Marreid to the secret Billionaire
Lumaki si Celestine Navarro sa bahay na kailanman ay hindi naging tahanan.
Sa ilalim ng pang-aapi ng kanyang madrasta na si Margarita at ng maldita niyang stepsister na si Veronica, natutunan niyang maging matatag, tahimik, pero palaban.
Isang araw, bigla siyang pinapirma sa isang arranged marriage contract—isang kasal na hindi niya maintindihan.
Wala siyang ideya kung sino ang lalaki sa papel, at tanging sinabi lang ng abogado ay:
“Mas gusto niyang manatiling pribado. Pero simula ngayon, nasa ilalim ka ng kanyang proteksyon.”
Ang lalaking iyon ay si Adrian Cruz—isang malamig, makapangyarihang Bilyonaryo at CEO sa isang malaking kumpanya na sanay makuha ang gusto niya.
Sa harap ng mundo, isa siyang taong walang emosyon at walang kahinaan.
Ngunit sa likod ng kanyang katahimikan, may lihim siyang dahilan: minsan niyang nasaksihan kung paanong hinamak si Celestine ng sarili nitong pamilya. At mula noon, hindi na siya mapalagay.
Tahimik niyang inayos ang kasunduan ng kasal—isang paraan para masiguro na walang sinumang makakasakit kay Celestine muli.
Habang patuloy siyang binabastos at minamaliit ng mga Navarro, patago namang nakamasid sa kanya ang lalaking handang ipaglaban siya… kahit hindi pa niya kilala.
Hanggang isang gabi, nakatanggap siya ng mensahe mula sa hindi kilalang numero:
“Hindi mo na kailangang harapin sila mag-isa.” —A.C.
Hindi niya alam, ang lalaking iyon ay ang mismong asawa niyang hindi pa niya nakikita—ang lalaking tahimik pero mapanganib magmahal.
At kapag dumating ang araw na mabunyag ang katotohanan, malalaman ng lahat…
na ang babaeng minamaliit nila ay asawa ng pinakamakapangyarihang lalaki sa lungsod.
Read
Chapter: Chapter 232Mabagal ang pag-usad ng oras sa opisina nang araw na iyon. Hindi dahil kulang sa gawain—kabaligtaran. Punong-puno ang schedule ni Adrian, at bilang secretary niya, halos walang pahinga si Calestine. Sunod-sunod ang documents, emails, at internal reports na kailangang ayusin. Pero sa kabila ng pagod na unti-unting bumibigat sa balikat niya, may kakaibang linaw ang isip niya ngayon. Mas kontrolado. Mas matatag. Mas… sanay. Tahimik siyang nakaupo sa desk niya, mabilis ngunit pulido ang galaw ng mga daliri niya sa keyboard. Paminsan-minsan ay sinusulyapan niya ang tablet kung saan nakaayos ang schedule ni Adrian—walang mintis, walang kalituhan. Pero sa bawat ilang minuto— Ramdam niya ang tingin. Hindi niya kailangang tumingin para malaman kung saan nanggagaling. Mula sa loob ng glass office. Mula kay Adrian. Huminga siya nang mabagal, pilit binabalewala ang init na gumagapang sa batok niya. Focus. Kailangan niyang mag-focus. Pero sa kabilang side ng salamin, nakatayo si Adr
Last Updated: 2026-02-28
Chapter: Chapter 231Tahimik ang biyahe nila papunta sa opisina.Pero hindi iyon yung klase ng katahimikan na malamig o awkward.Ito yung katahimikang siksik sa kung anong hindi sinasabi.Sa passenger seat, nakaupo si Calestine nang tuwid, ang mga daliri niya ay magaan na nakapatong sa ibabaw ng bag niya. Nakatingin siya sa labas ng bintana, pero hindi niya talaga pinapansin ang mga dumadaang gusali.Masyado siyang aware.Aware sa presensya ni Adrian sa tabi niya.Aware sa mabagal ngunit kontroladong pagmamaneho nito.Aware sa paminsan-minsang sulyap nito sa kanya.Hindi niya iyon tinitingnan pabalik.Pero ramdam niya.At iyon ang mas nakakagulo.Sa kabilang side ng sasakyan, tahimik lang si Adrian—isang kamay nasa manibela, ang isa ay relaxed sa tabi niya. Pero ang panga niya ay bahagyang mahigpit, at ang mga mata niya ay paminsan-minsang dumudulas patungo kay Calestine.Observant.Mapanuri.Possessive.Pagkapasok nila sa parking ng kumpanya, saka lang nagsalita si Adrian.“Ready?”Simple ang tanong.Per
