INICIAR SESIÓNCompartir
Chapter 71
Fecha de publicación:
2025-09-17 18:24:40
Último capítulo
Honey, I don't want the Crown 197
May mga umaga sa Arkenfall na parang ordinaryo lang sa unang tingin, pero kapag pinakinggan mo nang mabuti, may mga pagbabago kang maririnig. Hindi sa ingay, kundi sa tono. Sa paraan ng pagbati ng mga tao. Sa bilis ng lakad nila. Sa kumpiyansang dala nila kahit walang nag-uutos. Ganito ang umagang iyon. Sa training grounds, nagsimula ang araw nang walang sigaw. Walang malakas na tunog ng bakal. Kahoy pa rin ang espada, pero ang bigat ng galaw ay mas ramdam. Hindi na ito tungkol sa lakas ng hampas. Tungkol na ito sa kontrol. Si Alaric ay nakatayo sa gitna ng yard, nakapalibot ang ilang trainees—hindi niya iniutos, pero kusa silang lumapit. Hindi siya nagtuturo sa paraan ng instructor. Wala siyang hawak na checklist. Ang ginagawa niya lang ay magpakita. “Try again,” sabi niya sa isang trainee, kalmado. “Pero this time, huwag mong pilitin.” “Paano po?” tanong ng bata, hingal. “Listen to your body,” sagot ni Alaric. “Kapag pagod ka, mas lalong nagkakamali.” Tumango ang bata at sin
Honey, I don't want the Crown 198
May mga araw sa Arkenfall na hindi mo mapapansin agad na mahalaga pala—walang engrandeng balita, walang sigawan ng tagumpay. Pero sa loob ng palasyo, may mga pagbabagong tahimik na nag-uugat. Ganito ang araw na iyon. Maaga pa lang ay gising na si Alaric. Hindi dahil may training bell, kundi dahil kusa na ang katawan niya. Tumayo siya sa bintana ng kanyang silid at minasdan ang kaharian. May mga usok na mula sa mga tahanan sa ibaba, senyales ng mga almusal na inihahanda. May mga taong naglalakad patungo sa trabaho, may mga batang tumatakbo, walang ideya na ang mga susunod na mag-aalaga sa kanilang mundo ay nakatanaw lang mula sa itaas. Hindi niya naramdaman ang bigat. Mas ramdam niya ang koneksyon. Lumabas siya ng silid at naglakad patungo sa training grounds. Hindi niya inaasahang may makikita siya roon, pero nandoon na si Elera—nakaupo sa gilid, may hawak na notebook, tahimik na nagsusulat. “Ang aga mo,” sabi ni Alaric. Ngumiti si Elera nang hindi tumitingin. “Hindi ako makat
Honey, I don't want the Crown 199
May mga sandali sa Arkenfall na parang humihinto ang oras—hindi dahil may trahedya, kundi dahil may katahimikang puno ng kahulugan. Ganito ang hapon na iyon. Mahina ang hangin sa hardin ng palasyo. Ang mga dahon ay gumagalaw lang kapag gusto nila, parang alam nilang walang nagmamadali. Naroon si Alaric, nakaupo sa mababang pader, pinagmamasdan ang ilang trainees na naglilinis ng kanilang gamit matapos ang training. Hindi niya sila minamadali. Hindi rin siya nagbibigay ng dagdag na utos. Naniniwala siyang kung paano sila kumikilos kapag walang nakatingin, doon makikita kung sino sila talaga. Lumapit si Elera, dala ang dalawang basong tsaa. “Break time,” sabi niya, iniabot ang isa. Tinanggap iyon ni Alaric, ngumiti. “Parang dati lang,” sabi niya. “Tayo ‘yung nagtatago sa training para uminom.” “Ngayon tayo na ang dahilan bakit sila nagiging maingat,” biro ni Elera. Tahimik silang natawa. May ilang sandali na walang nagsalita. Hindi awkward. Sanay na sila sa katahimikan ng isa’t
Honey, I don't want the Crown 200
May mga araw sa Arkenfall na parang walang espesyal na nangyayari, pero kapag tinignan mo nang mas malalim, doon mo makikita kung gaano na kalayo ang narating ng lahat. Hindi ito ‘yung uri ng araw na may trumpeta o anunsyo. Isa lang itong normal na araw—at minsan, iyon ang pinakaimportante. Maagang gumising si Elera, mas maaga kaysa dati. Hindi dahil may meeting o training agad, kundi dahil hindi na siya sanay matulog nang matagal. May kung anong excitement na hindi niya maipaliwanag, parang pakiramdam na may paparating, kahit wala namang malinaw na dahilan. Umupo siya sa gilid ng kama, hinayaan munang tumahimik ang isip bago tumayo. Paglabas niya ng silid, tahimik pa ang hallway. May iilang servants na naglilinis, pero wala ang dating tensyon. May mga bumabati sa kanya, hindi na nagugulat, hindi na rin masyadong nanginginig. Normal na lang siya sa kanila—at sa kakaibang paraan, iyon ang pinakamatibay na anyo ng respeto. Sa courtyard, nadatnan niya si Alaric na kausap ang ilang gu
