Chapter 3.1: Escape

Lalaine's Point of View

Mahigpit kong pinanindigan ang magtulog-tulugan. Gusto kong damhin ang pekeng kapayapaan. Kahit man lang sa panaginip ay tunay akong malaya, batid ko sa paggising ay wala iyong katuturan.

Sa loob ng sasakyan, nag-uusap ang dalawang tao. Nag-uusap ang mga ito sa lengguwaheng Englis kaya malaya kong naiintindihan ang punto ng bawat salita.

Bantay-sarado ang ekslusibong sasakyan ng lalaking tinatawag ng driver na Mr. Valerio.

Malakas ang awtorisasyon nito't walang tao ang gustong humadlang sa hangarin nito.

Takot, kaba, at kawalan nang pag-asa. Iyon ang nararamdaman ko sa puntong ito.

Kanina ko pang pinag-aralan ang lalaki. Tahimik ang awra nito ngunit alam kong mapanganib. Mapanganib ang bibig at ang bawat galaw. Doon pa lang sa Auction Hall, ito lamang ang bukod-tanging agaw pansin. Taklesa at walang patawad, iyon ang alam kong katauhan ng lalaking bumili sa'kin.

Ang mas masaklap, ito pala ang taong nag-utos kay Mr. Schmidt.

Bumagsak ang aking pag-asa.

Nabulag lang ba ako sa katotohanan? Pera lamang ba ang iniisip ko't hindi ang sapat na kaligtasan?

Si Vicky lamang ang bukod-tanging nag-aalala sa'kin. Posible kayang ang manager ko ay binayaran rin?

Sa isipan na iyon ay nabasag ang puso ko. Paano ako makikipag-komyunikasyon sa ina at kapatid? Ito na ba ang aking walang katapusang pagdurusa?

Kailangan kong mag-isip.

Kailangan kong makahanap nang paraan. Kakaiba ang estilo ng bansang ito. Walang pakialam sa mga taong naagrabyado. Kapansin-pansin ang naglahong lungkot sa aking damdamin, napalitan nang kagustuhang makatakas sa kamay nitong si Mr. Valerio.

Huminto ang sasakyan. Pasimple kong binuksan ang kaliwang mata. Halos malula ako sa nasaksihan. Sa tapat nang sasakyan ay isang malaking bahay—hindi, isang malaking mansyon.

Hindi ako kailanman nakasaksi nang ganito kalawak at kalaking tirahan.

"Bring her to my room, Black." Rinig kong sabi ni Mr. Valerio.

"On it, Mr. Valerio." Sagot naman ng lalaking nagngangalang Black.

Kalaunan ay binuksan nito ang pintuang bahagi ng sasakyan kung saan ako nakaupo. Muli akong nagpanggap na tulog. Isang mahabang buntong-hininga ang narinig ko mula kay Black.

Sa kasunod na minuto ay hawak ako nito. Maingat na kinarga.

Hindi ko man lang naramdamang nahihirapan ito sa buo kong bigat. Hindi ko na rin maramdaman ang presensya ni Mr. Valerio kahit ang malamig ngunit matigas nitong boses ay nawala.

Siguro ay nauna nang magtungo sa loob.

Doon ako nakakuha nang pagkakataon. Iminulat ko ang mga mata, diretso sa unahan ang paningin ni Black. Hindi ako nito napansin. Bago ito tuluyang makapasok sa matayog na gate, inangat ko ang kanang daliri upang tusukin ito sa mata.

Napasigaw ito sa sakit. Ibinaba ako upang asikasuhin ang napuruhan ko yatang mga mata nito.

"Mr. Valerio! The woman escaped!" Rinig kong sigaw nito ngunit hindi na ako lumingon pa.

Tuloy-tuloy akong nakalaya, nakaalis sa bisig ng taong gustong magbigay nang kakaibang karanasan sa'kin.

Tumakbo ako nang walang patutunguhan. Hindi alam kung saan ako liliko, kung saan dapat kumanan at kumaliwa. Desididong makaalis sa lugar na iyon, wala akong naging pakialam at kung saan-saang eskinita lamang pumasok.

Doon ay mistulang tubig sa batis ang aking mga luha. Bigla-bigla na lamang ang mga iyong umagos sa'king mga mata.