Last Updated: 2026-02-27
Chapter: Chapter 230Tahimik pa rin ang kwarto nang tuluyang lamunin ng gabi ang paligid. Pero hindi na iyon ang parehong katahimikan kanina. Mas mabigat. Mas siksik. Mas… buháy. Nakatulog na si Calestine—mahimbing, malalim ang paghinga, nakasiksik ang noo niya sa dibdib ni Adrian na parang doon talaga siya nababagay. Ang kamay niya ay nanatiling nakahawak sa tela ng shirt ng lalaki, parang kahit sa pagtulog ay ayaw niyang tuluyang bumitaw. At si Adrian— Gising pa rin. Nakahiga siya nang tuwid, isang braso nakapulupot sa likod ni Calestine, ang isa ay nakahawak pa rin sa kamay nito. Mabagal ang paghinga niya, pero ang mga mata niya ay bukas—madilim, mapanuri, at malinaw na may iniisip. Hindi siya mapakali. Hindi dahil sa pagod. Kundi dahil sa kung anong naramdaman niya kanina. Dahan-dahan niyang ibinaba ang tingin kay Calestine. Tahimik. Mahina ang ilaw na tumatama sa mukha nito. For the first time in a long while, relaxed ang ekspresyon ng dalaga—walang kunot sa noo, walang pilit na tapang
Last Updated: 2026-02-26
Chapter: Chapter 229Hindi agad dumating ang antok. Kahit nakahiga na sila sa kama, kahit patay na ang ilaw at tanging mahinang liwanag lang mula sa bintana ang pumapasok sa kwarto, gising pa rin ang diwa ni Calestine. Nakahiga siya nang patagilid, nakatalikod kay Adrian, pero ramdam na ramdam niya ang presensya nito sa likod niya—ang init ng katawan, ang mabagal na paghinga, ang katahimikang may sariling bigat. Hindi siya mapakali. Hindi dahil sa takot. Kundi dahil sa kung anong nagbago sa loob niya. Kanina lang, malinaw sa kanya ang desisyon niya—hindi na siya uurong. Hindi na siya magpapasindak. Hindi na siya babalik sa dating bersyon ng sarili niya na tahimik lang na tumatanggap. Pero ngayong tahimik na ang gabi… Mas nararamdaman niya ang kabuuan ng bigat. Huminga siya nang malalim, marahan, pilit pinapakalma ang sarili. Sa likod niya, bahagyang gumalaw si Adrian. Hindi malakas. Hindi marahas. Pero sapat para maramdaman niya ang paglapit nito. Isang mainit na braso ang dahan-dahang pumul
Last Updated: 2026-02-25
Chapter: Chapter 228Nanatili ang yakap ni Adrian nang ilang segundo pa—mahigpit, buo, at may kakaibang bigat na parang ayaw niyang pakawalan ang sandali. Ramdam ni Calestine ang init ng dibdib nito sa pisngi niya, ang mabagal pero malalim na paghinga nito na tumatama sa buhok niya. Hindi siya agad kumilos. Sa unang pagkakataon, hindi siya nagmamadaling bumitaw. May katahimikan sa pagitan nila na hindi awkward. Hindi rin mabigat. Isa iyong uri ng tahimik na pahinga—yung tipong pagkatapos ng mahabang laban, saka lang napapansin ng katawan na pagod na pala. Dahan-dahang pumikit si Calestine. Hindi dahil sumusuko siya. Kundi dahil pinili niyang magpahinga—kahit sandali—sa braso ni Adrian. Napansin iyon ng lalaki. Lalong bumaba ang boses nito nang magsalita. “You’re really exhausted,” mahina niyang bulong, halos dumadampi ang labi sa gilid ng buhok ni Calestine. Hindi siya sinagot ng dalaga agad. Sa halip, mas lalo siyang sumandal nang kaunti. Halos hindi mapapansin kung hindi ka maingat tumingin.
