LOGINDumiretso na kami sa aking munting apartment. Ngayon ay nakatayo ako sa harap ng pintuan nito. Ayaw mapirmi ng kamay kong nakahawak sa susi ng kandado, hindi dahil sa lamig na dulot ng hangin. Riel was standing behind me. He was too close. Sa sobrang lapit nya, ramdam ko ang init ng kanyang presensya. Ang hirap lang baliwalain. Nakatayo lang sya ngunit ultimo paghinga nya ay nagdudulot sa akin ng kakaibang pakiramdam. My heart pounded harder with each second, but I forced myself to focus on unlocking the door. Bwisit! Nakailang subok na ako pero wala pa rin. Ayaw talaga sumakto ng susi sa kandado nito. Dumudulas ito sa metal na para bang ipinagkanulo ako ng sarili kong mga kamay. Alina naman! Nakatayo lang ang mokong. As if naman may ginagawa syang kabulastugan sa likuran mo! It's just a door. You can do this. Sinubukan ko ulit. Sa pagkakataong ito, kinalma ko na ang kamay. Hinigpitan ko lalo ang pagkakahawak sa susi, saka ito pinasok sa kandado. I tried my really best, kaso na
Suminghap ako at tuluyan ng pinatahan ang sarili. Nagbilang pa ako ng ilang segundo bago sya balingan ulit, na may sapat ng kompiyansa sa sarili. Without a word, inabot ko ang isa nyang kamay. Ikinagulat nya iyon pero hinayaan lang din nyang hawakan ko ito. Sya naman ang napasinghap nang halikan ko ang likod ng kanyang palad. Gets ko na. Alam kong ang intensyon ko sa naabutan nyang pagtatapat ko kay Primo ng nararamdaman ay para ipahiwatig na kahit papaano ay may kaunti na akong pagtingin sa lalaking iyon. But he missed the part kung saan nagalit ako noong narinig ko mismo sa lalaking iyon ang muntik nyang pagpatay sa kanya. "I miss you too... Always," malumanay kong sabi habang nakatingin ng diretso sa mata nya. His lips twitched into something almost like a smile. Hindi ko na rin mapigilang mapangiti. Sya lang talaga ang bukod tanging makakapagbago ng nararamdaman ko sa mabilis na pagkakataon. Parang kanina lang, lugmok na lugmok ako. Tapos ngayon, ito at parang ewan na nakang
His words struck me harder than I was prepared for. Natahimik ako at natulala sa kanya. Ito na ata ang pinakamasakit na salita na narinig ko mula sa tao.The air inside the car seemed to thicken, dahilan ng matinding pagsikip ng dibdib ko. Sinubukan kong mag-isip ng sasabihin, pero nablangko na ang utak ko.Hindi man nya direktang sabihin pero para na rin nyang sinampal sa akin na kinakalimutan ko sya kahit nasa harapan ko lang naman sya.Pakiramdam ko, may naputol na bahagi sa akin.And it hurt. Sobrang sakit na marinig ito mula sa kanya.It hurt because I had no excuse. No way to deny that he was right.Masyado akong nag-focus sa sariling hinanakit, sa ibang taong sangkot sa pinagdadaanan ko. Ni hindi ko naisip na maging sya ay naaapektuhan din.I was too lost in the chaos of everything falling apart to notice that, somewhere along the way, I had left him behind. And the worst part? He never asked for much.Sinubukan kong ibuka ang bibig, pero walang boses na lumabas. Ano ba dapat k
Kada segundong lumilipas ay sya naman palakas nang palakas ang iyak ko. Narinig ko ang marahas nyang pagbuntong hininga sa tabi. The next thing I knew, I felt his arm wrap around my shoulders, pulling me against him.After three long years, I finally felt his warmth, pero imbes na tumahan ako ay mas lalo pa akong napahagulgol. Ang dalawang kamay ko ay napunta sa likod nya at mahigpit na napakapit doon."Fuck that bastard," dinig kong bulong nya, sinundan pa ng isa pang marahas na buntong-hininga."This should be the last time I see you cry because of him."Halata sa boses nya ang galit, na para bang gusto nyang bumalik na lang sa loob at tapusin ang dapat tapusin kay Primo.Kung alam lang nya.If only he knew that he was one of the reasons I was breaking down right now.Kung alam lang nya na sya ang pinakarason kung bakit ako umiiyak ngayon. Na kahit anong pagkukunwari ko, sakop nya pa rin lahat ng emosyong nakapaloob sa akin.That no matter how hard I tried to push thoughts of him as
