LOGINMabilis ang tibok ng puso ni Eli habang bumababa ang elevator. Halos hindi siya makapaniwala na nakalabas pa siya sa office ni Adrian nang hindi tuluyang nabubunyag.
Pero alam niya… Hindi pa tapos. Hindi siya basta pinalayas ni Adrian para lang kalimutan ang lahat. Si Adrian Velez was not the type of man who lets go of a mystery. At lalong hindi siya yung tipo na pumapayag na niloloko siya. Pagdating nila sa lobby, hinila siya ni Aira palayo sa mga tao. “Eli… anong gagawin mo ngayon?” mahina nitong tanong, halatang nanginginig pa rin. Hindi agad sumagot si Eli. Parang wala na siyang lakas. “Kailangan kong ayusin ‘to,” bulong niya. “Ayosin? Paano? Alam na niya pangalan mo.” Napapikit si Eli. “Hindi pa niya alam ang buong totoo.” Tahimik si Aira saglit, bago huminga nang malalim. “Uuwi na ako,” sabi niya. “Pero… mag-ingat ka.” Tumango si Eli. Hindi na siya nakasagot pa, dahil ilang segundo lang, tumalikod na si Aira at tuluyang umalis. At sa unang pagkakataon sa gabing iyon… Si Eli na lang mag-isa. Kinabukasan, mas maaga pa sa lahat, nasa Velmont Corporation na si Eli. Suot niya ulit ang suit. Ayos ang buhok. Cold expression. Perfect disguise. Pero sa loob niya, nagwawala ang takot. Habang naglalakad siya papunta sa executive floor, ramdam niya ang mga mata ng mga empleyado. Wala silang alam. Hindi nila alam na ang “Campus Prince” ng corporate world… ay may lihim na halos sumira sa kanya kagabi. Pagdating niya sa hallway ng CEO’s office, tumigil siya. Parang humigpit ang hangin. Parang hinihintay siya ng bagyo. At hindi nga siya nagkamali. Bumukas ang pinto. Lumabas si Adrian. Hindi siya ngumiti. Walang kahit anong warmth sa mukha niya. “Come in,” malamig niyang utos. Lumunok si Eli. “Yes, sir.” Sa loob ng office, isinara ni Adrian ang pinto. Tahimik. Walang ibang tao. Just the CEO and his assistant. Adrian walked toward his desk, then turned slowly. “I read the message again,” sabi niya. Nanlamig ang dibdib ni Eli. “Sir…” Adrian’s eyes were sharp. “Elisabet.” Napatigil si Eli. But then… Huminga siya nang malalim. At sa wakas, nagsalita siya. “That’s not what you think.” Adrian raised an eyebrow. “Oh? Then explain.” Eli forced herself to stay calm. “It’s a prank.” Tahimik. Adrian didn’t move. “A prank,” ulit niya, voice dangerous. Eli nodded, mabilis. “Yes. Someone’s trying to ruin me.” Adrian stepped closer. “And why would someone do that?” Eli’s jaw tightened. “Because… I don’t belong here.” For a second, may dumaan na emotion sa mga mata ni Adrian. But it vanished quickly. “You expect me to believe that you’re not hiding something?” Eli looked up, meeting his gaze. “I’m not a woman, sir.” The words tasted like poison. Not because it was a lie… But because it was a cage. Adrian stared at her for a long moment. Then, coldly, he said: “Evidence.” Nanlaki ang mga mata ni Eli. “Sir?” “I want proof,” Adrian said, voice firm. “If you want to stay in this company, show me proof.” Tumigil ang mundo ni Eli. Proof? Paano niya mapapatunayan ang isang kasinungalingan na matagal nang isinulat sa papel? Pero… Mayroon. Dahan-dahan, inilabas ni Eli ang isang maliit na envelope mula sa bag niya. Matagal na niyang dala iyon. Just in case. Parang alam na niyang darating ang araw na ito. Adrian’s eyes narrowed. “What is that?” Eli’s voice was quiet. “My birth certificate.” Adrian froze. “Birth certificate?” Eli nodded. “I knew you wouldn’t believe me without it.” Slowly, she placed it on the desk. Adrian didn’t touch it agad. Parang may parte sa kanya na ayaw makita. Pero sa huli, kinuha niya rin. Binuksan niya. Sinuri. Tahimik. Minutes felt like hours. Eli stood there, hands clenched. Finally, Adrian spoke. “…Male.” Isang salita lang. Pero parang bumagsak ang bigat sa dibdib ni