Last Updated: 2026-02-25
Chapter: Chapter 227Hindi agad bumitaw si Adrian. Pagkatapos ng halik, nanatili pa rin ang kamay niya sa baba ni Calestine—mahigpit pero kontrolado, parang ayaw niyang pakawalan ang sandaling iyon. Mabigat ang paghinga nilang dalawa sa loob ng sasakyan, at ang hangin sa pagitan nila ay parang may sariling tibok. Si Calestine ang unang gumalaw. Hindi para umatras—kundi para huminga nang mas maayos. Marahan niyang ibinaba ang kamay ni Adrian mula sa baba niya. Hindi marahas. Hindi rin mahina. Isang galaw na malinaw ang mensahe. Kaya kong kontrolin ang sarili ko. Pero hindi ibig sabihin ay lalayo ako. Nagtagpo ang mga mata nila sa madilim na loob ng kotse. Ilang segundo ring walang nagsalita. Sa labas, tahimik ang parking area, at ang ilaw ng poste ay bahagyang pumapasok sa windshield, sapat lang para makita ang tensyon sa pagitan nila. Unti-unting kumunot ang noo ni Adrian. Hindi dahil galit siya. Kundi dahil may bagong bagay siyang napapansin. “You’re changing,” mababa niyang sabi. Hindi iyon
Last Updated: 2026-02-25
Honey, I don't want the Crown
Sa mata ng lahat, si Cassandra ay ang “Queen” ng mundo ng negosyo ang asawa ni Nathaniel, isang makapangyarihang negosyante na tinaguriang “King of Business Empire.” Marangya ang kanilang buhay, puno ng pera, impluwensya, at kasikatan. Ngunit sa likod ng kinang, itinatago ni Cassandra ang bigat ng pagiging isang “trophy wife” na nakatali sa imahe at kapangyarihan ng asawa.
Habang mas lumalawak ang kaharian ni Nathaniel sa mundo ng negosyo, mas nararamdaman ni Cassandra ang pagkawala ng sarili. Ang mga simpleng pangarap niya maging isang fashion designer, mamuhay nang tahimik at payapa ay natatabunan ng mga korona at trono na ipinipilit isuot sa kaniya ng asawa.
Sa pagbabalik ng isang matalik na kaibigan mula sa nakaraan, muling nabuhay ang mga tanong sa puso ni Cassandra: Ano ba talaga ang tunay na halaga ng kaligayahan? Pera, kapangyarihan, at titulo? O ang kalayaan na sundin ang sariling pangarap kahit kapalit nito ay mawala ang lahat ng yaman at impluwensya?
Read
Chapter: 197 May mga umaga sa Arkenfall na parang ordinaryo lang sa unang tingin, pero kapag pinakinggan mo nang mabuti, may mga pagbabago kang maririnig. Hindi sa ingay, kundi sa tono. Sa paraan ng pagbati ng mga tao. Sa bilis ng lakad nila. Sa kumpiyansang dala nila kahit walang nag-uutos. Ganito ang umagang iyon. Sa training grounds, nagsimula ang araw nang walang sigaw. Walang malakas na tunog ng bakal. Kahoy pa rin ang espada, pero ang bigat ng galaw ay mas ramdam. Hindi na ito tungkol sa lakas ng hampas. Tungkol na ito sa kontrol. Si Alaric ay nakatayo sa gitna ng yard, nakapalibot ang ilang trainees—hindi niya iniutos, pero kusa silang lumapit. Hindi siya nagtuturo sa paraan ng instructor. Wala siyang hawak na checklist. Ang ginagawa niya lang ay magpakita. “Try again,” sabi niya sa isang trainee, kalmado. “Pero this time, huwag mong pilitin.” “Paano po?” tanong ng bata, hingal. “Listen to your body,” sagot ni Alaric. “Kapag pagod ka, mas lalong nagkakamali.” Tumango ang bata at sin
Last Updated: 2026-03-13
