LOGINNaging mainit ang mga sumunod pa naming gabi.At umaga.Pagkatapos ng gabing iyon ay nagsunod-sunod na ang mainit naming eksena sa kama. Wala nang preno. Wala nang alanganin. Sa isang araw, dalawang beses. Isa, pagkagising na pagkagising. At isa bago matulog, isang paraan daw para siguraduhin niyang mahimbing ang tulog ko.Kasinungalingan. Dahil kapag natapos siya, ako ang tulala, naghahabol ng hininga, at tuluyang ubos sa kakulangan ng lakas.Si Riel Valderama sa kama? Napakahayop. Wild. Walang awa.Para siyang isang lalaking ilang taon ikinulong sa disyerto at ako ang tanging pagkaing hinaing sa kaniya pagkalabas. Nagsilbi akong una niyang tubig na natikman pagkatapos makulong sa mahabang taon. Kung sa trabaho ay isa siyang halimaw na CEO, sa kama ay isa siyang lalaking walang ibang layunin kun'di ang paikutin ako sa kaniyang daliri, o sa mga kamay niya, maging sa bibig niya... at kung saan-saan pa.At kahit gusto kong magreklamo, hindi ko magawa. Dahil tinuruan niya rin akong han
I froze as I heard his voice. It was unmistakable. It was his voice. Mabilis akong tumayo at humarap sa kaniya. Kung kaninang pagkataranta na mayro'n ako ay medyo nakokontrol ko pa, ngayon ay malabo na.Lalo na ngayon na nakikita ko siyang malalalim ang paghinga, tila pagod at kahihinto lang sa pagtakbo. Klarong klaro din sa mata ko kung paano nagsilabasan ang pawis niya sa noo. Halos mabasa nga ang buhok niya sa dami ng pawis na meron siya ngayon. "I've been looking for you for the last twenty minutes," he said, his voice low and tight with worry. He stopped a few steps away. Then his eyes started scanning me as if trying to figure out what had happened.I felt a wave of guilt rush over me. I didn't mean to worry him. "What are you doing out here?" sunod niyang tanong nang hindi ko nagawang magsalita. Sa paraan pa lang kung paano niya ako tanungin ay hindi maikakaila ang pag-aalala sa boses niya. Lumunok ako at napahawak sa bandang puso nang maramdaman ko ang pagkirot nito sa hin
The silence of the night around me seemed to mock my every thought, the streetlights casting long shadows that felt like reminders of how small I was. Insignificant and unimportant. And a tool, too, kasi ginagamit lang daw para mapabalik ang nawawalang si Isabella. Nanatili sa utak ko ang imahe ni Riel, kaso nahinto ako sa paglalakad nang mapansin ang hindi pamilyar na kapaligiran.Nasaan na ako?Lumingon-lingon ako sa paligid. Mabilis ang pag-akyat ng kaba sa dibdib ko nang mapagtantong masyado akong nawala sa sarili at hindi man lang napansin na tuluyan na akong nakalayo sa bahay. Paano na ako niyan babalik?I glanced down at my phone only to remember I hadn't even brought it with me. Mas lalo na-doble ang kaba ko dahil do'n. I instinctively looked around, hoping for some sign of familiarity. Kaso wala. Hindi na talaga pamilyar sa akin ang daan. Great. Ang galing mo, Alina!Frustration bubbling up again. Hindi ko alam kung maiiyak ako o matatawa sa katangahan ko. Wala na ngang ce
Saglit kong hininto ang pagbabanlaw upang titigan siya, at basahin ang kaniyang mga kilos. Alam kong ramdam niya ang paninitig ko, ngunit parang wala lang ito sa kaniya. Tuloy lang siya sa pagsasabon ng pinggan. Huminto lang nang tapos na niya lahat. "Honestly, Alina..." kalmado niyang sabi pagkatapos ng huling pinggang sinabon.Hindi agad ako naka-react nang lingunin niya ako. Napatikhim ako at nakaramdam ng pagkailang nang sunod na ginawa niya ay saglit akong tinaasan ng kilay, habang ang matang nakatingin sa akin ay tila may pangmamaliit. "I don't think you're the right match for Riel. He deserves someone who can keep up with him," saka niya ako tiningnan mula ulo hanggang paa, tapos balik ulit sa mata ko. "Someone who's as successful as he is. I can't shake the feeling that this whole marriage is just... for convenience. And if I were you, I'd be careful."There it is. Tuluyan na nga akong natameme sa mga binitawan niyang salita. Her words were like a punch to the gut. I couldn'