Eli. “Yes,” mahina niyang sagot. Adrian’s eyes flickered back to her. “This says you were registered as a boy.” Eli swallowed hard. “My mother did it.” Adrian’s gaze sharpened. “Why?” Hindi agad nakasagot si Eli. Paano niya sasabihin ang dahilan? Na ang pamilya niya… ay mas pinapahalagahan ang lalaki kaysa babae? Na ang pangalan niya… ay dapat sana wala sa mundong ito? Her voice trembled slightly. “She wanted me to survive.” Adrian’s jaw tightened. “That’s not an answer.” “It’s the only one I have,” Eli whispered. Adrian placed the certificate back down. Tahimik ulit. Then he leaned back, eyes still suspicious. “This paper proves what’s written.” His voice dropped. “But it doesn’t erase doubt.” Nanlamig si Eli. “So… you still don’t trust me.” Adrian’s lips curved faintly. “I don’t trust anyone.” Eli’s eyes flashed. “Then why keep me here?” Adrian stood, walking closer. “Because now…” His gaze locked onto hers. “I want to know what you’re really hiding.” Eli’s breath caught. Adrian was too close again. Too intense. Then he spoke softly, dangerously. “If you lie again…” His eyes darkened. “I will personally destroy you.” Silence. Eli forced herself to nod. “Yes, sir.” Adrian stepped back. “Good.” He turned toward the window, dismissing her. “You may go.” Eli hesitated. T hen slowly, she walked out. But as she closed the door behind her… She realized something terrifying. The birth certificate saved her today. But Adrian Velez… was not convinced. And the closer he got to the truth… The more dangerous it would become.Malakas ang hangin sa rooftop habang magkatapat sina Adrian at Eli. Masyadong tahimik ang paligid. Pero ramdam nila ang bigat ng atmosphere sa pagitan nila at sa sandaling sabihin ni Adrian ang mga salitang…“Have we met before?”Parang tumigil ang ang mundo ni Eli. Nanlamig siya pero agad din namang ngumiti, relaxed lang kahit nasa harapan na niya ang problema.“Maybe you use that line too often, Mr. Valez” mahina, ngunit mapang-asar na sagot ni Eli.Hindi nagsalita si Adrian patuloy lang itong nakatitig sa kanya. Hindi kumukurap at masyadong matagal na parang sinusubukang hukayin ang buong pagkatao niya gamit lang ang isang tingin. At naiinis si Eli sa mga titig nito dahil pakiramdam niya nababasa siya nito.“You're calm.” Mahinang Sabi ni Adrian.“Shouldn't you be more nervous?” Dagdag pa nito. Napangisi si Eli.“And why would I be nervous?” Sabi niya pilit pinipigiln ang Kaba.“You hacked one of the biggest corporation in the country.” Sabi ni Adrian habang lumalapit sa kanya ng
Halos hindi nakatulog si Eli buong gabi.Paulit-ulit niyang tinitingnan ang huling message ni Adrian.Sure.Isang simpleng salita.Pero sapat para guluhin ang utak niya.Nakahiga siya sa kama habang nakatitig sa kisame.Tahimik ang buong kwarto pero sobrang ingay ng isip niya.“Why did he agree so easily…”Mahina niyang bulong.Normal na tao ang kausap niya…Matatakot.Magdududa.O kaya iiwas.Pero si Adrian?Parang lalo pang naging interesado.At iyon ang pinaka-delikado.Napabuntong-hininga siya at bumangon mula sa kama.Kinuha niya ang laptop niya at muling binuksan ang encrypted chat.Wala nang bagong messages.Tahimik.Parang hinihintay talaga siya ni Adrian gumawa ng next move.“Fine…”Napangisi siya.“If you want to meet me…”Mabagal niyang tinype ang message.Z: Tomorrow night.11 PM.Don’t bring anyone with you.Tumigil siya sandali bago dagdagan iyon.Z: And don’t try to track me.Pagkatapos niyang i-send…Mabilis na dumating ang reply.Adrian: You sound nervous.Nanlaki nan
