Mag-log inMIRIAM
Dahan-dahan kong iminulat ang mga mata ko nang maramdaman kong may liwanag na tumatama sa mukha ko. Medyo mabigat pa ang talukap ko kaya ilang beses akong pumikit at dumilat bago tuluyang makapagising. Inunat ko ang mga braso ko at saka sinubukang bumangon, pero agad akong natigilan nang maramdaman kong hindi pamilyar ang hinihigaan ko. Hindi ito ang kama ko. Napatingin ako sa paligid. Malawak ang kuwartong kinaroroonan ko. May malalaking bintana sa gilid na natatakpan ng makakapal na kurtina, isang malaking aparador sa kabilang bahagi, at mga muwebles na halatang mamahalin. Pati ang kama ay napakalaki kumpara sa maliit na kama sa kuwarto ko sa bahay. Napakunot ang noo ko habang sinusubukang alalahanin kung paano ako nakarating dito. Ang huling naaalala ko ay nakahiga ako sa sarili kong kama habang nagbabasa ng librong ibinigay sa akin ng matandang babae. Nakatulog ako habang hawak ang librong iyon, kaya bakit bigla akong nagising sa ganitong lugar? May kung anong gumalaw sa tabi ko. Mabilis akong napalingon at halos mapatalon sa gulat nang makita ang isang lalaking nakahiga sa kabilang bahagi ng kama. Nakatalikod ito sa akin at natatakpan ng puting kumot hanggang baywang. Hindi ko alam kung paano siya nakapasok sa kuwarto, lalo na kung bakit magkatabi kami sa iisang kama. "Aaah!" Napaatras ako at napahawak sa kumot. Dahil sa lakas ng sigaw ko, biglang gumalaw ang lalaki at dahan-dahang nagmulat ng mga mata. Napatingin siya sa akin habang halatang nagtataka sa bigla kong pag-iingay. "What's wrong, Mila? Bakit ka sumisigaw?" antok na tanong niya habang bahagyang bumabangon. Lalong nanlaki ang mga mata ko. Mila? Hindi lang ang pangalan ang ikinagulat ko. Nang tuluyan siyang humarap sa akin, nakita ko ang mukha niya. Matangos ang ilong, makapal ang kilay, matalim ang mga mata, at maayos ang pagkakagupit ng buhok. Gwapo siya, pero hindi iyon ang dahilan kung bakit hindi ako makapagsalita. Kilala ko ang mukha niya. Iyon ang lalaking ilang oras ko lamang nabasa sa librong natanggap ko kagabi. Siya si Xian Montenegro, ang lalaking nakatakdang mapangasawa ni Mila sa kuwento. Hindi ito maaari. Napaatras pa ako hanggang sa halos dumikit ang likod ko sa headboard. Tinitigan ko siya nang mabuti, umaasang baka nagkakamali lang ako dahil sa panaginip. Pero kahit ilang beses akong kumurap, hindi nagbabago ang mukha niya. "Sino ka?" nanginginig kong tanong. Nawala ang antok sa mukha niya. Umupo siya nang maayos at pinagmasdan ako na para bang hindi niya maintindihan kung bakit ko itinatanong iyon. "Ano bang sinasabi mo? Ako si Xian, Mila. Fiancé mo ako, nakalimutan mo na ba? Nababaliw ka na naman ba?” sagot niya. "Xian?" ulit ko. "Yes. Xian Montenegro. Ilang beses mo na akong nakasama, kaya hindi ko maintindihan kung bakit mo ako tinatanong kung sino ako. May nangyari ba sa iyo kagabi?" Hindi ako agad nakasagot. Paulit-ulit na umikot sa isip ko ang mga sinabi niya. Si Xian Montenegro. Fiancé ko. Mila ang tawag niya sa akin. Tumingin ako sa mga kamay ko at saka sa suot kong damit na pangtulog. Hindi iyon ang damit na sinuot ko bago ako matulog. Mas maayos ang tela nito at halatang hindi basta-basta nabibili sa ordinaryong tindahan. Nang tingnan ko ang aking mga kamay, napansin kong iba rin ang itsura ng mga ito. Mas maputi, mas makinis, at walang maliliit na peklat na alam kong mayroon ako. Dali-dali akong bumaba ng kama at hinanap ang salamin. Napansin kong may