Hindi ko naman magawang tumawag kay Vicky sapagkat nasa kanya ang cellphone ko. Hindi ko nakuha pagkatapos ng photoshoot.

Mula sa masikip na eskinita ay nakalabas ako sa maraming kabahayan. Hindi ko alam ang gagawin, nagpalinga-linga kung saan dapat tutungo. Tila ako isang taong naligaw sa lugar na walang kaalam-alam kung anong mayroon o kung makakalabas pa ba nang buhay. Unti-unti akong nawawalan nang pag-asa.

Hindi ko alam kung anong oras na. Tanging kadiliman, katahimikan at malamig na hangin ng lugar ang aking nararamdaman.

Pinalis ko ang mga luha. Nakalaya ako sa mga kamay ni Mr. Valerio. Patunay iyon na may pag-asa pa akong makabalik sa production team na umabandona sa'kin.

Lumunok ako ng laway. Kumuha ng buong lakas sa pamamagitan nang paglanghap-buga ng hangin. Kahit kapos sa hininga'y hindi nawala ang pag-asang kanina lang ay binitiwan ko na.

Natigilan ako nang makarinig ng kaluskos. Nanggaling iyon sa eskinitang nilabasan ko. Mabilis akong gumilid, itinago ang sarili sa isang mabaho at punuang timba ng basura. Pumasok ako roon, may sapat na butas ang takip niyon kaya'y malaya kong nakikita kung sino ang paparating.

Pinigilan kong hindi lakasan ang paghinga. Tinakpan ko ang ilong sapagkat umaalingasaw ang amoy imburnal sa loob.

Nakita ko ang binti ng lalaki. Kumanan ito at kumaliwa, tila hindi alam kung ano ang dapat gagawin at kung saan pupunta. Nagkaroon ako nang tyansa upang makita kung sino iyon at labis ang aking gulat nang makitang si Mr. Valerio iyon.

Seryoso ang mukha. Alerto ang mga mata. Tumigil ito sa mismong tapat ng basurahan kung saan ako pumasok. Mas nagulat ako nang makita kung ano ang nasa kamay nito.

Isang baril.

Natutop ko ang bibig. Tila alon sa dagat ang mga luha ko sa pag-iyak nang walang tunog.

Papatayin niya ako. Magagawa niya akong patayin kung makita man ako nito.

"Where the hell are you?" Naisatinig nito.

Mula sa kabilang direksyon ay nakita ko si Black. Armado rin. Lumapit ito kay Mr. Valerio na naghihikahos, marahil ay sa kakatakbo kakahanap sa'kin.

"I didn't find her, Mr. Valerio."

"Search all the area. She can't get that far. This place is isolated, no one would dare to help her if she needs one." Pahayag nito. Tumango naman si Black at mabilis na kumilos palayo.

Nagpaiwan si Mr. Valerio. Matagal bago ito naglakad palayo o mas mainam sabihing tumakbo.

Nakahinga ako nang maluwag. Subalit ang pangamba at takot ay naroon pa rin.

Naghintay ako nang ilang minuto, gustong siguraduhing hindi na babalik iyon. Nang kumpirmadong hindi iyon tutungo pa rito ay mabilis akong tumayo. Habol ko ang hininga upang makalanghap nang sariwang hangin kumpara sa loob ng basurahan.

Pikit ko ang mga mata na muling pinalis ang mga luha.

Dahan-dahan akong umalis, pumatong sa mga basurang naamoy ko na kanina. Pinagpagan ko ang sarili nang maibaba ko ang paningin. Dumikit pala ang lahat nang maruming putik sa bestida kong suot.

Ngunit hindi na importante iyon.

Ang mahalaga ay nalusutan ko si Mr. Valerio at ang drayber o assistant nito sa ganitong pagkakataon.

Nilingon ko ang kaliwang bahagi, dahan-dahan kong ihinakbang ang mga paa. Doon ko naisipang pumunta at hindi sumunod sa dinaanan niyong si Mr. Valerio at Black. Maigi nang sigurado, nakasalalay ang kaligtasan ko rito.

Ingay lamang ng aking mga yabag ang naririnig. Madilim rin ang bahaging ito. Ngunit hindi ako dapat na tumigil. Siguro sa paglabas ko sa eskinitang ito ay highway na ang sasalubong sa'kin.