O4

Chapter O4_Bombarded

“Naging bayaran ka na man lang dati, 'di ba?! Bakit hindi mo pa magawa ulit ngayon, huh?!”

​Iyon kaagad ang naging almusal ko pagpasok na pagpasok ko sa hindi pa nagbubukas na bar. Kaswal at walang pakundangan akong binulyawan ni Boss Vic ng ganoong kasakit na mga salita.

​Well, he didn't give a fuck. Lalo na kung ang pangingialam ko ang dahilan para maabala ang negosyo at ang mga VIP customer niya.

​I wetted my dry lips and tried to force the words out of my throat.

​“I... I'm sorry, Boss. H-Hindi na po mauulit...”

​Tangina! Bakit ba ako nagmamakaawa at nagmo-sorry?! 'Di ba ako ang biktima rito?! Why do I have to apologize?!

​Kasi kailangan mo ang trabahong 'to, Aubrey, pait na sagot ng utak ko.

​“Take this, Aubrey...”

​Naguguluhan akong nag-angat ng tingin. Mabilis na nanghina ang aking mga binti nang makita ang isang puting sobreng inilapag niya sa mesa.

​Nanginginig man ang buo kong katawan, nagtataka ko pa ring tiningnan si Boss Vic. Malamig at walang emosyon ang kaniyang mga mata habang nakasalubong ang kaniyang makapal na kilay.

​No... No, hindi pwede, Aubrey. Hindi ka pwedeng mawalan ng trabaho! Please!

​“A-Ang aga niyo naman po yatang magpasahod, Boss?” pilit kong biro, umaasang nagbibiro lang din siya at sinusubukan lang ako.

​Ngunit ang pagpapakawala niya ng isang mabigat at malamig na hininga ang tuluyang nagpaunawa sa akin—you’re fucking doomed, Aubrey.

​“Kunin mo na 'yan, Aubrey. I cannot fathom seeing you work here anymore. This will be your last salary and midyear bonus.”

​Gusto ko mang humindi at ibato pabalik sa kaniya ang sobre, wala akong nagawa. Para akong napako sa aking kinatatayuan habang hawak ng nanginginig kong mga palad ang puting sobre—ang putanginang huling sahod ko.

​I fucking need this job! My God... I’m unemployed?! Bakit napakabilis naman para sa kaniya na tapusin ang lahat?!

​I worked my ass off here! Tapos dahil lang sa insidenteng 'yon, bigla-bigla niya na lang akong tatanggalin?!

​“How come?!”

​Parang kusang lumabas ang galit sa aking bibig. Ramdam ko ang muling paglingon at mabigat na titig ng boss ko sa akin.

​I held a bold, desperate expression to let him know I needed a goddamned explanation! He couldn't just fire me like trash!

​“You’ve been bringing trouble inside my bar, Aubrey. Remember? Panglimang beses mo na 'yon kagabi!” dumiin ang boses ni Boss Vic. “Nasisira ang negosyo ko dahil sa 'yo! I shouldn't even be giving you that money, pero dahil binayaran ng lalaking kasama mo ang lahat ng perwisyong ginawa niyo sa bar, pinatawad kita. You should be grateful enough to thank me instead!”

Tanginang buhay 'to... Saan na naman ako kukuha ng pera?!

​Hindi ko man lang alam kung paano ako nakalabas mula sa opisina ni Boss Vic. Isa lang ang sigurado ako habang naglalakad—I’m fucking going home unemployed! Bwisit!

​“Oi, Aubrey! Aalis ka na?” tanong ni Camille, ang kasama ko rito sa trabaho na naging mabuting kaibigan ko na rin.

Nanlaki ang mga mata niya nang makita akong nag-iimpake ng mga gamit mula sa locker ko. ​

Nagpilit ako ng ngiti at tiningnan siya sa mga mata.

​“Oo, e. Nagbabawas kasi si Boss Vic ng mga magaganda!” dinaan ko na lang sa biro para hindi masyadong halata ang bigat sa dibdib ko. Hindi ako pwedeng panghinaan ng loob ngayon. Masyadong maraming umaasa sa akin.

​Not now, Aubrey. Wala kang karapatang sumuko.

​“Seryoso ba?! Aalis ka na talaga? Nang-iiwan ka naman, e!” pagmamaktol ni Camille. Naka-on duty pala siya kaya nandito sa locker room.

​“Sus! Anong nang-iiwan, e magkapitbahay lang tayo! Palusot mo talaga, 'no? Sabihin mo, wala ka nang makaswap tuwing aabsent ka!”

​“Ang sama mo! Aalis ka na nga lang, hindi ka pa marunong makisabay sa trip ko! Number one basher talaga kita, Beasty!”

​Natawa na lang ako habang nagpapaalam sa kaniya.

​“Dadalaw ako kay baby Jacobo ko, ah! 'Wag ka mag-alala, magdadala ako ng pasalubong sa baby ko!” habol pa ni Camille habang binabago pa ang pangalan ng anak ko.

​Anong Jacobo ang pinagsasabi nito?! Parang dinogshow naman ang pangalan ng anak ko! Gago talaga.

​Bitbit ko ang natitira kong pera. Malaki-laki rin naman ang ibinigay ni Boss Vic, pero alam kong mabilis lang itong mauubos kapag nagsabay-sabay ang mga bayarin. Kaya ang unang ginawa ko paglabas ng bar, bumili ako ng mga basic needs ng anak ko at namalengke na rin ng mga pagkain para sa amin.

​“Mommita?!” tawag ko kay Tita pagkababa ko sa tricycle. Kumunot ang noo ko nang makitang tahimik at sarado ang bahay.

​“Kuya, bayad po. Paki-baba na lang din po ng mga pinamili ko, thank you,” sabi ko sa driver bago tuluyang bumaba.

