Chapter 6: Between Doubt and Desire

Maaga pa lang, nasa Velmont Corporation na si Eli.

Mas maaga kaysa sa usual.

Tahimik pa ang buong floor. Iilan pa lang ang employees, at ang ilaw sa hallway ay malamlam pa, nagbibigay ng kakaibang calm na pakiramdam. Pero sa loob ni Eli, walang kahit anong calm.

Magulo.

Mabigat.

At puno ng takot.

Mahigpit niyang hinawakan ang folder na dala niya habang naglalakad papunta sa executive floor. Hindi pa rin nawawala sa isip niya ang nangyari kahapon… ang mga mata ni Adrian, ang paraan ng pagtitig nito sa kanya, at ang mga salitang halos bumasag sa maskara niya.

“It doesn’t erase doubt.”

Napapikit siya sandali.

Kahit may proof na siya.

Kahit may birth certificate.

Hindi pa rin sapat.

Pagdating niya sa office, agad niyang inayos ang mga kailangan. Files, schedule, emails.. lahat inorganize niya nang maayos, parang normal na araw lang.

Kasi kailangan.

Kailangan niyang magmukhang normal.

Kailangan niyang maging si Eli Santiago.

Hindi si Elisabet.

Ilang minuto pa ang lumipas bago bumukas ang pinto.

Hindi na siya tumingin.

Alam na niya kung sino.

“Early again.”

Boses ni Adrian.

Malamig. Calm. Pero may ibang tono ngayon.

“Yes, sir,” sagot ni Eli, hindi tumitingin. “I had to prepare the reports for today.”

Tahimik.

Ramdam niya ang mga hakbang nito palapit.

Isa.

Dalawa.

Tatlo.

Hanggang sa tumigil ito sa tabi niya.

Masyadong malapit.

“Turn around.”

Napakagat si Eli sa loob.

Pero sumunod siya.

Pagharap niya, halos magdikit ang distansya nila. Ang tangkad ni Adrian ay lalong nagparamdam ng pressure, lalo na’t nakatingin ito diretso sa mga mata niya.

Hindi siya umiwas.

Hindi siya puwedeng umiwas.

“Look at me.”

“I am,” sagot ni Eli, pilit steady ang boses.

Adrian studied him.

No… her.

Tahimik. Matagal. Parang may hinahanap sa mukha niya.

“Strange,” bulong ni Adrian.

Napakunot ang noo ni Eli. “What is, sir?”

Adrian tilted his head slightly.

“You don’t react like other men.”

Parang tumigil ang oras.

Pero hindi nagpahalata si Eli.

“What do you mean?”

Adrian stepped closer.

“Your eyes.”

Napahinga nang mabagal si Eli.

“Too expressive.”

Nanlamig ang batok niya.

“Sir, I don’t think…”

“Don’t think,” putol ni Adrian. “Answer.”

Saglit na katahimikan.

Then Eli forced a small, controlled smile.

“Maybe I just don’t hide things well.”

Adrian’s eyes narrowed.

“That’s not true.”

Lumapit pa siya.

Masyadong malapit.

“Because you’ve been hiding something very well.”

Naramdaman ni Eli ang pagbilis ng tibok ng puso niya.

Pero hindi siya umatras.

Hindi siya puwedeng umatras.

“Are you still doubting me?” tanong niya, mahina pero diretso.

Adrian didn’t answer immediately.

Instead, dahan-dahan niyang itinaas ang kamay niya… at huminto iyon malapit sa collar ni Eli.

Hindi gumalaw si Eli.

Hindi makahinga.

Then…

Inayos lang ni Adrian ang collar ng suit niya.

Simple.

Pero masyadong intimate.

“You should fix this,” sabi niya, parang walang nangyari.

Napalunok si Eli.

“Yes, sir.”

Umatras si Adrian, pero hindi nawawala ang titig niya.

“Your documents say one thing.”

Tumigil siya.

“But your presence says another.”

Nanginig ang kamay ni Eli sa loob ng bulsa niya.

