Share

His Wild Fantasy
His Wild Fantasy
Author: Allecorianna

1

Author: Allecorianna
last update Petsa ng paglalathala: 2026-11-16 23:34:23

MIRIAM CHAVEZ

"Ikaw na naman ang may kasalanan, Miriam! Hindi ka ba marunong mag-ingat sa mga gamit dito sa bahay? Tingnan mo ang ginawa mo sa plorera, hindi naman iyan basta-basta nabibili!" galit na sigaw ni Papa Raul habang nakaturo sa mga basag na piraso nito sa sahig.

Napahinto ako sa paglalampaso at napatingin sa sala. Nasa harap ng mesa si Papa habang nakakunot ang noo. Katabi niya si Mama Lanie na nakatingin din sa akin na para bang sigurado na agad siyang ako ang may kasalanan. Hindi ko pa nga alam kung paano nabasag ang plorera, pero ako na naman ang unang sinisi nila.

"Pa, hindi ko po iyan nabasag. Naglalampaso ako sa kabilang bahagi ng sala kanina at hindi ko naman nilapitan ang mesa. Hindi ko rin alam kung paano iyan nahulog," paliwanag ko habang hawak pa rin ang mop.

"Huwag mo kaming lokohin, Miriam. Ikaw lang naman ang naglilinis dito, kaya sino pa ba ang may gawa niyan? Hindi mo kailangang gumawa ng dahilan dahil alam naming ikaw ang may kasalanan," sagot ni Mama.

Napatingin ako kay Nicole na nakaupo sa sofa at abala sa paggamit ng cellphone. Siya ang nasa sala kanina nang mangyari ang lahat. Bago iyon ay inutusan niya akong kumuha ng tubig para sa kanya, pero sinabi kong tatapusin ko muna ang paglalampaso. Hindi siya natuwa sa sagot ko at maya-maya ay narinig ko na lamang ang malakas na pagbagsak ng plorera. Nang bumalik ako sa sala, nakaupo na ulit siya sa sofa at kunwari ay walang alam sa nangyari.

"Si Nicole po ang nasa sala nang mabasag iyan. Hindi ko naman po siya inaakusahan, pero baka nakita niya kung paano nahulog ang plorera. Mas mabuti pong tanungin ninyo muna siya bago ninyo ako sisihin," sabi ko.

Agad na napatingin sa akin si Papa at lalo pang kumunot ang noo niya.

"Bakit mo kailangang idamay ang ate mo? Kung may ginawa siyang mali, sasabihin naman niya. Huwag kang magturo ng ibang tao para lang makaiwas sa responsibilidad mo."

"Papa, wala naman akong ginagawang masama. Gusto ko lang pong malaman ninyo ang totoo dahil hindi ako ang nakabasag niyan."

"Kung hindi ikaw, bakit hindi mo mapatunayan? Sa halip na makipagtalo ka, pulutin mo na lang ang mga basag na iyan at siguraduhing walang matitirang bubog sa sahig," utos niya.

Hindi na ako nakasagot. Kinuha ko ang walis at dustpan sa gilid ng kusina at sinimulang pulutin ang mga piraso ng plorera. Habang ginagawa ko iyon, narinig ko ang mahinang pagtawa ni Nicole. Hindi ko alam kung sinasadya niyang iparinig iyon sa akin, pero sapat na para malaman kong wala siyang balak umamin.

"Miriam, huwag mong kalimutang palitan iyan. Matagal na naming gamit ang plorerang iyan at hindi namin gustong mawalan ng pares," dagdag ni Mama. "Kung hindi mo kayang ingatan ang mga gamit sa bahay, mag-ingat ka naman sa susunod para hindi kami laging gumagastos dahil sa iyo."

"Pasensya na po," sagot ko kahit alam kong wala akong ginawang mali.

Pagkatapos kong linisin ang sala, itinapon ko ang mga bubog at ibinalik ang mga gamit sa kanilang lugar. Pumunta ako sa kuwarto para kunin ang bag ko dahil gusto ko munang lumabas. Hindi ko na kayang manatili roon habang nakikita ko ang mukha ni Nicole na para bang natutuwa siya sa nangyari.

"Saan ka pupunta? Hindi mo pa ba tatapusin ang mga gawain mo?" tanong ni Mama nang makita akong dumaan sa sala.

