LOGINI froze as I heard his voice. It was unmistakable. It was his voice. Mabilis akong tumayo at humarap sa kaniya. Kung kaninang pagkataranta na mayro'n ako ay medyo nakokontrol ko pa, ngayon ay malabo na.Lalo na ngayon na nakikita ko siyang malalalim ang paghinga, tila pagod at kahihinto lang sa pagtakbo. Klarong klaro din sa mata ko kung paano nagsilabasan ang pawis niya sa noo. Halos mabasa nga ang buhok niya sa dami ng pawis na meron siya ngayon. "I've been looking for you for the last twenty minutes," he said, his voice low and tight with worry. He stopped a few steps away. Then his eyes started scanning me as if trying to figure out what had happened.I felt a wave of guilt rush over me. I didn't mean to worry him. "What are you doing out here?" sunod niyang tanong nang hindi ko nagawang magsalita. Sa paraan pa lang kung paano niya ako tanungin ay hindi maikakaila ang pag-aalala sa boses niya. Lumunok ako at napahawak sa bandang puso nang maramdaman ko ang pagkirot nito sa hin
The silence of the night around me seemed to mock my every thought, the streetlights casting long shadows that felt like reminders of how small I was. Insignificant and unimportant. And a tool, too, kasi ginagamit lang daw para mapabalik ang nawawalang si Isabella. Nanatili sa utak ko ang imahe ni Riel, kaso nahinto ako sa paglalakad nang mapansin ang hindi pamilyar na kapaligiran.Nasaan na ako?Lumingon-lingon ako sa paligid. Mabilis ang pag-akyat ng kaba sa dibdib ko nang mapagtantong masyado akong nawala sa sarili at hindi man lang napansin na tuluyan na akong nakalayo sa bahay. Paano na ako niyan babalik?I glanced down at my phone only to remember I hadn't even brought it with me. Mas lalo na-doble ang kaba ko dahil do'n. I instinctively looked around, hoping for some sign of familiarity. Kaso wala. Hindi na talaga pamilyar sa akin ang daan. Great. Ang galing mo, Alina!Frustration bubbling up again. Hindi ko alam kung maiiyak ako o matatawa sa katangahan ko. Wala na ngang ce
Saglit kong hininto ang pagbabanlaw upang titigan siya, at basahin ang kaniyang mga kilos. Alam kong ramdam niya ang paninitig ko, ngunit parang wala lang ito sa kaniya. Tuloy lang siya sa pagsasabon ng pinggan. Huminto lang nang tapos na niya lahat. "Honestly, Alina..." kalmado niyang sabi pagkatapos ng huling pinggang sinabon.Hindi agad ako naka-react nang lingunin niya ako. Napatikhim ako at nakaramdam ng pagkailang nang sunod na ginawa niya ay saglit akong tinaasan ng kilay, habang ang matang nakatingin sa akin ay tila may pangmamaliit. "I don't think you're the right match for Riel. He deserves someone who can keep up with him," saka niya ako tiningnan mula ulo hanggang paa, tapos balik ulit sa mata ko. "Someone who's as successful as he is. I can't shake the feeling that this whole marriage is just... for convenience. And if I were you, I'd be careful."There it is. Tuluyan na nga akong natameme sa mga binitawan niyang salita. Her words were like a punch to the gut. I couldn'
Nasa hapag na kaming apat. Ako at si Riel ang magkatabi, habang ang dalawa ang nasa harapan namin, si Ojiisan at ang babae. Tahimik na dapat ang magiging hapunan namin nang magsimula nang magpamalas ng mga narating sa buhay si Nao. "I'm still managing the marketing department over at Imperium Corp. We're currently working on a new campaign that might end up being one of our biggest yet."Imperium Corp? Kung hindi ako nagkakamali, minsan na itong nabanggit sa akin ni Riel bilang kakompetensya ng kompanya nila. So, ibig-sabihin, big time din talaga itong hapones na ito?"Sounds intense," Riel said, nodding approvingly. "You've always been ahead of the curve with your campaigns."Nginitian siya ni Nao, at kita sa kaniyang mga mata kung paano niya nagustuhan ang puri ng childhood friend niya."Well, it's not easy," she said with a soft chuckle. "But we've been working hard to ensure we're always one step ahead of the competition."Parang gusto ko na lang mag-retire bilang basher niya. Ka
