Chapter 4: The Night She Broke

Habang papalapit ang ika-walong buwan ng pagbubuntis ni Isabella, lalong lumalala ang tensyon sa mansion. Ang tiyan niya ay malaki na, mabigat, at madalas siyang nahihirapan huminga o matulog. Pero mas mabigat pa rin ang dinadala ng puso niya—ang paulit-ulit na ebidensya na hindi siya talaga mahal ni Marcus.

Isang gabi, late na naman ang uwi nito. Amoy alak at babaeng perfume. Nakita niya sa phone niya—habang natutulog ito—isang message mula kay Vanessa: “Miss you already. See you tomorrow? 💋”

Hindi na siya nakatiis. Kinabukasan, habang nasa opisina pa rin siya—pinayagan ni Marcus na magtrabaho hanggang makakaya—lihim niyang ginamit ang company computer para mag-research. Vanessa Monteverde—socialite, model, at anak ng isa sa mga business partner ni Marcus. May mga lumang photos sila online: engaged daw sila noon, pero biglang nawala sa news. At ngayon, mukhang bumalik na.

Pag-uwi niya sa mansion, naghintay siya. Nang dumating si Marcus, diretso ito sa study room, hindi man lang tumingin sa kanya.

“Marcus,” tawag niya, nakatayo sa pintuan, hawak ang tiyan. “Kailangan nating mag-usap.”

He sighed, hindi man lang tumingin mula sa laptop. “Busy ako. Bukas na lang.”

“Hindi na pwede bukas!” sigaw niya, voice breaking. “Alam ko na tungkol kay Vanessa. Alam ko na may nangyayari pa rin sa inyo!”

Finally, tumingin ito sa kanya. Walang guilt sa mukha—puro inis lang. “So what? Contract marriage 'to, Isabella. Hindi kita niloko. Wala akong pangako ng fidelity.”

Parang binuhusan siya ng malamig na tubig. “Ganun na lang? Ginagamit mo lang ako para sa kambal, tapos okay lang sa'yo na may iba?”

“You knew what this was from the start,” sagot nito, cold. “You needed security. I needed heirs without scandal. Vanessa understands my world. You… you were just a mistake that turned into necessity.”

“Mistake?” ulit niya, tears falling. “Kahit 'yung gabing 'yon? Kahit 'yung mga gabing ginagawa natin hanggang ngayon?”

He stood up, walked closer. “Those nights? Pure lust. Nothing more. Your body responds to me—that’s all.”

Sinampal niya ito. Malakas. His cheek reddened, pero hindi siya gumanti. Tumingin lang siya sa kanya, eyes dark.

“Get out,” sabi niya, voice shaking. “Kung ganun lang pala ako sa'yo, umalis ka sa kwarto ko tonight.”

He smirked. “This is my house. My bed. But fine—matulog ka mag-isa.”

Umalis ito, dinig niya ang pagmamaneho papalabas ng mansion. Siguradong kay Vanessa pupunta.

Naiwan si Isabella, umiiyak nang malakas sa master bedroom. Hinaplos ang tiyan niya—ang kambal, nararamdaman niyang gumagalaw, parang alam ang lungkot niya.

“I’m sorry, babies,” bulong niya. “Hindi ko alam na ganito kasakit. Akala ko kakayanin ko para sa inyo.”

Pero doon na siya nabali. Sa gitna ng iyak, biglang may matinding sakit sa tiyan niya. Parang kinukurot, kinokontrata. Napahawak siya sa gilid ng kama, gasping.

“Ma’am!” sigaw ng isa sa mga maid na narinig ang ungol niya. “Anong nangyari?”

“Masakit… ang tiyan ko…” hingal niya. “Tawagan niyo ang doctor… please…”

Dinala siya agad sa hospital. High blood pressure daw—preeclampsia risk. At stress ang dahilan. Pinayuhan siyang mag-bed rest, iwas galit, iwas stress. Pero paano, kung ang asawa niya mismo ang pinakamalaking stress niya?

Si Marcus dumating sa hospital pagkatapos ng ilang oras—mukhang galing pa sa meeting o sa kung saan. Cold pa rin ang mukha.

“What happened?” tanong nito sa doctor.

“Stress-induced complications, Mr. Villanueva. Your wife needs complete rest. No emotional upheaval. The twins are at risk if this continues.”

Tumingin si Marcus sa kanya, pero walang apology. “She’ll be fine. I’ll make sure.”

Sa private room ng hospital, nag-usap sila finally. “This has to stop,” sabi niya, voice weak pero determined. “Kung ayaw mo talaga sa akin, bitawan mo na ako. Pero ang kambal… akin sila.”

His jaw clenched. “They’re Villanuevas. Heirs ko. Hindi mo sila makukuha mag-isa.”

“Then treat me like a human being!” sigaw niya, tears streaming again. “Huwag mo akong saktan nang ganito. Kung may Vanessa ka, ituloy mo sa kanya—pero huwag mo akong ginugulo!”

He was silent for a long time. Then, “Vanessa knows her place. She doesn’t demand anything. Unlike you.”

That was the breaking point.

Umiling siya. “Ayaw ko na. Pagkatapos manganak, aalis ako. Sa contract niyo, pwede naman divorce after the kids are born, di ba? Bibigyan mo ako ng custody.”

His eyes flashed with something—anger? Panic? “You think I’ll let you take my sons?”

“They need a mother who’s not dying from heartbreak,” sagot niya. “At hindi ako magpapahintay sa'yo na mahalin mo ako. Kasi alam ko na—hindi mo kaya.”

Tahimik siya. Then he stood up. “Rest. Pag-usapan natin 'to pagkalabas mo.”

Umalis ito, iniwan siyang mag-isa sa hospital room.

Sa mga sumunod na araw, bed rest siya sa mansion—may private nurse na binantayan siya 24/7. Si Marcus, bumabalik sa cold routine: work, late nights, walang usapan tungkol sa nangyari.

Pero sa loob ni Isabella, may nagbago. Ang galit niya, naging plano na.

Lihim niyang kinontak ang matandang kaibigan ng nanay niya—isa sa mga dating kasambahay ng pamilya na alam ang totoong kwento ng pagkabata niya. At doon niya unti-unting natuklasan ang unang clue: isang lumang locket na naiwan ng nanay niya, may engraved initials na hindi Reyes.

Hindi pa niya alam kung ano 'yon, pero pakiramdam niya, may mas malaking lihim sa dugo niya.

At habang lumalaki ang kambal sa tiyan niya, lumalakas din ang resolve niya: hindi siya magiging mahina forever.

Isang araw, darating ang panahon na siya ang magdidikta ng rules. Siya ang magiging malakas.

At si Marcus? Malalaman niya kung gaano kasakit maging “mistake” sa buhay ng iba.

Sa gabing iyon, habang nakahiga sa dilim, hinaplos niya ang tiyan. “Sandali na lang, babies,” bulong niya. “Lalaban tayo. Para sa atin.”

Hindi niya alam na malapit na ang anniversary nila—ang gabing magiging turning point ng lahat. Ang gabing magpaplanong tumakas siya, dala ang kambal na hindi pa ipinapanganak.

At ang gabing magsisimula ang tunay na paghihiganti niya.