Chapter 5: Escape into the Storm

Isang gabi bago ang kanilang unang wedding anniversary, umuulan nang malakas sa labas ng mansion. Ang hangin ay malakas, parang sumasalamin sa bagyo sa loob ng puso ni Isabella. Siyam na buwan na siyang buntis, malapit na talagang manganak ang kambal, at ang doktor ay nagsabi na anytime in the next two weeks. Pero hindi na niya kaya pang hintayin ang “perfect timing.” Kailangan niyang umalis ngayon.

Sa mga nakaraang linggo, lihim niyang pinlano ang lahat. Gamit ang sariling savings mula sa trabaho—na hindi hinawakan ni Marcus—nakapag-book siya ng one-way ticket patungong Italy sa pangalan ng matandang kaibigan ng nanay niya. Si Tita Lucia, ang dating yaya niya noong bata pa siya, ang nag-alok ng tulong. May maliit na bahay daw sa Florence, at walang makakakilala sa kanya roon.

Hindi pa niya alam ang buong katotohanan tungkol sa dugo niya—ang locket lang ng nanay niya ang hawak niya, na may initials na “M.R.” na hindi Reyes. Pero sapat na iyon para magduda na may iba pang buhay na naghihintay sa kanya sa labas ng kulungang ito.

Nang gabing iyon, alam niyang wala si Marcus sa mansion. May “business dinner” daw kasama ang mga investors—o kasama si Vanessa, alam niya. Late na uuwi, tulad ng nakasanayan.

Alas-diyes ng gabi, nagsimula siyang mag-impake. Isang malaking suitcase lang—mga damit niya, maternity essentials, at ang ultrasound pictures ng kambal. Iniwan niya ang lahat ng mamaheng bagay na binigay ni Marcus: alahas, designer bags, lahat. Hindi niya kailangan ang pera niya.

Sa kwarto, hinaplos niya ang tiyan niya. “Kailangan na nating umalis, babies,” bulong niya. “Para sa mas magandang buhay. Walang sakit ng puso. Walang Vanessa. Tayo-tayo lang.”

May kaunting kontraksyon na nararamdaman niya, pero pinilit niyang i-ignore. Stress lang daw sabi ng doctor—pero alam niyang galit at takot ang dahilan.

Lihim niyang tinawagan ang trusted driver ng pamilya—si Mang Tony, na matagal nang nagtatrabaho sa kanila at alam ang kalagayan niya. “Mang Tony, tulong po. Dalhin niyo ako sa airport. Please. Huwag niyong sabihin kay Sir.”

Nagdalawang-isip ang matanda, pero nang marinig ang panginginig ng boses niya, pumayag. “Sige po, Ma’am. Hintayin ko kayo sa likod ng gate.”

Sa dilim at ulan, dahan-dahan siyang bumaba ng hagdan, hawak ang suitcase at tiyan. Ang mga maid, natutulog na. Ang security cameras—na-disable niya gamit ang password na aksidenteng nakita niya sa phone ni Marcus isang araw.

Nang makalabas siya sa back door, basang-basa na agad siya sa ulan. Si Mang Tony ay naka-standby na sa isang ordinaryong kotse—hindi ang mga luxury cars ni Marcus. “Ma’am, sigurado po kayo?” tanong nito, nag-aalala.

“Oo po. Kailangan ko na talaga.”

Sa biyahe patungong NAIA, tahimik sila. Ang ulan ay malakas, parang hinuhugas ang lahat ng nakaraan niya. Sa loob ng kotse, hinaplos niya ulit ang tiyan. “Mia at Milo,” bulong niya sa mga anak niya—pangalan na lihim niyang pinili. “Mga pangalan niyo 'yan. Mia para sa babae kung babae kayo, Milo para sa lalaki. Pero kahit ano pa kayo, mahal na mahal ko kayo.”

Nang makarating sa airport, binigyan niya si Mang Tony ng envelope na may pera—sapat para sa pamilya nito. “Salamat po. Huwag niyong sabihin kahit kanino.”

Tumango ang matanda, luhaan na rin. “Ingat po kayo, Ma’am. Mag-ingat kayo para sa mga bata.”

Sa loob ng terminal, nagtago siya sa malaking jacket at scarf. Walang nakakakilala sa kanya—hindi naman siya celebrity. Ang flight niya ay red-eye patungong Europe, may stopover sa Dubai, tapos diretso Florence.

Habang naghihintay sa gate, biglang may matinding kontraksyon. Napahawak siya sa upuan, hingal. “Hindi pa ngayon,” bulong niya. “Hintayin niyo muna, babies. Sa Italy na tayo manganak.”

Pero ang sakit, lumalala. May amniotic fluid na bumaba—her water broke. Napatingin ang mga tao sa paligid, pero mabilis siyang tumayo, nagpanggap na okay lang.

Sa CR ng airport, doon na siya nag-panic. Tumawag siya kay Tita Lucia. “Tita, nasa airport na ako. Pero… parang manganganak na ata ako.”

“Anak, huwag ka munang sumakay! Pumunta ka sa hospital!” sagot ng matanda, nag-aalala.

