akin nang diretso. "Leon!" I called him without mercy. "Sinabi ko naman sa'yo, di ba? Kahit anong gawin mo ay hindi mo na makikita ang anak mo." His eyes were bloodshot when he turned his gaze towards me. Nagtaas ako ng kilay. "Wala kang mahihita sa akin dahil hindi ako titigil hangga't hindi ko mahahanap ang anak ko at hindi kita makuha ulit." He said firmly, full of determination. Kumibot ang aking bibig. Nagtiim ang aking bagang at hindi makapaniwalang tumingin sa kanya. "Did you hear yourself, L
Katherine Lumipas ang mga araw. Naging maayos ang takbo ng buhay namin. Sandaling nagkaroon ng oras si Alexander para sa aking anak. Kahit papaano ay natuwa naman ako na magkasama silang dalawa. Halos hindi na magkahiwalay. "Hindi ka ba sasali sa laro namin?" tanong ni Alexander nang makita niya akong nakatingin sa kanila. Si Cathy naman ay nagbibilang dahil naglalaro sila ng tagu-taguan at siya ang taya. "Kayo na lang," I replied. Kinindatan niya ako, tapos ay mabilis na tumakbo sa kabila upang magtago dahil malapit nang matapos ang pagbibilang ng anak ko. It was fun to watch the two of them always having fun in each other's company. I wonder if Leon would ever beat the closeness of these two. Sigurado akong hindi. Unti-unti ay binibigyan namin ng hint ang aking anak tungkol sa amin. Alexander would wrap his hands around my waist and claim it possessively, but my daughter wouldn't mind it. Para bang sanay na siyang ganoon si Alexander sa akin. Ay
Katherine Walang ganang pumasok si Cathy sa school, pero nang makita niya ang kanyang mga kaklase at teacher ay agad na nagbago ang kanyang mood. Na tula ba sinasabi niya sa kanyang sarili na hindi siya puwedeng maging malungkot dahil ayaw niyang may makitang malungkot. Ni hindi niya ako kinawayan. Diretso lang siyang pumasok patungo sa kanyang room. Mukhang malaki talaga ang tampo niya sa akin at sa Dada niya. Kasalanan ko naman. Kung hindi ko na lang sana siya pinaasa na si Dada niya ay darating sa kanyang magiging children's party, hindi sana siya magtatampo. Pinaandar ko na ang makina at umalis na doon upang magtungo sa trabaho. Mabuti naman at walang Leon na nagpakita sa parking lot. Nakahinga rin ako nang magaan. But the happiness that filled my stomach suddenly dropped. Because Alexander, Aiden, and Leon were in the same elevator, and pipindutin na sana ang close nang parehas nila akong nakita. Shit! "Kat," tawag ni Alexander. "Katherin
Katherine Leon kept pestering me. As always. Hinayaan ko siya noong mga nakaraang araw dahil alam ko namang mawawala rin naman iyon. But he was persistent. And he kept on talking about Cathy like he knew something, but he refused to tell me. Pero imposible namang mahanap niya ang anak ko dahil ginalingan ko ang pagtatago sa kanya. Kapag alam kong nakasunod siya, iniiba ko ang daan. Simula noong pinagtaksilan at ginawa niya akong tanga. Tinalikuran na niya ang anak ko, kaya wala na siyang karapatan sa bata. Kahit ano pang rason niya ay hindi ko na siya kayang tanggapin ulit sa buhay ko. Never. What he did was too much. "Inabandona mo kami ng anak mo, and yet you dare to ask for my daughter?" His eyes sparkled when he heard the word 'daughter'. "Babae ang anak ko?" Hindi ako sumagot. Ano naman ngayon kung babae ang anak ko? "Wala ka nang karapatan sa anak ko, Leon." "Katherine," he tried to reach for my hands, but I immediately pulled my