Chapter: 198 May mga araw sa Arkenfall na hindi mo mapapansin agad na mahalaga pala—walang engrandeng balita, walang sigawan ng tagumpay. Pero sa loob ng palasyo, may mga pagbabagong tahimik na nag-uugat. Ganito ang araw na iyon. Maaga pa lang ay gising na si Alaric. Hindi dahil may training bell, kundi dahil kusa na ang katawan niya. Tumayo siya sa bintana ng kanyang silid at minasdan ang kaharian. May mga usok na mula sa mga tahanan sa ibaba, senyales ng mga almusal na inihahanda. May mga taong naglalakad patungo sa trabaho, may mga batang tumatakbo, walang ideya na ang mga susunod na mag-aalaga sa kanilang mundo ay nakatanaw lang mula sa itaas. Hindi niya naramdaman ang bigat. Mas ramdam niya ang koneksyon. Lumabas siya ng silid at naglakad patungo sa training grounds. Hindi niya inaasahang may makikita siya roon, pero nandoon na si Elera—nakaupo sa gilid, may hawak na notebook, tahimik na nagsusulat. “Ang aga mo,” sabi ni Alaric. Ngumiti si Elera nang hindi tumitingin. “Hindi ako makat
Last Updated: 2026-03-11
Chapter: 199 May mga sandali sa Arkenfall na parang humihinto ang oras—hindi dahil may trahedya, kundi dahil may katahimikang puno ng kahulugan. Ganito ang hapon na iyon. Mahina ang hangin sa hardin ng palasyo. Ang mga dahon ay gumagalaw lang kapag gusto nila, parang alam nilang walang nagmamadali. Naroon si Alaric, nakaupo sa mababang pader, pinagmamasdan ang ilang trainees na naglilinis ng kanilang gamit matapos ang training. Hindi niya sila minamadali. Hindi rin siya nagbibigay ng dagdag na utos. Naniniwala siyang kung paano sila kumikilos kapag walang nakatingin, doon makikita kung sino sila talaga. Lumapit si Elera, dala ang dalawang basong tsaa. “Break time,” sabi niya, iniabot ang isa. Tinanggap iyon ni Alaric, ngumiti. “Parang dati lang,” sabi niya. “Tayo ‘yung nagtatago sa training para uminom.” “Ngayon tayo na ang dahilan bakit sila nagiging maingat,” biro ni Elera. Tahimik silang natawa. May ilang sandali na walang nagsalita. Hindi awkward. Sanay na sila sa katahimikan ng isa’t
Last Updated: 2026-03-10
Chapter: 200 May mga araw sa Arkenfall na parang walang espesyal na nangyayari, pero kapag tinignan mo nang mas malalim, doon mo makikita kung gaano na kalayo ang narating ng lahat. Hindi ito ‘yung uri ng araw na may trumpeta o anunsyo. Isa lang itong normal na araw—at minsan, iyon ang pinakaimportante. Maagang gumising si Elera, mas maaga kaysa dati. Hindi dahil may meeting o training agad, kundi dahil hindi na siya sanay matulog nang matagal. May kung anong excitement na hindi niya maipaliwanag, parang pakiramdam na may paparating, kahit wala namang malinaw na dahilan. Umupo siya sa gilid ng kama, hinayaan munang tumahimik ang isip bago tumayo. Paglabas niya ng silid, tahimik pa ang hallway. May iilang servants na naglilinis, pero wala ang dating tensyon. May mga bumabati sa kanya, hindi na nagugulat, hindi na rin masyadong nanginginig. Normal na lang siya sa kanila—at sa kakaibang paraan, iyon ang pinakamatibay na anyo ng respeto. Sa courtyard, nadatnan niya si Alaric na kausap ang ilang gu
Last Updated: 2026-03-08
