Transmigration: Never Again, Not In This Life

Danica woke up that she was in her novel she wrote, not the main character but the side character Daniela Montereal.

Akala niya, kapag sinunod niya ang plot ng story ay matatapos na ang kwento, but fate had other plans.

After she died in the hands of her scheming husband and sister, she found herself again and woke up that very same day, the first time she transmigrated in her novel.

Akala niya ay may namissed lang siya na nangyari kaya naulit pa ang lahat for the second time around, tiniis na naman niya ang lahat pero sa huli narealize niya na isa iyong pagkakamali.

The moment she realized na mamamatay at mamamatay din pala siya sa kamay ng dalawa, she made a bold decision. She went to a bar, nagpakalango sa alak at doon, isang lalaki ang nakilala niya.

She didn't even know his name, but they made love for how many days straight, like they were hungry for each other.

Pero pagkalipas ng ilang araw, siya na mismo ang umalis at lumayo, hindi para umalis kundi para tapusin ang kwento.

She thought she would finally go back to her life as Danica this time, but, she was wrong... Again...

She wack back on that very same day for the third time. Pero sa pagkakataong iyon, sinabi niya sa sarili niya na babaguhin niya ang wakas ng kwento niya at sisiguruhin niyang sila naman ang magsisisi at magmamakaawa sa kaniya.

Akala niya, hindi na silang magkikitang muli ng lalaki sa nakaraang buhay niya, but that doesn't the case dahil bukod sa hinahanap pala siya nito ay nanatili ang mga araw na magkasama sila sa isip nito bilang isang panaginip.

Gusto niyang umiwas at tumakas pero the more na ginagawa niya iyon, the more na hindi siya nito kayang pakawalan.

...

“Alam kong gustong-gusto mo siyang pakasalan. This is your chance.”

Napakurap ako nang marinig ko ang boses na iyon. What? Pakasalan? Anong ibig sabihin ng lalaking nasa harapan ko?

Naningkit ang aking mga mata. “Who are you?” mahina ngunit puno ng kalituhan na tanong ko.

“Daniela Montereal!” nanlalaki ang mga matang sigaw niya sa akin na halos ikapikit ko.

Ano daw? Daniela Montereal? Teka, kilala ko ang pangalang iyon hindi ba? That’s her name. The side character in the novel I wrote. But wait, bakit niya ako tinatawag na Daniela? Hindi siya ako kaya paanong…

“You will marry him, sa ayaw at sa gusto mo. I will not give you an option to say something about this, you understand?!”

Napalunok na lang ako. Naramdaman kong gumalaw ang mga labi ko ngunit mabilis ding nagdikit na para bang wala akong lakas ng loob para sumagot sa taong nasa harapan ko. Hanggang sa mga oras na iyon ay hindi ko pa rin maintindihan kung anong nangyayari.

Ang huling naalala ko ay tumatawid ako sa kalsada ngunit may isang sasakyan ang mabilis na humaharurot. Para akong natulos sa gitna ng kalsada at hindi makagalaw. Parang nag-slow motion ang lahat pero sa huli ay nabangga pa rin ako.

Pero ang hindi ko maintindihan ay kung bakit—

“Daniela! Are you even listening to me huh?!” muling sigaw sa akin ng lalaking nakaupo sa harapan ko. Sa tantiya ko ay nasa mid fifties na ito pero kapansin-pansin pa rin ang tikas at kagwapuhan nito. Na para bang napaka imposible lalo na sa edad nito. Idagdag pa ang nakakatakot na awra na bumabalot sa buong katawan niya.

Ilang buntong hininga ang pinakawalan ko. Hindi ako makagalaw na para bang may pwersang humihila sa akin mula sa kung saan hanggang sa dahan-dahan ko rin namang naibuka ang aking mga labi at napailing.

“I’m sorry sir, but I think you are mistaken. I am not Daniela. I am Danica.” sagot ko ngunit natigilan ako nang marinig ko ang sarili kong boses.

Iba. hindi ito ang boses ko!

Sa sobrang taranta ko ay napatayo na lang ako ng wala sa oras at napatakbo sa cabinet kung saan naroon ang maliit na salamin. There, I saw my own reflection ngunit hindi si Danica ang nakita ko kundi ibang tao.