"Natapos ko na po ang paglilinis sa sala. Magpapahangin lang po ako sandali at bibili rin ng makakain," sagot ko.

"Siguraduhin mong hindi ka magtatagal. Marami ka pang gagawin dito sa bahay. At huwag mong kalimutan na kailangan mong mag-ipon para sa pambayad sa plorera," paalala niya.

Tumango na lang ako at lumabas. Hindi ko na sinubukang ipaliwanag ang sarili ko dahil alam kong wala ring mangyayari. Kahit ilang beses kong sabihin ang totoo, mas pipiliin pa rin nilang paniwalaan si Nicole kaysa sa akin.

Habang naglalakad ako sa kalsada, naisip ko na matagal na akong ganito sa bahay. Bata pa lamang ako ay napapansin ko nang mas malaki ang pagpapahalaga ng mga magulang ko sa ate ko. Kapag may bagong gamit si Nicole, ipinagmamalaki nila iyon sa mga kamag-anak namin. Kapag may magandang balita tungkol sa trabaho niya, palaging may handaan o kaya naman ay may espesyal na pagkain sa bahay. Kapag ako naman ang may naabot, kadalasan ay simpleng tango lang ang natatanggap ko.

Hindi naman ako naiinggit sa mga bagay na mayroon siya. Ang gusto ko lang ay maramdaman na anak din nila ako at hindi basta taong nakikitira sa bahay. Pareho naman kaming lumaki sa iisang pamilya, pero hindi ko maintindihan kung bakit parang kailangan kong patunayan araw-araw na may karapatan din akong manatili roon.

Pareho rin naman kaming may itsura ni Nicole. Maganda siya at marunong mag-ayos ng sarili, pero hindi ibig sabihin na wala na akong sariling ganda. Mas simple lang ang pananamit ko dahil mas inuuna kong gastusin ang pera sa pagkain, pamasahe at iba pang pangangailangan. Hindi ko kayang bumili ng mamahaling damit o magpaayos sa salon dahil kailangan kong magtipid.

Hindi rin ako nakapagtapos ng pag-aaral. Maaga akong nagtrabaho para magkaroon ng sariling kita at makatulong sa mga gastusin. Hindi naman ako hinikayat ni Papa na magpatuloy sa pag-aaral. Sa halip, mas madalas niyang sabihin na kailangan kong matutong kumita ng pera at huwag umasa sa kanila.

Ngayong may trabaho na ako, inaasahan pa rin nilang magbigay ako ng pera sa bahay at tumulong sa lahat ng gawaing-bahay. Wala naman akong reklamo kung makatulong ako, pero minsan ay gusto ko ring maranasan na may ibang taong nag-aalala sa akin. Gusto kong makauwi nang hindi iniisip kung may naghihintay na naman bang sermon o kung may bago na naman akong pagkakamaling kailangang akuin.

Habang tumatagal ang paglalakad ko, napansin kong dumidilim na ang paligid. Hindi ko namalayang malayo na pala ang narating ko. Kumalam ang sikmura ko kaya nagpasya akong bumili ng tinapay at isang bote ng tubig sa maliit na tindahan sa tabi ng kalsada.

Pagkatapos magbayad, umupo ako sa bakanteng bangko malapit sa tindahan. Binuksan ko ang supot at kumuha ng isang piraso ng tinapay. Hindi pa ako kumakain nang maayos mula tanghali kaya medyo gutom na rin ako. Habang kinakagat ko ang tinapay, napansin kong may matandang babae na dahan-dahang lumalapit sa akin.

Payat ang matanda at gusgusin ang suot niyang damit. Maputi na ang buhok niya at halatang pagod sa paglalakad. May dala rin siyang lumang bag na mukhang matagal nang ginagamit.

"Iha, pasensya ka na kung istorbo ako. May pagkain ka ba riyan na puwede mong ibigay sa akin? Hindi pa kasi ako nakakakain mula kaninang umaga at wala rin akong pambili ngayon," mahinahon niyang tanong.

Napatingin ako sa hawak kong tinapay. Iyon na lang ang pagkain ko para sa gabing iyon, pero hindi ko rin kayang balewalain ang matanda. Kumuha ako ng isa pang piraso mula sa supot at iniabot iyon sa kanya.