​Sinubukan kong tumanaw-tanaw sa paligid. Muntik na akong atakihin sa kaba—hanggang sa marinig ko ang napakalambing na boses ng anak ko.

​“Mimi!”

​Naging malawak ang ngiti ko nang sundan ang cute na boses ni Jacob. Nakita ko siyang nasa katabing bahay lang pala kasama si Mommita. Bwisit, akala ko kung ano nang nangyari!

​“Hello, baby ko?!”

​Mabilis na gumalaw-galaw si Jacob sa kandungan ni Mommita at excited na nagpakarga sa akin. Mabilis ko siyang kinuha at pinutaktihan ng sunod-sunod na halik sa buong mukha, na ikinagilak at ikinangiti nang malapad ng anak ko.

​Narinig kong muling umandar ang tricycle sa labas kaya alam kong paalis na ito.

​“Salamat po, Kuya!” sigaw ko bago tuluyang nakalayo ang drayber.

​“Oh? Wala kang pasok ngayon, Aubrey?” nagtatakang tanong ni Tita.

​Hindi ako agad nakasagot. Nagdalawang-isip pa ako kung sasabihin kong natanggal ako sa trabaho, pero ayaw kong mag-alala pa siya. Ayaw ko ring iasa sa kaniya ang mga pangangailangan ng anak ko.

​Umiling-iling ako at mas hinigpitan pa ang yakap kay Jacob. “D-Day off ko po kasi ngayon, Tita!”

​Iniiwas ko ang tingin sa kaniya dahil ayaw kong mahuli niyang nagsisinungaling ako.

​“Mimi?”

​Mabilis akong napatingin kay Jacob. Seryoso ang kaniyang magagandang matang kulay asul habang nakatitig sa akin.

​“Mimi... Lab-lab... J-Jahob...”

​Natawa na lang ako sa kakyutan ng paraan ng pagpapakilala niya sa sarili—pati sarili niyang pangalan ay hindi pa niya mabigkas nang maayos!

​“Jacob... It’s Jacob, baby, not Jahob,” nakangiti kong pagtatama sa kaniya.

​Umawang ang cute at mapupula niyang labi habang sinusubukang sundan ang itinuro ko.

​“Ja... co... b!”

​“Very good talaga ang baby ko! Kaya lab-lab ka ni Mimi sobra...” pinasaya ko ang boses ko habang pumapalakpak ang anak ko sa labis na tuwa.

Kaagad namang nakuha ng mga tingin ko ang mga asul na mata ni Jacob at hindi nakaligtas sa akin ang magtaka. Hindi naman asul ang mata at alam kong hindi rin nagmana sa akin ang pagiging pogi at cute ng anak ko. Napapa isip tuloy ako.

Masasabi ko bang kamukha siya ng Daddy? Kung nagawa kong makita iyong mukha niya? Pero bakit parang may something sa dibdib ko na may kahawig siya? Haysss! Ewan! That's the least of my worries. For now...sasamahan ko muna si Tita sa bahay at ako muna ang bantay ni Jacob ngayong boung araw.

~

​“How's the business going, son?” malamig na tanong ng kaniyang ama habang nakatuon ang pansin sa dahan-dahang paghiwa ng steak sa kaniyang plato.

​Tanging ang kalansing ng mga kubyertos ang naririnig sa malawak at napakatahimik na hapag-kainan. The sweet wine and smooth classical music in the background did nothing to ease the suffocating tension.

​“Everything’s under control, Dad. You don’t have to worry about a thing.”

​“Really? Because I bet you faced heavy backlash after those leaked photos of Cassandra surfaced,” panunumbat ng kaniyang ama na agad na nagpatahimik sa buong lamesa. “Are you two even on good terms?”

​“Alex... dear, please make those disgusting rumors stop,” panggagatong ng kaniyang stepmom habang nakatingin sa kanila. “Hindi naman totoo 'yon, 'di ba? Right, Cassandra?”

​Cassandra, acting like the perfect, devoted wife, immediately clung to Alex’s arm with an innocent smile.

​“Of course, Tita! It's a completely fabricated story... Alam niyo naman sa internet ngayon, napakadaling mag-edit ng mga litrato para lang makapanira. I don't even know where that place is!”

​“Oh... Is that so, hon?” Alex drawled, his voice laced with pure, sharp sarcasm. But Cassandra didn't even catch the threat behind his tone.

​“Oo naman, sweetie!” Cassandra cupped his face, looking deeply into his eyes with fake tenderness. “You will always be the only man for me, Alex. Ikaw lang... No one could ever replace you.”

​“See?” singit ng kaniyang ama. “That's why you need to trace those posts and erase them immediately, Alex. Use all your influence to wipe your wife's name clean.”

​Sa ilalim ng lamesa, mariing nakakuyom ang mga palad ni Alex habang nag ngitngit ang kaniyang panga. This was why he couldn't just expose her—his own damn family was blind, willfully protecting a cheater just to keep their clean reputation. He was fucking done playing the obedient son.

​“No, Mom. Let’s investigate first... and confirm if the scandal has truth to it.”

​“Honey?!” napasinghap si Cassandra, dramatic and offended. “What are you implying?! That I’m cheating on you?!”

​Alex offered her a slow, cold smirk that didn't reach his eyes. “I didn't say a word about cheating, honey. I'm simply saying we should find out who took those photos... and why you were there.”

​“Why waste your time overanalyzing it? Just bury the news, Alex. Don't add fuel to the fire.”

​“But Dad—”

​“That is an order, Alexander.”

​The heavy, unquestionable authority in his father's voice cut him off instantly. Alex locked eyes with his father, his jaw tight, forced to swallow his anger for now—knowing very well that his next move would burn their entire empire to the ground.