“ Hindi ko kaya, Tita. Kung pumunta ako sa hospital dito, makikita ako ni Marcus. Makukuha niya ang mga bata.”

Pero ang kontraksyon, masyadong malakas na. Hindi na niya kaya. Sa labas ng CR, may airport medic na tumakbo palapit—may nakapansin sa kanya.

“Ma’am, manganganak na po ata kayo! Dalhin natin kayo sa clinic!”

Hindi na siya nakalaban. Sa airport clinic, doon siya dinala. Ang doktor, mabilis na nag-assess. “Eight centimeters dilated na po. Kambal pa. Kailangan na nating i-rush sa hospital. Emergency C-section.”

Sa ambulance patungong pinakamalapit na hospital, umiiyak na si Isabella. Hindi ito ang plano. Dapat sa Italy na. Dapat malayo na siya kay Marcus.

Sa hospital, habang inihahanda siya sa OR, biglang dumating si Marcus. Paano niya nalaman? Siguro si Mang Tony, o ang security cameras na hindi totally na-disable. Mukhang galit na galit ito, pero may takot sa mga mata.

“Isabella!” sigaw nito, hawak ang kamay niya habang itinutulak siya sa hallway. “Anong ginagawa mo? Bakit ka aalis?”

Hindi siya sumagot agad—masyadong masakit ang kontraksyon. “Kasi… ayaw ko na,” hingal niya. “Ayaw ko nang masaktan. Ayaw ko nang makita si Vanessa sa buhay natin.”

His face twisted—guilt? Anger? “Hindi mo sila makukuha. Anak ko 'yan.”

“Anak ko rin!” sigaw niya back, tears falling. “At hindi ko sila palalakihin sa bahay na puno ng kasinungalingan!”

Sa OR, pinahintay siya sa labas. Ang anesthesia, spinal block. Habang ginagawa ang C-section, narinig niya ang unang iyak—si Milo, ang panganay na lalaki. Tapos si Mia, ang pangalawa.

Dalawang maliit na nilalang, perfect, malakas ang iyak. Iniharap sila sa kanya bago dalhin sa NICU para sa observation—preterm kasi ng kaunti.

Tears of joy mixed with pain. “Mia… Milo…” bulong niya. “Andito na tayo.”

Pagkatapos ng operation, sa recovery room, dumating si Marcus ulit. Hawak ang dalawang maliit na pictures ng kambal.

“They’re perfect,” sabi niya, voice softer for the first time. “Salamat.”

Pero hindi siya ngumiti. “Aalis pa rin ako, Marcus. Pagkatapos ko makarecover. Sa Europe. Kasama ang kambal.”

His jaw clenched. “Hindi kita papayagan.”

“Then sue me,” sagot niya, weak pero determined. “Pero alam ko sa contract—shared custody. At alam ko rin na hindi mo sila palalakihin mag-isa. Kailangan nila ako.”

Tahimik siya nang matagal. Then, for the first time, may bumagsak na luha sa mata niya. “I fucked up, Isabella. I know. Si Vanessa… she’s nothing. Planted lang siya ng rival family para sirain ako. Ginamit ko siya para itago ang pain ko. Pero ikaw… ikaw ang nagparamdam sa akin na may ibang buhay.”

Hindi siya naniwala agad. “Bakit ngayon mo lang sinabi?”

“Kasi takot ako,” amin niya. “Takot na mahulog nang tuluyan. Ang mundo ko… madilim. Mafia ties ko… ayaw kitang madamay.”

Pero huli na ang lahat para sa paliwanag.

Sa mga sumunod na araw sa hospital, nanatili si Marcus sa tabi niya—natulog sa upuan, hawak ang kamay niya, pinapakain siya. Ang kambal, lumalakas na sa incubator.

Pero ang desisyon ni Isabella, hindi nagbago.

Pagkatapos ng isang linggo, nang payagan na siyang lumabas, lihim pa rin niyang inayos ang plano. Sa tulong ni Tita Lucia—at isang bagong natuklasan na koneksyon sa Italy—nakalipat sila sa Europe. Hindi niya alam na ang locket ng nanay niya ang susi sa totoong identity niya bilang lost heiress ng karibal na mafia clan.

Umalis siya nang walang paalam kay Marcus ulit. Iniwan lang ang note sa hospital bed:

“This time, it’s my choice.  

The twins are my weapons now.  

Don’t follow us.  

- Isabella”

Sa Italy, pinalaki niya ang kambal nang mapayapa. Limang taon ng pagtatago, pagiging strong single mom, at unti-unting pagbuo ng sariling imperyo.

At si Marcus? Naging miserable ito—naghahanap, nagmamakaawa, pero hindi niya mahanap.

Hanggang sa balang araw, babalik si Isabella—hindi na mahina, kundi makapangyarihan.

Pero sa ngayon, ang escape na 'yon sa gitna ng bagyo ang nagbigay sa kanya ng kalayaan.

Ang kambal na sandata niya—ang naging simula ng paghihiganti niya.