로그인Humakbang ulit sya, dahilan ng pag-atras ko muli. Tumingin ako sa likod at maingat na pinosisyon ang isang paa. Kaunting hakbang na lang at nasa unang palapag na kami ng hagdan."I wonder..." Tuloy lang sya sa pag-abante habang sinasabi ito.Tumigil lang sya nang dumapo na ang isang paa ko sa unang palapag ng hagdan. Ang kamay ko'y nakahawak sa balutrada upang suportahan ang sarili."How far do you think I'll go with your family just to make you leave my son alone?" ngumisi sya.Ang munting takot na nangibabaw sa akin kanina ay nawala. Nagpantig ang tainga ko, dahilan ng pagtalim ng mata ko."You were kind to my mother. You two seemed close. Paano mo sila nagagawang pagbantaan?" ang boses ko'y magkahalong inis at pagtataka."Sweetheart," she laughed quietly, her polished exterior slipping into something far more ruthless. "I can play nice when it suits me. But when it comes to my son?" Her smile faded. "I don't have limits."Kung nakakamatay lang ang mga salita, baka kanina pa ako nak
"What did I do wrong, ma'am?" Pinigilan kong hindi manginig ang boses. "Oo at peke kami nagsimula ng anak nyo, pero mahal po namin ang isa't isa. Mahirap ho ako pero hindi ko po matatanggap ang alok nyo."That made her brow raised. A faint, humorless smile curled on her lips."Is that so?" pinilig nya ang ulo. "Because of your scandal, my son has become a laughingstock. Do you even realize how much damage you've caused? Unlike you, he has everything to lose. He has a reputation to protect. If you really care about him, you'd walk away without a second thought."Natigilan ako saglit. Ang kaninang kompiyansa sa sarili ay parang naglaho na lang na parang bula nang marinig ang sunod-sunod nyang sinabi."You've dragged my son into your mess. You've turned him into the center of a scandal. And if you truly loved him," tumalim ang mata nyang nakatingin sa akin. "You wouldn't let him suffer because of you."Her words cut like glass. Alam ko naman iyon. Alam na alam ko na tama sya. Pero hindi
Hindi agad ako nakagalaw sa kinatatayuan. Bahagyang nakaawang ang bibig ko na nakatingin sa kanyang pigura.The living room felt colder than usual as I sat across from her. Mas lalong nawawala sa wisyo ang pagtibok ng puso ko, tipong nasasaktan na ako. I tried to steady my breathing, but nothing could stop the dread curling in my stomach.Nakatingin lang sya sa akin. Sa awra pa lang nya, mararamdaman mo talaga na wala syang balak na magsayang ng kahit katiting na segundo para lang sa isang tulad ko.At tama nga ako. Hindi pa nga ako nakakahinga ng maluwag mula sa presensya nya, nang magbitaw sya ng hindi ko inaasahan na salita."Leave," she said with finality.Napakurap ako. The word hitting me like a physical blow."A-Ano po?""I said, leave this house." Her voice didn't rise, but the weight behind her words was impossible to ignore. "By morning, I want you gone, before my son wakes up."Ang puso ko'y parang bumagsak sa sahig. Hindi ko alam kung ano ang dapat kong maging reaksyon. Na
When I woke up, everything was quiet. Mabigat pa rin ang aking talukap. Bumangon ako at naupo sa kama.Sa isang saglit, hindi ko agad nakilala ang kwartong kinaroroonan. Madilim at ang tanging nagbibigay ng liwanag sa paligid ay ang lampshade, na nasa gilid lang ng kama.Kung hindi ko pa nalingunan si Riel sa tabi, na mahimbing na natutulog, hindi rerehistro sa utak ko na nasa kwarto pala ako.His face was relaxed in sleep, all the sharp edges softened into something almost peaceful.Nalingunan ko ang orasan sa tabi. Mag-aala una pa lang ng hatinggabi. Gaano ba ako katagal nakatulog?Humiga ulit ako at dinampot ang cellphone. Nakalatag lang ito sa tabi ng lampshade. The memory of earlier came crashing back all at once the moment I touched it.Napalunok ako. Akala ko, panaginip lang lahat ng nangyari.Nanumbalik ang bigat sa dibdib ko nang bumaba ang tingin ko sa hawak kong cellphone. With shaking fingers, I unlocked the screen.Umayos ako sa pagkakahiga at huminga ng malalim. Alam kon