Honey, I don't want the Crown 194
Tahimik ang gabi sa Arkenfall nang muli silang makabalik. Iba ang pakiramdam ng lupa kapag sariling kaharian na ang tinatapakan—parang mas mabigat, pero mas pamilyar. Walang engrandeng salubong, walang trumpeta o sigawan. Tahimik na utos lang ni Nathaniel na panatilihing simple ang pagbalik nila. Hindi ito parade. Isa lang itong pag-uwi. Habang bumababa sila sa carriage, napatingin si Alaric sa mga pader ng palasyo. Matayog pa rin, matibay, at puno ng kasaysayan. Dati, ito lang ang nakikita niya bilang training ground—isang lugar ng utos at disiplina. Ngayon, may halo na itong ibang kahulugan. Ito ang lugar na kailangan niyang pangalagaan balang araw. “Welcome home,” mahina ngunit puno ng damdaming sabi ni Cassandra. Ngumiti si Elera, huminga nang malalim. “Mas tahimik dito kaysa Aurelia.” “Pero mas mabigat,” sagot ni Alaric, hindi reklamo kundi obserbasyon. Tumango si Nathaniel. “Because this is where responsibility lives.” Hindi na sila dumiretso sa kani-kanilang silid. Sa
Honey, I don't want the Crown 193
Tahimik pa rin ang Aurelia Palace kinabukasan, pero ibang klaseng katahimikan na ang bumungad. Hindi na ‘yong pagod na tahimik ng gabi, kundi ‘yong banayad na simula ng umaga—may liwanag na dahan-dahang sumisilip sa mga bintana, may mahinang tunog ng mga yabag ng servants sa hallway, at may amoy ng bagong timplang tsaa na kumakalat sa hangin. Si Alaric ang unang nagising. Hindi dahil may tumawag o may schedule—kundi dahil nasanay na ang katawan niya. Years of training had conditioned him to wake up before the sun, kahit wala nang sigaw ng instructor o tunog ng training bell. Umupo siya sa kama at sandaling nanahimik. Walang armor. Walang sword. Walang pressure—kahit sandali lang. Lumapit siya sa bintana at tinignan ang labas. Ang Aurelia ay parang painting sa umaga. Tahimik, payapa, at parang walang alam sa bigat ng responsibilidad na naghihintay sa kanya sa hinaharap. Ganito pala ang ibang kaharian, naisip niya. Hindi lahat palaging naghahanda para sa gulo. Maya-maya, may mara
Honey, I don't want the Crown Chapter 67
Mainit ang sikat ng araw nang dumating ang araw ng pagtitipon sa plaza. Isang selebrasyon ang inihanda para sa mga magsasaka at manggagawa bilang pasasalamat sa kanilang sakripisyo at pagtulong sa muling pagbangon ng kaharian.Si Cassandra ay abala sa pagtulong sa mga kababaihan na magdistribute ng
Honey, I don't want the Crown Chapter 66
Tahimik ang buong bulwagan ng palasyo. Pero sa pagitan nina Nathaniel at Marco, parang may apoy na hindi mapatay.Kanina pa nakatayo si Marco sa gilid, nagmamasid, pero nang mapansin niyang magkahawak-kamay sina Nathaniel at Cassandra habang nakikipag-usap sa ilang pinuno, bigla itong lumapit.“Rey
Honey, I don't want the Crown Chapter 65
Hindi alam ni Cassandra kung paano siya mapapanatag. Simula nang bumalik si Marco sa buhay nila, parang nag-iba ang ihip ng hangin sa kaharian. Oo, nagbabalatkayo itong mabait, palaging magalang, laging handang tumulong—pero ramdam ng puso niya na may tinatago pa rin itong mas malalim na motibo.At
Honey, I don't want the Crown Chapter 64
Tahimik ang pasilyo nang nagtagpo ang tatlong pares ng mata—kay Cassandra, kay Marco, at kay Nathaniel. Sa isang iglap, parang huminto ang oras. mainit ang titigan, nag papakiramdaman sila.“Nat…” mahinang tawag ni Cassandra, pilit na ngumiti kahit ramdam niya ang bigat ng hangin.Pero hindi nagsal
También te puede gustar
ANG LIHIM NA ASAWA NG BILYONARYO
MikasaAckerman623.6K vistasThe Billionaire's Mistress
MM16345.5K vistasPakawalan mo ako, Mr. Hill
Shallow South794.1K vistasThe Zillionaire's Abandoned Wife
Pink Moonfairy2.6M vistasDirty Affair
Amirha116 vistasIsang Mainit na Gabi Kasama si Ninong
Senyorita168 vistasThe Billionaire's Secret Affair (Tagalog)
Inkandc0ffee 4 vistasForgive Me Please, Love Me Again
BITUING GRACIA'S157 vistas