Akala ko ay hindi na niya ako susundan, pero mali. Pababa na ako ng hagdan nang sumabay siya sa akin, habang bitbit pa rin ang hindi niya mamatay-matay na tawa. Ang sarap niyang sabunutan, Lord!Nandoon na, e. Natigilan na ako at kinabahan, tapos sa huli, nag-jo-joke time na pala. Aba! Tutal favorite mo naman siya, Lord, bakit 'di mo siya binigyan ng skill paano makiramdam sa paligid? "Can you just stop?" nilingon ko siya nang nasa harap na kami ng kusina. "Nakakarindi na 'yang tawa mo!""Alright, fine, I'll stop," he said with a grin I could almost hear.Tinikom niya ang bibig. Bahagya pa niyang itinaas sa ere ang mga kamay bilang pagsuko. Tinalikuran ko na siya at pumasok na ako sa kusina. Ngunit ganoon din ang pagtigil ko nang makita ang nakahilerang sangkap ng adobong manok sa nakahanda ng mesa gitna."I bought it a little while ago," he said casually before I could even open my mouth to ask.A smile tugging at the corner of his lips as he leaned against the counter. Ako nama'y s
Instead of getting up and doing what he said I would, I stayed where I was, glued to the bed. Too tired. Too wrapped up in my thoughts. Bahala siya d'yan."Are you going to just stay here?" sabi niya ulit. May bahid na ng inis ang boses.Bahala talaga siya d'yan. Kausapin niya ang hangin. Nanatili akong nakapikit. Buo na talaga ang desisyon ko. Hindi ko siya kakausapin hanggang pagtulog."I know you're awake, Alina. Stop pretending."Alam pala niya, e. Ba't ayaw pa rin niya umalis? Tsk.I kept my eyes closed and tried to slow my breathing, hoping he'd give up. He was silent for a moment, but then I felt a tap on my shoulder. "Come on, let's cook your adobo. You're going to miss your chance to eat if you stay in bed."Wala. Nanatili pa rin ako sa tulog-tulugan acting ko. Kapag sinabi kong hindi ko na siya papansin, hindi talaga. I stayed still, pretending to be out cold. Not until I heard him say,"Sige ka. I'll call Nao para siya na lang ang magluto—"Natigilan siya nang bigla akong
“Kami na lang kung ayaw mo, Chloe!" “Ano ba ’yan! Ayaw pa tumayo, e!" “Oo nga! Huwag mong paghintayin si Sir!" Napilitan akong tumayo at kunin kay Mia ang mikropono nang magsunod-sunod ang sigawan na naman ng mga estudyante. Kung bakit ba naman kasi! Mia! Patay ka talaga sa’kin mamaya! "Ca
"Sh*t, Chloe… ayan na!" impit na tili ni Mia sa tabi pero hindi ko siya magawang lingunin. No way… Sa dinami-dami ng successful na architecture sa Pilipinas, bakit siya pa ang ginawang guest speaker?! Nanatili lang akong nakatitig sa kaniya, gulat na gulat at ayaw maniwala na nasa harap ko
Matapos ang gabing iyon, parang may kung anong bahagi ng pagkatao ko ang nagising. Hindi dahil sa natatakot ako kay Ate, kundi dahil siguro ay napagtanto ko na tama naman talaga lahat ng sinabi niya sa akin. Mabilis na lumipas ang mga buwan. Pumapasok na rin ako sa school na parang walang nangyari
“A-anong—sino?! Sinong lalaki?" naguguluhang tanong ni Ate. Sinubukan niya akong hawakan ulit sa balikat pero nilayo ko lang sa kaniya ang katawan ko. "Ate, saka na tayo mag-usap,” sabi ko at pilit pinatatag ang sarili. “Gusto ko na munang matulog—" Hindi ko na natapos ang sasabihin nang bigl