The air crackled with tension, thick and suffocating. Dahil hindi ko na kinakaya ang paligid, mabilis kong hinila ang seradura, saka walang lingon-lingon akong lumabas.Pagkaapak na pagkaapak ng isa kong paa sa labas, kusang tumulo ang kanina ko pa pinipigilan na luha.I didn't look back.I couldn't.Because deep down, I knew...That was the last time I would ever see Primo.Kung ano man ang namagitan sa amin, hanggang doon na lang talaga.Whatever we had, whatever fragile thing existed between us, was already gone.Mabigat ang dibdib kong nakalabas ng police station. Kada hakbang ko kanina palayo sa kwartong iyon ay para akong hinihila pabalik sa loob.Siguro ang kagustuhan na makauwi ako't makapagpahinga, kahit saglit sa lahat ng ito, ang nagpatulak sa akin na magpatuloy sa paglalakad.I just wanted to go home. Away from all of this. Away from Primo. Away from Riel.Nagpalinga-linga ako, desperadang makapara ng tricycle bago pa ako abutan ng naiwang si Riel.Just one ride, and this
The faint light from the hallway casting shadows across his face. Bagama't hindi ko lubos mabasa ang kanyang ekspresyon, alam ko, at sigurado ako na narinig nya ang buong pag-uusap namin.Ang mata nyang kaninang kalmado ay tumalim nang malipat ito sa kabuuan ni Primo.My stomach twisted into knots, and for a brief, terrifying second, I couldn't breathe. Akala ko, sa labas lang sya at walang balak na pumasok dito.Nag-iwas ako ng tingin. Lihim akong huminga ng malalim bago bumalik sa kinauupuan kanina. Nasa akin ang mata ni Primo nang tingnan ko sya. Tikom na ang bibig nya at mukhang walang planong magsalita ulit.Nakatalikod man ako kay Riel, ramdam ko pa rin ang talim ng tingin nya sa aming dalawa. Ilang saglit pa ay narinig ko ang mga yabag nyang papalapit sa amin. Napatingala ako nang tumayo sya sa gilid ko.Na kay Primo pa rin ang tingin nya. Napasinghap ako nang tahimik syang naupo sa katabi kong bakanteng bangko. For the first time since stepping into this room, I didn't know wh
"Checkmate," bulong ni Gino habang nakatingin pa rin sa screen, pero ang suot niyang ngisi ay unt-unting nawala at napalitan ng isang mapanganib na pananahimik."Bakit?" pilit kong tanong kahit hirap pa rin ako sa paghinga, ang bawat salita ko ay parang may kasamang bubog sa lalamunan ko. "A-anong
Pakiramdam ko'y tumagal ng ilang oras ang pagbulusok namin ni Ethan patungo sa kailaliman ng bangin. Akala ko ay tuluyan na kaming nahulog sa matitigas na bato sa ibaba, ngunit sumabit ang mga katawan namin sa mga masukal na baging at sanga ng mga puno na nakakapit sa gilid ng matarik na dalisdis.
Isang sikretong lagusan ang kinaroroonan namin. Madilim, amoy amag, at tila walang katapusan ang kipot ng bawat sulok nito. Habang hinihila ako ng magkapatid, ang tanging naririnig ko ay ang mabibigat naming paghinga at ang kalansing ng mga armas na dala ng mga tauhan ni Gino. "Dalian niyo! We don
"Ethan… you… you did this?"Ethan's face paled. The gun in his hand wavered for a split second. "Sam, I can explain—”"Y-You monster!" hiyaw ko.Lalapit na sana siya sa akin kaso isang malakas na tunog ng sirena ng pulis ang narinig namin mula sa main gate ng farm ang nagpatigil sa amin lahat. Saba