malaking salamin sa tabi ng aparador kaya mabilis akong lumapit doon. Pagharap ko, napahawak ako sa dibdib ko. Hindi ako ang nakikita ko. Ang babaeng nasa salamin ay may mahaba at makintab na buhok, maputing balat, at mukhang mas bata kaysa sa akin. Maganda ang mukha niya at maayos ang mga katangian nito. Kahit hindi siya nakangiti, kapansin-pansin ang ganda ng kanyang mga mata at labi. Pero hindi iyon ang mukha ko. Nanginig ang mga daliri ko habang hinahawakan ang magkabilang pisngi ko. Ginaya ng babaeng nasa salamin ang bawat galaw ko. Nang itaas ko ang kanang kamay ko, ganoon din ang ginawa niya. Nang hawakan ko ang buhok ko, ganoon din ang ginawa niya. "Mila?" tawag ni Xian mula sa kama. "Anong ginagawa mo riyan? Bakit parang hindi mo ako naririnig?" Hindi ako sumagot. Muli kong tiningnan ang sarili ko sa salamin at saka napatingin sa malawak na kuwarto. Unti-unti kong naalala ang mga nabasa ko kagabi. Si Mila ang pangunahing tauhan sa librong ibinigay sa akin ng matandang babae. May kapatid itong si Jessica na palaging minamaliit siya at kalaunan ay magiging dahilan ng maraming problema sa buhay niya. Si Xian naman ang fiancé ni Mila. Hindi maaaring nagkataon lang ang lahat ng ito. Bumalik sa isip ko ang huling sinabi ng matandang babae. Kailangan ko raw tapusin ang kuwento at huwag ihinto sa kalagitnaan. Natapos ko ang buong kwento kaya alam ko na ang mangyayari. Napatingin ako sa paligid at saka muling humarap sa salamin. Biglang naging malinaw sa akin ang isang bagay na kanina ay ayaw kong paniwalaan. Nasa loob ako ng libro. Hindi ako nagising sa sarili kong kuwarto dahil hindi na ako nasa sarili kong mundo. Ang katawan na ginagamit ko ngayon ay kay Mila Chavez, ang babaeng nabasa ko sa nobelang A Fantasy Romance. "Ano ba ang nangyayari sa akin?" mahina kong tanong sa sarili. Lumapit si Xian at huminto sa likuran ko. "Mila, gusto mo bang magpatawag ako ng doktor? Kanina ka pa kakaiba. Hindi ka naman ganito noong nakaraang gabi." Napalingon ako sa kanya. Gusto kong magtanong kung anong taon na, kung nasaan kami, at kung paano ako nakapasok sa katawan ni Mila. Pero hindi ko alam kung paano ko ipaliliwanag ang lahat ng iyon nang hindi niya iisipin na may problema ako sa pag-iisip. "Kailangan ko lang ng kaunting oras. Parang nahihilo ako at hindi ko pa maintindihan ang nangyayari," sagot ko. "Kung ganoon, magpahinga ka muna. Hindi naman kailangang magmadali, pero mamaya ay kailangan nating bumaba para sa almusal. Naghihintay na rin ang pamilya mo." Pamilya? Muli akong napakunot ng noo. Naalala ko ang kuwento tungkol kay Jessica. Kung tama ang pagkakaalala ko, kapatid siya ni Mila at isa sa mga taong magiging dahilan ng paghihirap nito. Sa orihinal na kuwento, hindi maganda ang pakikitungo niya kay Mila at gagawin niya ang lahat para makuha ang mga bagay na gusto niya. Kung tama ang mga naaalala ko, maraming masamang mangyayari kay Mila bago pa man ito tuluyang mamatay. At kung ako na ngayon si Mila, hindi ko hahayaang mangyari sa akin ang sinapit niya. "Umayos ka nga, Mila. Kung ganiyan ka pala, nakakahiyang ikaw ang mapapangasawa ko. Umayos ka ng asta mo. Hindi ka ba nahihiya sa akin? O talagang pabaliw-baliw ka?" Kumunot ang noo ko habang nakatingin sa kanya. "Anong sinabi mo? Sira ulo ka ba? Eh hindi naman ako si Mila!" Asar siyang napailing. "Nababaliw ka na ngang talaga. Kung ano-ano na ang pinagsasabi mo. Nakakahiya kang babae ka." Bubuksan ko pa sana ang