"Ito po, Lola. May natitira pa naman akong tinapay kaya puwede ninyo itong kainin. May tubig din po ako rito kung gusto ninyo, hindi na po ako bibili ng iba," sabi ko.

Tinanggap niya ang tinapay at ngumiti sa akin.

"Maraming salamat, iha. Hindi lahat ng taong may kaunting pagkain ay handang magbigay sa iba, lalo na kung sila mismo ay nagugutom din. Sana ay bumalik sa iyo ang kabutihang ipinakita mo sa akin."

"Wala pong problema, Lola. Kumain na po kayo at huwag na kayong mag-alala sa akin. May makakain pa naman ako mamaya kapag nakauwi na ako," sagot ko.

Umupo ang matanda sa kabilang dulo ng bangko at nagsimulang kumain. Habang pinagmamasdan ko siya, napansin kong may hinahanap siya sa loob ng lumang bag. Akala ko ay kukuha siya ng panyo o kaya ay lalagyan ng tubig, pero isang makapal at lumang libro ang inilabas niya.

"Iha, may gusto akong ibigay sa iyo. Matagal ko nang dala ang librong ito at pakiramdam ko ay ikaw na ang dapat magbasa nito," sabi niya habang inaabot sa akin ang libro.

Tinanggap ko iyon at tiningnan ang pabalat. Luma na ang kulay at may ilang bahagi nang kupas, pero nababasa pa rin nang maayos ang pamagat na nakasulat sa gitna.

A FANTASY ROMANCE.

"Bakit ninyo sa akin ibinibigay? Hindi ko naman po kayo kilala at baka mahalaga ito sa inyo," tanong ko.

"Matagal na itong nasa akin. Gusto kong ikaw ang magbasa dahil baka may makita kang bagay na kailangan mong malaman. Ang hiling ko lang ay tapusin mo ang kuwento at huwag mong itigil sa kalagitnaan kahit may mga bahaging hindi mo maintindihan," sagot niya.

Binuklat ko nang bahagya ang libro at napansin kong makapal ito. Wala akong ideya kung anong klaseng kuwento ang laman nito, pero mahilig naman akong magbasa ng mga nobela kapag may libreng oras ako.

"Sige po, Lola. Babasahin ko po ito kapag nakauwi na ako. Maraming salamat po sa inyo at aalagaan ko ang libro," sabi ko.

Ngumiti siya at tumingin sa akin. "Tandaan mo, iha, may mga kuwentong hindi natatapos sa huling pahina ng isang libro. Minsan, kailangan mong basahin ang buong kuwento para malaman kung saan ka talaga nararapat."

Hindi ko lubos na naintindihan ang sinabi niya. Akala ko ay isa lamang iyong paraan niya para hikayatin akong basahin ang libro, kaya ngumiti na lang ako at nagpasalamat ulit. Pagkatapos niyang maubos ang tinapay, nagpaalam na ako dahil kailangan ko nang umuwi.

Pagdating ko sa bahay, tahimik na ang sala. Nandoon pa rin sina Mama at Papa, habang si Nicole ay nakaupo sa sofa at nanonood ng palabas sa cellphone. Hindi na nila ako tinanong kung saan ako nagpunta. Dumiretso ako sa kuwarto at inilapag ang bag sa tabi ng kama.

Kinuha ko ang natitira kong tinapay at inilagay sa maliit na lalagyan. Pagkatapos ay umupo ako sa kama at inilabas ang lumang libro mula sa bag. Ilang sandali ko iyong tinitigan bago dahan-dahang buksan ang unang pahina.

Nagsimula akong magbasa habang kumakain. Tungkol iyon sa isang babaeng nagngangalang Mila na nakatira sa isang mayamang pamilya. May kapatid itong babae na nagngangalang Jessica. At ayon sa unang bahagi ng kuwento, hindi maganda ang pakikitungo ni Jessica sa kanya. Naging interesado ako sa kuwento dahil parang may pagkakatulad ang sitwasyon ng pangunahing tauhan sa ilang bagay na nararanasan ko sa totoong buhay.

Hindi ko namalayang lumipas na ang oras habang nagbabasa ako. Ilang oras din ang ginugol ko para matapos ang buong libro.