Chapter: 194 Tahimik ang gabi sa Arkenfall nang muli silang makabalik. Iba ang pakiramdam ng lupa kapag sariling kaharian na ang tinatapakan—parang mas mabigat, pero mas pamilyar. Walang engrandeng salubong, walang trumpeta o sigawan. Tahimik na utos lang ni Nathaniel na panatilihing simple ang pagbalik nila. Hindi ito parade. Isa lang itong pag-uwi. Habang bumababa sila sa carriage, napatingin si Alaric sa mga pader ng palasyo. Matayog pa rin, matibay, at puno ng kasaysayan. Dati, ito lang ang nakikita niya bilang training ground—isang lugar ng utos at disiplina. Ngayon, may halo na itong ibang kahulugan. Ito ang lugar na kailangan niyang pangalagaan balang araw. “Welcome home,” mahina ngunit puno ng damdaming sabi ni Cassandra. Ngumiti si Elera, huminga nang malalim. “Mas tahimik dito kaysa Aurelia.” “Pero mas mabigat,” sagot ni Alaric, hindi reklamo kundi obserbasyon. Tumango si Nathaniel. “Because this is where responsibility lives.” Hindi na sila dumiretso sa kani-kanilang silid. Sa
Last Updated: 2026-03-05
Chapter: 193 Tahimik pa rin ang Aurelia Palace kinabukasan, pero ibang klaseng katahimikan na ang bumungad. Hindi na ‘yong pagod na tahimik ng gabi, kundi ‘yong banayad na simula ng umaga—may liwanag na dahan-dahang sumisilip sa mga bintana, may mahinang tunog ng mga yabag ng servants sa hallway, at may amoy ng bagong timplang tsaa na kumakalat sa hangin. Si Alaric ang unang nagising. Hindi dahil may tumawag o may schedule—kundi dahil nasanay na ang katawan niya. Years of training had conditioned him to wake up before the sun, kahit wala nang sigaw ng instructor o tunog ng training bell. Umupo siya sa kama at sandaling nanahimik. Walang armor. Walang sword. Walang pressure—kahit sandali lang. Lumapit siya sa bintana at tinignan ang labas. Ang Aurelia ay parang painting sa umaga. Tahimik, payapa, at parang walang alam sa bigat ng responsibilidad na naghihintay sa kanya sa hinaharap. Ganito pala ang ibang kaharian, naisip niya. Hindi lahat palaging naghahanda para sa gulo. Maya-maya, may mara
Last Updated: 2026-02-25
The Ex-Husband CEO Started Chasing Her
Victor Alvares—ang malamig at walang-awang CEO ng isa sa pinakamalalaking kumpanya sa bansa. Isang pangalan na sapat na para manginig ang buong siyudad. Sa isang salita niya, bumabagsak ang mga negosyo; sa isang desisyon, nasisira ang mga reputasyon. Ngunit sa kabila ng kapangyarihang iyon, may isang laban siyang natalo—ang panatilihin ang babaeng minsang naging mundo niya.
Si Elera Alvares, ang ex-wife niyang kasing talino at kasing-yaman niya sa industriya, ay ang babaeng iniwan niya sa katahimikan kapalit ng ambisyon. Trabaho ang pinili ni Victor, at sa bawat gabing wala siya, unti-unting naubos ang pagmamahal ni Elera—hanggang sa tuluyan itong bumitaw.
“I’ll do anything to make you mine again, Elera—and I’ll make sure of that.”
Handa siyang gawin ang lahat—gamitin ang kapangyarihan, impluwensya, at kahit ang sarili niyang dilim—para mabawi ang loob ni Elera at mapasakanya muli. Sa muling pagharap nila sa isa’t isa, magsisimula ang isang laban.
Isang laban kung makukuha niya pang muli ang babaeng mahal niya, o kung ang galit at tensyon ang tuluyang mananaig at wawasak sa pagitan nila.