I couldn't stop shaking.No matter how tightly I clenched my fists, how hard I tried to swallow the panic rising in my throat, my body wouldn't stop trembling.Ang pang-aasar lagi ni Celine sa akin noong college pa lang kami, at ang kaninang naging bonding namin, parang isa-isa nag-replay sa utak ko.Isama mo pa ang kumalat kong video noon at ngayon, para itong sirang plaka na nagpaulit-ulit sa utak ko.Bawat segundong lumilipas ay syang pagsikip na rin nang pagsikip ng dibdib ko. Napakapit ako sa tela ng damit ni Riel nang hirap na ako sa paghinga.I couldn't stop it.Everything kept burning into my mind, a cruel reminder that history wasn't just repeating itself, it was haunting me.Halos bumaon ang mga kuko ko sa kanya, sa sobrang pagpipigil sa aking pangangatog. Pero wala pa rin. Wala na akong kontrol sa sarili kong katawan.My throat burned as another sob forced its way out."Alina," mahinang bulong sa akin ni Riel, tila sinusubukang pakalmahin ako.Humigpit lalo ang pagkakayakap
Unang ring pa lang ay sinagot na nya ang tawag. Halos hindi ako huminga nang marinig ko ang boses nya. Ang boses nya na laging nagbibigay sa akin ng ibang tuwa noon pa man."Nakauwi na ba ang asawa ng bilyonaryo? Hmm?"I swallowed the lump in my throat, struggling to speak past the storm raging inside me."Celine..." mamaos-maos ang boses ko.Sinubukan kong ikalma ang sarili. Lumunok ako ng paulit-ulit para bumalik sa dati ang aking boses. I forced myself to sound calm.I couldn't break, not yet. Not until I knew the truth."May... may kumakalat na namang video ko."Bawat salita ko ay kabigatan ang dulot nito sa dibdib ko. Humigpit ang hawak ko sa cellphone nang marinig ko ang pagsinghap nya sa kabilang linya.I took a shallow breath and added, "At sa condo mo ang kuha."Biglang tumahimik ang kabilang linya. Tumingin ako kay Riel at wala sa sarili ko syang inilingan. Tahimik lang syang nakamasid sa bawat galaw ko."Celine," tawag ko sa kaibigan nang hindi na sya nagsalita.Dumaan ang
Naramdaman ko ang pagtigil ng hininga ni Raz sa sinabi ko. Ang mga bisig niyang nakayakap sa akin ay lalong humigpit, na para bang natatakot siyang kapag lumuwag ang hawak niya ay maglalaho ulit ako na parang bula. "You don't know how long I've waited to hear those words, Sam," bulong niya sa buho
Matagal na binalot ng katahimikan ang loob ng sasakyan habang binabaybay namin ang madidilim na kalsada ng Montenegro. Ang tanging naririnig ko lang ay ang sarili kong hikbi at ang mahinang pagtibok ng puso ni Raz habang nakasandal ako sa dibdib niya. "Madame Scarlet—" pagbasag ko sa katahimikan
Napakapit ako nang mahigpit sa braso ni Raz, pakiramdam ko ay anumang oras ay bibigay ang mga tuhod ko. Ang kaninang ingay ng mga bulungan at click ng camera ay parang naging background noise na lang habang nakatitig ako sa likuran ng Mommy ni Raz. She stood there like an unbreakable fortress, shie
Mabilis kong pinatakbo ang sasakyan patungo sa private hangar. Ang utak ko ay parang sirang plaka na paulit-ulit na binabalikan ang mga insultong sinabi ni Georgina at ang dokumentong may signatory na A.G. Nang makarating ako sa private hangar, saktong bumababa rin si Raz mula sa jet. Kahit pagod