Ipinatong ko muna ang libro sa tabi ko at humiga. Balak kong magpahinga nang ilang minuto bago ipagpatuloy ang pagbabasa, pero hindi ko na napigilan ang antok. Unti-unti akong nakatulog habang nakabukas pa rin ang libro sa tabi ng unan ko.

Patuloy na basahin ang aklat na ito nang libre
I-scan ang code upang i-download ang App

Pinakabagong kabanata

  • His Wild Fantasy    3

    MIRIAMMatapos ang almusal, bumalik ako sa kuwarto at agad na naupo sa gilid ng malaking kama. Hindi ko pa rin maayos na maipaliwanag sa sarili ko kung paano ako napunta sa lugar na ito. Ilang beses kong sinubukang kumbinsihin ang sarili kong panaginip lamang ang lahat, pero hindi iyon posible dahil malinaw kong naaalala ang bawat nangyari mula nang imulat ko ang mga mata ko.Nasa loob talaga ako ng librong binasa ko kagabi.Napatingin ako sa dalawang kamay ko at saka hinaplos ang mukha ko. Iba ang itsura ko ngayon. Hindi na ako si Miriam Chavez na may simpleng buhok, ordinaryong damit, at mga kamay na may maliliit na peklat dahil sa trabaho. Ako na ngayon si Mila Chavez, ang babaeng nabasa ko sa nobelang A Fantasy Romance. Hindi ko alam kung paano nangyari iyon, pero wala akong ibang maipaliwanag sa sitwasyon ko.Paano ako nakapasok sa libro? May kinalaman kaya roon ang matandang babae na nagbigay sa akin nito? Bakit niya ako pinagbasa ng buong kuwento at bakit parang alam niyang may

  • His Wild Fantasy    2

    MIRIAMDahan-dahan kong iminulat ang mga mata ko nang maramdaman kong may liwanag na tumatama sa mukha ko. Medyo mabigat pa ang talukap ko kaya ilang beses akong pumikit at dumilat bago tuluyang makapagising. Inunat ko ang mga braso ko at saka sinubukang bumangon, pero agad akong natigilan nang maramdaman kong hindi pamilyar ang hinihigaan ko.Hindi ito ang kama ko.Napatingin ako sa paligid. Malawak ang kuwartong kinaroroonan ko. May malalaking bintana sa gilid na natatakpan ng makakapal na kurtina, isang malaking aparador sa kabilang bahagi, at mga muwebles na halatang mamahalin. Pati ang kama ay napakalaki kumpara sa maliit na kama sa kuwarto ko sa bahay.Napakunot ang noo ko habang sinusubukang alalahanin kung paano ako nakarating dito. Ang huling naaalala ko ay nakahiga ako sa sarili kong kama habang nagbabasa ng librong ibinigay sa akin ng matandang babae. Nakatulog ako habang hawak ang librong iyon, kaya bakit bigla akong nagising sa ganitong lugar?May kung anong gumalaw sa ta

  • His Wild Fantasy    1

    MIRIAM CHAVEZ "Ikaw na naman ang may kasalanan, Miriam! Hindi ka ba marunong mag-ingat sa mga gamit dito sa bahay? Tingnan mo ang ginawa mo sa plorera, hindi naman iyan basta-basta nabibili!" galit na sigaw ni Papa Raul habang nakaturo sa mga basag na piraso nito sa sahig.Napahinto ako sa paglalampaso at napatingin sa sala. Nasa harap ng mesa si Papa habang nakakunot ang noo. Katabi niya si Mama Lanie na nakatingin din sa akin na para bang sigurado na agad siyang ako ang may kasalanan. Hindi ko pa nga alam kung paano nabasag ang plorera, pero ako na naman ang unang sinisi nila."Pa, hindi ko po iyan nabasag. Naglalampaso ako sa kabilang bahagi ng sala kanina at hindi ko naman nilapitan ang mesa. Hindi ko rin alam kung paano iyan nahulog," paliwanag ko habang hawak pa rin ang mop."Huwag mo kaming lokohin, Miriam. Ikaw lang naman ang naglilinis dito, kaya sino pa ba ang may gawa niyan? Hindi mo kailangang gumawa ng dahilan dahil alam naming ikaw ang may kasalanan," sagot ni Mama.Nap

Higit pang Kabanata
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status