Nasa hapag na kaming apat. Ako at si Riel ang magkatabi, habang ang dalawa ang nasa harapan namin, si Ojiisan at ang babae. Tahimik na dapat ang magiging hapunan namin nang magsimula nang magpamalas ng mga narating sa buhay si Nao. "I'm still managing the marketing department over at Imperium Corp. We're currently working on a new campaign that might end up being one of our biggest yet."Imperium Corp? Kung hindi ako nagkakamali, minsan na itong nabanggit sa akin ni Riel bilang kakompetensya ng kompanya nila. So, ibig-sabihin, big time din talaga itong hapones na ito?"Sounds intense," Riel said, nodding approvingly. "You've always been ahead of the curve with your campaigns."Nginitian siya ni Nao, at kita sa kaniyang mga mata kung paano niya nagustuhan ang puri ng childhood friend niya."Well, it's not easy," she said with a soft chuckle. "But we've been working hard to ensure we're always one step ahead of the competition."Parang gusto ko na lang mag-retire bilang basher niya. Ka
Akala ko ay hindi na niya ako susundan, pero mali. Pababa na ako ng hagdan nang sumabay siya sa akin, habang bitbit pa rin ang hindi niya mamatay-matay na tawa. Ang sarap niyang sabunutan, Lord!Nandoon na, e. Natigilan na ako at kinabahan, tapos sa huli, nag-jo-joke time na pala. Aba! Tutal favorite mo naman siya, Lord, bakit 'di mo siya binigyan ng skill paano makiramdam sa paligid? "Can you just stop?" nilingon ko siya nang nasa harap na kami ng kusina. "Nakakarindi na 'yang tawa mo!""Alright, fine, I'll stop," he said with a grin I could almost hear.Tinikom niya ang bibig. Bahagya pa niyang itinaas sa ere ang mga kamay bilang pagsuko. Tinalikuran ko na siya at pumasok na ako sa kusina. Ngunit ganoon din ang pagtigil ko nang makita ang nakahilerang sangkap ng adobong manok sa nakahanda ng mesa gitna."I bought it a little while ago," he said casually before I could even open my mouth to ask.A smile tugging at the corner of his lips as he leaned against the counter. Ako nama'y s
Pagkapasok namin sa garahe at huminto ang sasakyan, nilingon ko siya na may pagtataka. I still have question in my mind, kanina pa noong nasa byahe pa kami. Masyado lang siyang focus sa pagmamaneho kaya hindi ko na muna siya tinanong. "How are you planning to invite my family to our wedding?" The
"We're here," biglang putol ng katabi ko sa pagmumuni ko. Huminto ang sasakyan sa harap ng isang marangya, at high-end na restaurant. 'Yong klase ng restaurant na halatang ang tanging tinatanggap lang ay ang mga taong may kaya at nasa mataas na posisyon sa buhay. Sabay kaming pumasok ni Riel at b
Tumigil kaming apat sa isa pang section ng venue na ito kung saan naroroon ang babaeng florista. Dahan-dahan niyang inayos ang mga bulaklak bilang final touches. "Ito na po, Ma'am," nakangiti niyang inabot sa akin ang bulaklak. I accepted it, marveling at the delicate arrangement of pastel roses
"Oh, really?" his mother asked, her lips twitching with amusement.Sunod-sunod ang pagtango ko bilang pagsang-ayon. Lumapit pa ako sa Mama niya para kunwaring may ibubulong."Obsessed po. Ayaw akong tantanan sa trabaho.""At work?" Kuryuso namang singit ng kaniyang Papa. I nodded solemnly. "Opo. I