Halos nangnginig ang mga kamay kong napahawak sa aking pisngi. No, imposible. The one I saw in front of the mirror was a woman with brown eyes, deep black hair and piercing eyes. Hindi ako pwedeng magkamali.

Ang mga karakteristiks na iyon ay ibinigay ko sa iisang tao, sa nag-iisang karakter sa sinulat kong nobela— Daniela Montereal, ang side character ng nobelang katatapos ko lang isulat.

Hindi ko alam kung bakit pero bigla na lang nag-init ang sulok ng aking mga mata. Siguro dahil alam ko na ang magiging wakas ng buhay ni Daniela o mas tamang sabihin na ako dahil simula ngayon ay ako na siya.

Pero bakit?

Bakit nandito ako?

Narinig ko ang mahinang pag-ismid sa likuran ko. It was my Dad or rather Daniela’s Dad.

Hindi ko alam kung anong pumasok sa isip ko pero, I wrote her as a side character where she was the one who always suffer.

“Mukhang nasisiraan ka na rin ng bait ngayon. Tama nga siguro talaga ang mga sinabi ng mga kasambahay na malapit ka ng mabaliw.”

Mockery was all his face, na para bang hindi niya ako anak. Pinagdikit ko ang aking mga labi, sino nga ba ang may kasalanan kung bakit ganun na lang ang turing niya sa akin? Kay Daniela? Hindi ba at ako?

“You will never have a chance to leave kaya kung iniisip mong tumakas, kalimutan mo na lang.” banta niya pa sa akin.

Hindi ko pa man naibubuka ang aking bibig para sumagot ay bumukas ang p***o at pumasok ang ilang tauhan niya, hinawakan nila ako sa magkabilang kamay at hinila palabas doon.

They locked me up in my room, at kahit pa sabihing isa lang iyong silid, pakiramdam ko ay isa iyong malaking hawla.

~~~~~

A faint smile curved into my lips. Akala ko kapag sinunod ko ang plot ay matatapos at matatapos din ang lahat. Akala ko ay makakabalik pa ako pero…

Pagkatapos kong mamatay sa kamay ng aking kapatid at asawa ay heto at gumising na naman ako sa mismong araw na sasabihin sa akin ng aking ama na magpakasal ako kay Henry.

Sabi ko baka may nakaligtaan lang ako, baka may hindi lang ako nasunod kaya sa pangalawang pagkakataon ay inulit ko na namang pagdaan ang mga bagay na hindi ko na sana gustong maulit pa pero sa huli, wala pa ring nagbago.

Hindi ko pa rin alam kung saan ako nagkamali at kung anong dahilan, bakit ako pauulit ulit ba bumabalik sa araw na ito.

“Alam kong gusto mo siyang pakasalan, so this is your chance.” iyon na ang pangatlong beses na narinig ko iyon.

Kung dati, puno ng kaba at kaguluhan ang aking mukha habang pinapakinggan iyon, ngayon ay walang kahit na anumang ekspresyon ang mababanaag sa aking mukha. Not even joy, dahil walang ibang nakakaalam kung ano ang magiging buhay ko kapag nagpakasal ako kay Henry kundi tanging ako lang.

I suffered in silence, no, alam nila pero wala silang ginawa. Alam nila pero pinabayaan nila ako dahil hanggang sa huli, si Denise lang ang pinakagusto nila at hindi ako. Sa huli, ang kaligayahan pa rin ni Denise ang mahalaga kaya namatay ako.

Sinalubong ko ang mata ni Dad. “I will not marry him.” matatag at wala akong balak na sumuko.

I’d rather live penniless and homeless rather than to marry that scumbag again. Never again! Never in this life!

Bago ako mamatay, ipinangako ko sa sarili ko na kung mabubuhay akong muli, sisiguruhin kong babaguhin ko ang takbo ng aking kwento. Babaguhin ko ang plot ng istoryang ako mismo ang sumulat and I will make sure na kung sa mga nakaraan kong buhay bilang si Daniela ay sila ang naging masaya, this time ay sila naman ang maghihirap.

Mas malala pa kaysa sa pinagdaanan ko.