Tahimik ang buong conference room habang nagpapatuloy ang board meeting ng Velmont Corporation.Isa-isang nagsasalita ang board members tungkol sa marketing plans, investments, at expansion ng kumpanya. Normal na araw sana ito para kay Adrian.Pero ngayong araw…Hindi siya makapag-focus.“ As a result of the changes in the focus of our expenses…”Patuloy ng isa sa board members habang nagpapakita ng graphs sa malaking screen.“Along with the market analysis team, currently we believe that we should shift the weight of our marketing towards…”Hindi na nito natapos ang sasabihin.Dahil biglang tumayo si Adrian.Tahimik ang buong conference room.Nagkatinginan ang mga board members.“…Mr. Velez?”Takang tanong ng isa.“That hasn’t happened before, right?”Bulong naman ng isa pang executive.Dahil kilala si Adrian.Professional.Cold.At hindi kailanman nawawala sa focus sa meeting.Pero ngayon…Bigla itong tumayo at diretsong kinuha ang laptop niya.Parang may mas importanteng bagay.“Co
Tahimik ang buong bahay matapos sabihin ni Eli na kaya niyang tapusin ang programming ng robots.Pero kahit walang nagsasalita…Halata ang disbelief sa mukha ng secretary nila.Pati ang mommy niya ay hindi agad nakapag-react.Parang hindi nito alam kung seseryosohin ba ang sinabi niya o hindi.“Sweetie…”Mahina ang boses ng mommy niya.“…this isn’t a simple school project.”Napangiti nang bahagya si Eli habang naglalakad papunta sa dining table at umiinom ng tubig.“I know.”“Ang system ng robots ay sobrang complicated,” dagdag ng secretary.“Tatlong senior programmers ang gumawa ng structure niyan.”Tumango si Eli.“Mm.”“At ilang buwan nila iyong ginawa.”Tahimik.“Programming lang naman iyon.”Casual na sagot ni Eli.Halos mabilaukan ang secretary.“Programming LANG?!”Hindi makapaniwalang sabi nito.Napatingin si Eli rito na parang walang mali.“What?”“Young master… military-grade AI system po iyon!”“Okay?”“OKAY?!”Napailing ang mommy niya habang bahagyang napapangiti.Matagal
Tahimik ang umaga sa bahay nila Eli.First time after several weeks na magkaroon siya ng totoong day off. Walang tawag mula sa company, walang meeting, walang reporters, at higit sa lahat… walang Adrian na nakatitig sa kanya na parang sinusubukang basahin ang buong pagkatao niya.Pero kahit tahimik ang bahay…May kakaiba pa ring pakiramdam si Eli.Parang may mabigat sa hangin.Dahan-dahan siyang bumaba ng hagdan habang inaayos ang manggas ng loose black sweater niya. Medyo basa pa ang buhok niya mula sa pagligo at relaxed ang expression niya.Pero pagdating niya sa sala…Napahinto siya.Nakita niya ang mommy niya na may kausap sa phone.Tahimik lang itong nakaupo pero halatang pagod na pagod.At mas lalong hindi nakatakas kay Eli ang pilit na expression nito.“Mom?”Napalingon agad ang mommy niya at mabilis na ngumiti.Pero hindi iyon umabot sa mata nito.“Oh, sweetie… gising ka na pala.”Tumango si Eli habang dahan-dahang lumalapit.“Are you okay?”“Of course.”Masyadong mabilis ang
Pagkatapos ng kaguluhan sa lobby, halos buong Velmont Corporation ay hindi pa rin makapag-focus sa trabaho. Lahat pinag-uusapan ang nangyari kanina… ang reporters, ang issue ng manager, at higit sa lahat…Si Eli.Ang paraan ng pagsasalita niya.Ang confidence niya.At kung paano niya napatahimik ang media sa ilang salita lang.“Grabe… para siyang ibang tao kanina.”“Hindi ako makapaniwala na kaya niyang magsalita nang ganun.”“He looked scary… but cool.”Sunod-sunod ang bulungan ng employees habang palihim na tumitingin kay Eli na kasalukuyang naglalakad sa hallway na parang walang nangyari.Tahimik lang siya.Pero ramdam ng lahat ang kakaibang aura niya ngayon.Mas malamig.Mas seryoso.Parang hindi basta assistant lang.Pagdating niya sa executive floor, agad siyang sinalubong ng secretary ni Adrian.“Sir Eli…”Napatingin siya rito.“Pinapatawag po kayo ni Sir Adrian.”Hindi na siya nagtaka.Parang inaasahan na niya iyon.“Okay.”Tahimik siyang naglakad papunta sa office ni Adrian h



![Just One Night [Tagalog]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)



