Kabanata 2.3: Attitude

Aurora's Point of View

"Have a sit." Utos niya sa akin.

Hindi ko pa rin alam ang pangalan niya. Wala pa akong naririnig mula sa mga katulong maliban lang sa “señorito” na tawag sa kaniya. Kahit ang apelyido niya hindi ko rin alam.

Nasa kabisera siya at parang haring nakaupo. Ngayon ko lang napansin ang maraming pagkain na nakahain sa mahabang mesa.

Agad naman na kumalam ang tiyan ko nang makita ang masasarap na putahing iyon kahit hindi naman pamilyar kung anong klaseng luto iyon.

Naupo ako sa upuan bago ang sa kaniya. Dahil doon kumunot ang noo niya, pero wala akong alam. Saan ba dapat ako umupo kung ganon?

"Hindi ba pwedeng maghugas muna ako ng kamay bago kumain?" Malumanay at mababa ang boses ko nang itanong ko iyon sa kaniya.

Saglit niya pa akong pinakatitigan at kalaunan tumango ng marahan. Agad naman akong tumayo at nagtungo sa kusina.

Limang katulong ang naroon at nabigla pa sila nang makita ako, agad silang nagsitabi na para bang nakakatakot akong nilalang.

Hinayaan ko na lang sila at lumapit sa sink. Hinugasan kong mabuti ang mga kamay at nagpunas bago bumalik para kumain.

Kumakain na siya nang bumalik ako kaya agad akong nag-sign of the cross at mahinang bumulong ng panalangin na nakagawain ko na. Pagmulat ko ng mga mata ay inabot ko agad ang mga pagkain na gusto kong kainin.

Marami ang pagkain nila rito, masasarap at alam kong hindi mauubos. Hindi kagaya sa bahay nila Auntie Pacita, kailangan kong tipirin ang sarili ko kung hindi masisinghalan ako.

Dito, hindi nila binibilang ang bawat subo ko, hindi mahalaga kung ano ang kinakain, binibigay nila lahat sa akin kaya kahit papaano may nagustuhan ako rito.

"Pagkatapos mo linisin mo ang guestroom at ang dalawang sasakyan sa labas. Ayosin mong walang masisira." Basag niya sa katahimikan habang nakatingin sa akin.

Sinulyapan ko lang siya at tumango. Sino ba naman ako para magreklamo hindi ba?

Naglilinis din naman ako noon ng Jeep ni Mang Esteno kaya magagawa ko ring linisin ang mga sasakyan niya. Kailangan ko lang mag-ingat.

Kumalansing ang kubyertos niya kaya tumingin ulit ako sa kaniya. Naroon na naman ang galit sa mga mata niya at parang hindi siya natutuwa sa akin.

"Ano ba talagang plano mo, Candice? Do you really think I'll buy your acting?"

Tiningnan ko lang siya. Wala naman akong ginagawa, ba't naiinis na naman siya?

Gusto ko talagang isigaw sa kaniya na hindi ako si Candice, na hindi ako ang asawa niya at hindi lang ako umaarte.

Pero maniniwala ba siya? Baka mas magalit lang siya sa akin ng sobra at saktan ako.

"Susundin ko naman lahat ng mga iuutos mo. Hindi ako magrereklamo." Dahil sa kaba iyon agad ang lumabas sa bibig ko.

Kumuyom ang kaniyang kamao kaya mas lalo akong kinabahan. Sobrang lakas na ng tambol ng dibdib ko. Bakit ba lahat na lang ng sinasabi at ginagawa ko ay hindi naaayon sa gusto niya? Ang gulo niya

rin!

Sa pagkabigla ko'y tumayo siya at umalis. Naiwan naman akong mag-isa. Bumuntong-hininga ako at nagpatuloy sa pagkain, nagugutom ako at may gagawin pa ako kaya kailangan kong kumain.

Bahala siya, mapapansin niya rin naman na hindi ako ang asawa niya kaya hangga't hindi siya kumbinsido na hindi ako ang asawa niya mananatili muna ako rito. Kahit pa maging katulong niya ako, ang mahalaga pinapakain niya ako ng marami.

Magsasawa rin siya kakapilit na ako si Candice.

Nang matapos akong kumain akmang ililigpit ko na ang pinagkainan namin nang lumabas ang limang katulong at sinabing sila na lang daw ang gagawa noon. Hindi na ako nag-abala at bumalik na lang ako sa kwarto para saglit na magpahinga at maligo para mamaya ko na linisin ang guestroom tapos mamayang hapon ko naman lilinisin ang mga sasakyan niya.

Pagkatapos kong maligo binuksan ko ang walkin closet ni Candice, kaniya iyon dahil mga damit pambabae ang naroon. Tiningnan ko ang mga damit at isang buntong-hininga ang pinakawalan. Ang hilig niya sa mga dress at mga maiiksing damit, may iilan pang masyadong maliit sa akin at walang sleeve. Mahihirapan pa yata akong maghanap ng maayos na susuotin. Agad umangat ang sulok ng labi ko nang makakita ng isang t-shirt.

Malaki iyon at aabot sa tuhod ko panigurado. Pero mas okay na ito, mas komportable ako rito. Agad ko iyong sinuot at pumili ng maiksing short na mukhang pantulog niya lang. Ayos na ito, pagtatyagaan ko na lang muna dahil wala naman dito ang mga damit ko.

Nang buksan ko ang pinto at hahanapin na dapat ang guestroom naroon na pala sa labas ang supladong ito. Hinagod niya ako ng tingin mula ulo hanggang paa. Nagsalubong na naman ang kilay niya at parang may mali na naman akong nagawa at hindi niya iyon nagustuhan.

"Bakit?" Nakaramdam tuloy ako ng hiya. Wala namang masama sa suot ko.

He cussed. Sa likod niya ay naroon ang dalawang katulong na kanina ay kasama ko sa harden. May dala na naman silang panlinis. Umalis siya at parang galit na naman.

"May topak ba talaga ang lalaking iyon?" Hindi ko mapigilang hindi maitanong sa mga katulong.

Nagkatinginan sila at nakita kong nag-aalangan talaga sila sa akin.

"Sige, huwag niyo na lang sagutin. Mukhang meron nga."