bibig ko para rumebat kay Xian nang biglang bumukas nang malakas ang p***o ng kuwarto. "Ano? Wala ka pang balak gumising diyan?" sigaw ng isang babae mula sa may pintuan. Mabilis akong napalingon. Nakatayo roon ang isang babaeng magara ang pananamit at halatang sanay na makuha ang gusto niya. Nakatingin siya sa akin mula ulo hanggang paa habang nakakunot ang noo. Agad kong nakilala ang mukha niya. Siya si Jessica. Ang kapatid ni Mila.MIRIAMMatapos ang almusal, bumalik ako sa kuwarto at agad na naupo sa gilid ng malaking kama. Hindi ko pa rin maayos na maipaliwanag sa sarili ko kung paano ako napunta sa lugar na ito. Ilang beses kong sinubukang kumbinsihin ang sarili kong panaginip lamang ang lahat, pero hindi iyon posible dahil malinaw kong naaalala ang bawat nangyari mula nang imulat ko ang mga mata ko.Nasa loob talaga ako ng librong binasa ko kagabi.Napatingin ako sa dalawang kamay ko at saka hinaplos ang mukha ko. Iba ang itsura ko ngayon. Hindi na ako si Miriam Chavez na may simpleng buhok, ordinaryong damit, at mga kamay na may maliliit na peklat dahil sa trabaho. Ako na ngayon si Mila Chavez, ang babaeng nabasa ko sa nobelang A Fantasy Romance. Hindi ko alam kung paano nangyari iyon, pero wala akong ibang maipaliwanag sa sitwasyon ko.Paano ako nakapasok sa libro? May kinalaman kaya roon ang matandang babae na nagbigay sa akin nito? Bakit niya ako pinagbasa ng buong kuwento at bakit parang alam niyang may
MIRIAMDahan-dahan kong iminulat ang mga mata ko nang maramdaman kong may liwanag na tumatama sa mukha ko. Medyo mabigat pa ang talukap ko kaya ilang beses akong pumikit at dumilat bago tuluyang makapagising. Inunat ko ang mga braso ko at saka sinubukang bumangon, pero agad akong natigilan nang maramdaman kong hindi pamilyar ang hinihigaan ko.Hindi ito ang kama ko.Napatingin ako sa paligid. Malawak ang kuwartong kinaroroonan ko. May malalaking bintana sa gilid na natatakpan ng makakapal na kurtina, isang malaking aparador sa kabilang bahagi, at mga muwebles na halatang mamahalin. Pati ang kama ay napakalaki kumpara sa maliit na kama sa kuwarto ko sa bahay.Napakunot ang noo ko habang sinusubukang alalahanin kung paano ako nakarating dito. Ang huling naaalala ko ay nakahiga ako sa sarili kong kama habang nagbabasa ng librong ibinigay sa akin ng matandang babae. Nakatulog ako habang hawak ang librong iyon, kaya bakit bigla akong nagising sa ganitong lugar?May kung anong gumalaw sa ta
MIRIAM CHAVEZ "Ikaw na naman ang may kasalanan, Miriam! Hindi ka ba marunong mag-ingat sa mga gamit dito sa bahay? Tingnan mo ang ginawa mo sa plorera, hindi naman iyan basta-basta nabibili!" galit na sigaw ni Papa Raul habang nakaturo sa mga basag na piraso nito sa sahig.Napahinto ako sa paglalampaso at napatingin sa sala. Nasa harap ng mesa si Papa habang nakakunot ang noo. Katabi niya si Mama Lanie na nakatingin din sa akin na para bang sigurado na agad siyang ako ang may kasalanan. Hindi ko pa nga alam kung paano nabasag ang plorera, pero ako na naman ang unang sinisi nila."Pa, hindi ko po iyan nabasag. Naglalampaso ako sa kabilang bahagi ng sala kanina at hindi ko naman nilapitan ang mesa. Hindi ko rin alam kung paano iyan nahulog," paliwanag ko habang hawak pa rin ang mop."Huwag mo kaming lokohin, Miriam. Ikaw lang naman ang naglilinis dito, kaya sino pa ba ang may gawa niyan? Hindi mo kailangang gumawa ng dahilan dahil alam naming ikaw ang may kasalanan," sagot ni Mama.Nap