“What do you want from me, sir?”

Mahina ang tanong.

Pero totoo.

Adrian looked at him… deep, unreadable.

“The truth.”

“Then believe the proof.”

Tahimik ulit.

Mahaba.

Mabigat.

Then Adrian turned away.

“Prepare the 10 AM meeting.”

Dismissed.

Lumipas ang ilang oras na parang wala sa sarili si Eli.

Kahit busy siya sa trabaho, hindi niya maalis sa isip niya ang nangyari.

Ang mga titig.

Ang mga salita.

At ang paraan ng paglapit ni Adrian.

Hindi iyon normal.

Hindi iyon para lang sa isang boss at assistant.

Napahinto siya sa pagta-type nang maramdaman niyang may nakatingin.

Pagtingala niya…

Si Adrian.

Nasa loob ng glass office, nakatingin sa kanya.

Diretso.

Hindi umiwas.

Hindi rin siya.

Sandaling nagtagpo ang mga mata nila.

Then Adrian looked away.

Pero sapat na iyon para guluhin ang isip ni Eli.

“Sir, the meeting is ready.”

Tumango si Adrian at tumayo.

“Come with me.”

“Yes, sir.”

Sa loob ng meeting room, professional ang atmosphere. Executives, board members, lahat seryoso.

At si Eli…

Perfect assistant.

Composed.

Focused.

Walang bakas ng kahit anong secret.

Habang nagsasalita si Adrian sa harap, hindi maiwasan ni Eli na mapatingin sa kanya paminsan-minsan.

Confident.

Powerful.

And dangerously attractive.

Bigla siyang natauhan.

Stop it.

Hindi puwede.

Hindi dapat.

Pero sa gitna ng meeting, biglang nagsalita si Adrian.

“Eli.”

Napatingin lahat sa kanya.

“Yes, sir?”

“Your opinion.”

Nanlaki ang mata niya.

Hindi iyon normal.

Hindi siya dapat tinatanong sa ganitong setting.

Pero hindi siya nagpanic.

Hindi siya puwedeng magpanic.

“Based on the data, sir,” kalmado niyang sagot, “it would be more efficient to revise the proposal instead of approving it as it is.”

Tahimik ang room.

Then one of the executives nodded.

“That actually makes sense.”

Another one agreed.

Adrian watched him.

Carefully.

Then…

“Proceed with Eli’s suggestion.”

Nanlaki ang mata ng iba.

Pero walang tumutol.

At si Eli…

Tahimik lang.

Pero sa loob, magulo.

Bakit siya tinawag?

Bakit siya pinansin?

Pagkatapos ng meeting, sabay silang naglakad pabalik.

Tahimik.

Then…

“You surprised them.”

Napatingin si Eli.

“I was just doing my job.”

Adrian glanced at him.

“No.”

Tumigil siya sa paglakad.

“You were leading.”

Nanlaki ang mata ni Eli.

“Sir, I…”

“You don’t act like an assistant.”

Mas bumilis ang tibok ng puso niya.

“Then what do I act like?”

Adrian stepped closer again.

Mas malapit.

Mas intense.

“Like someone who belongs at the top.”

Tahimik.

Hindi agad nakasagot si Eli.

Hindi niya alam kung matutuwa siya… o matatakot.

Then Adrian leaned slightly closer.

His voice dropped.

“And that’s what makes you dangerous.”

Napatitig si Eli sa kanya.

Dangerous?

O exposed?

Hindi niya alam.

Nang makabalik sila sa office, hindi na muling nagsalita si Adrian.

Pero iba na ang pakiramdam.

Mas mabigat.

Mas personal.

At mas delikado.

Habang inaayos ni Eli ang mga gamit niya, napatingin siya sa reflection niya sa glass.

Si Eli Santiago.

Confident.

Calm.

Perfect.

Pero sa likod nito…

Si Elisabet.

Na unti-unti nang nakikita.

Hindi sa papel.

Kundi sa mga mata ni Adrian.