Kabanata 2.2: Attitude

Aurora's Point of View

Mayaman talaga siya, kahit ang mga painting na nakasabit sa dingding talagang engrande. Hindi ko tuloy maiwasang hindi ilibot ang tingin sa kabuuan, ngayon ko lang napagtantong hindi ito simpleng bahay lang, mansyon na ito.

Panay ang pagtingin ko sa paligid habang nakasunod sa kaniya. Marami rin ang mga katulong sa bahay at hindi ko na matandaan kung ilan silang lahat dahil iba-iba ang skirt na suot nila, may blue, orange, red at green. May konekta ba iyon sa trabaho nila?

"Manang Osmet!" He shouted.

At mula sa kung saan sumulpot ang isang matandang babae na seryoso ang ekspresyon ng mukha. Mukhang siya ang mayordoma nang lahat nang mga katulong base na rin sa awra at sa suot niyang all-black. Mukhang sixty plus na ang matandang babae dahil may pagkakulubot na rin ang balat nito sa mukha.

"Señorito." Bati nito sa lalaking kasama ko.

Señorito? Ganon ba talaga siya tawagin ng lahat?

"Dalhin mo si Candice sa harden at ituro sa kaniya ang mga dapat linisin. Pronto."

Tiningnan ako ng sinasabi niyang manang Osmet. Saglit na dumaan ang pagkadisgusto sa mga mata nito bago tumango at naglakad.

"Sumunod kayo, Señorita."

"Stop calling her señorita. From now on call her by her name. She doesn't deserve any kind of respect." Matigas at walang emosyong utos niya sa mayordoma.

"Masusunod, Señorito." Sagot pabalik ng matanda.

Wala akong imik habang nakasunod kay manang Osmet nang papunta kami ng harden. Hindi na namin kasama ang supladong lalaking iyon pero nakatanaw pa rin siya sa amin.

Mayroong dalawang katulong na mukhang mas bata lang sa akin ng dalawa o isang taon na naroon at may mga hawak na walis at ilang kagamitang panlinis. Mayroon ding pandilig at malaking gunting.

"Magsimula kayo sa pagwawalis ng mga tuyong dahong nalaglag kasunod ng pag-ayos sa mga paso." Ani manang Osmet na iniiwasang hindi sa akin tumingin.

Tumango lang ako at kinuha ang walis-tingting sa isang katulong at nagsimula ng maglinis. Naroon pa rin ang dalawang katulong at nakamasid sa akin kasama si manang Osmet na nakakunot ang noo habang nakatingin sa ginagawa ko.

Maraming puno dito na sinadyang itanim sa mga lugar na napili para pagandahin mismo ang harden. Marami rin ang mga bulaklak, samu't saring bulaklak at mga halamang herbal. Mas maganda pala dito kesa sa tinitingnan ko lang galing sa teresa ng kwarto.

Sanay naman akong maglinis kaya baliwala lang iyon sa akin. Hindi na bago ang mga ganitong gawain kaya alam ko ang ginagawa ko. Ako pa ba?

Lumaki ako sa bahay ng Auntie Pacita, isang babaeng estrikta at lahat ng pagkakamali ko sa buhay ay pinupuna, may apat siyang mga anak pero kahit isa sa kanila hindi ako tinutulungan sa gawaing bahay.

Ako lahat, dinaig ko pa ang katulong dahil lahat ng gawaing bahay ako ang gumagawa, ako ang nagluluto, naglilinis ng bahay, naglalaba, namamlantsa at kung ano-ano pang iuutos nila.

Buhay prinsesa at prinsipe ang mga anak ni Auntie sa bahay, kaya siguro sanay na ang katawan ko sa kahit na anong gawain, madali na lang sa akin kahit anong iutos nila.

Hindi ko alam kung ilang oras din ang itinagal ko sa harden dahil sa paglilinis, basta nawili ako lalo na sa mga bonsai na ginupitan ko ng mga dahon. Nagdilig din ako ng mga bulaklak at sinigurado kong tama ang ginawa kong pagdidilig dahil itinuro iyon sa amin noon sa asignaturang Agriculture.

Hindi pa nga ako natatapos nang tawagin ni Manang Osmet ang pangalan ni Candice, ibigsabihin ako ang tinatawag niya.

Lumapit ako sa kaniya at nagpunas ng pawis. "Bakit po?"

Natameme siya ganon din ang dalawang katulong na nagbabantay sa akin.

Para bang may sinabi akong mahika sa kanila at hindi nila nagawang makapagsalita agad.

"Bakit po, Manang Osmet?" Ulit ko pero sa pagkakataong ito nag-aalangan na rin ako.

"S-si Señorito pinapatawag ka."

"Saan po?"

Malaki masyado ang mansyon niya. Malay ko ba kung nasaan siya.

"Nasa dining room." Lutang na sagot ni Manang.

Kumunot ang noo ko at nag-isip kung nadaanan ba namin kanina ang sinasabing dining room. Parang hindi. Nasaan ba iyon?

"Saan po iyon?"

Nagpalitan ng tingin ang dalawang katulong at agad ding tumungo. Si Manang Osmet naman ay tumikhim at inayos ang sarili.

"Sumunod ka sa akin." Saad niya at naglakad.

Ganoon nga ang ginawa ko. Pumasok kami ulit sa mansyon at dumiretso sa dining area, hindi talaga namin ito madadaanan kanina dahil nasa pinakadulong bahagi ito sa kanan malapit sa daan papuntang kusina.

Hindi nakatakas sa paningin ko ang swimming pool sa labas katapat ng dining table. Hindi ko agad pinansin ang lalaking naghihintay sa akin sa mesa, bagkus hinayaan ko ang sarili na tingnan pang mabuti ang mahabang swimming pool sa labas.

Gusto kong mamangha sa lahat ng narito, sobrang yaman niya talaga at ang ganda pa ng mansyon niya. Mukhang kumpleto na lahat.