Read
Chapter: Chapter 18 Tahimik ang buong opisina nang umagang iyon. Hindi pa gaanong marami ang tao sa floor, ngunit ramdam na agad ang presensya ng isang tao sa sandaling bumukas ang elevator sa executive level. Victor. Hindi man siya nagsasalita, parang may dalang bigat ang bawat hakbang niya sa marmol na sahig. Mabilis ang lakad, diretso ang tingin, at gaya ng dati ay bahagyang nakakunot ang noo. “Sir, good morning—” “Later.” Maiksi niyang sagot sa secretary na sumalubong sa kanya. Agad itong natahimik. Sanay na ang lahat. Kapag si Victor ang kaharap mo, parang may invisible pressure na nakadikit sa hangin. Tahimik. Mahigpit. Mapanganib. Ngunit ngayon, may isang bagay na naiiba. Sa kanan niyang kamay ay may hawak siyang maliit na paper bag. At sa loob nito ay isang takeaway breakfast. Para kay Elera. — Sa loob ng office ni Elera, tahimik siyang nakaupo sa harap ng laptop. Nakatali ang buhok niya sa likod, at bahagyang nakayuko habang nagbabasa ng reports. Ang ilaw mula sa bintana ay tu
Last Updated: 2026-03-10
Chapter: Chapter 17Tahimik ang umaga sa opisina, pero hindi iyon yung tahimik na kalmado.Alam ng mga empleyado kung bakit.Nandoon si Victor.Hindi siya nakaupo sa sariling opisina niya. Hindi rin siya nasa meeting room. Nandoon siya sa floor kung saan nagtatrabaho si Elera.Nakababa ang tingin niya sa tablet na hawak, ang isang kamay nakapasok sa bulsa ng slacks niya. Hindi siya sumisigaw ngayon.“Why is this incomplete?” malamig niyang tanong habang nakatingin pa rin sa screen.May isang analyst na bahagyang lumapit, halatang kabado. “Sir… pending pa po yung last figures—”Hindi pa tapos magsalita ang empleyado nang ibaba ni Victor ang tablet sa mesa nang may diin.“I didn’t ask what’s pending,” sabi niya, mababa ang boses pero malinaw ang inis. “I asked why it’s incomplete.”Napayuko ang analyst. “We thought—”“Stop thinking halfway,” putol niya agad. “If you start something, finish it.”Tahimik ang buong area. Walang gustong makialam.Sandaling naglakad si Victor sa pagitan ng mga mesa, ang bawat h
Last Updated: 2026-03-08
Chapter: Chapter 16Hindi na bago ang eksena.Si Victor sa gitna ng floor, malamig ang mata, mahigpit ang tono.Si Elera sa loob ng glass office, tahimik.Pero ngayon, mas klaro ang pattern.Mas lantad ang pag-angkin.“Why is this delayed?” malamig na tanong ni Victor habang hawak ang tablet ng operations head.“Sir, may revision lang sa—”“I don’t want reasons,” putol niya. “I want results.”Halos hindi na makagalaw ang staff sa paligid. May isa pang nagkamaling magsalita—“Sir, we thought—”“You thought?” Tinaas niya ang kilay. “That’s the problem.”Tahimik.Walang gustong tumingin sa kanya.Ganito siya sa lahat.Diretso. Walang lambot. Walang filter.Pero nang mag-vibrate ang phone niya at makita ang pangalan ni Elera sa screen—Nagbago ang aura.Hindi halata sa hindi sanay tumingin. Pero para sa mga madalas nakakatanggap ng sigaw niya?Ramdam ang difference.He stepped aside.“Yes?”“Nasaan ka?” malamig ang boses ni Elera.“Outside your office.”“Stop scaring my team.”He glanced around. May ilang em
Last Updated: 2026-02-18
Chapter: Chapter 15 Maaga pa lang, ramdam na agad ang tensyon sa floor. Hindi dahil may deadline. Hindi dahil may audit. Kundi dahil nandoon na naman siya. Victor Alvares. Nakatayo sa gitna ng open office area, naka charcoal suit, sleeves slightly folded, jaw tight. Hawak niya ang isang folder habang may kausap na department head. “At this point, you’re telling me this is the best you can do?” malamig ang boses niya, pero mas delikado dahil kontrolado. “Sir, we’re still adjusting the projections—” “Adjust faster,” putol niya. “I don’t pay people to think slowly.” Tahimik ang buong area. May mga nagkukunwaring busy. May mga hindi na humihinga nang maayos. Ibang-iba siya. Masungit. Direktang magsalita. Walang pasensya. “Redo this,” sabay lapag ng folder sa mesa. “And next time, don’t make me repeat myself.” “Yes, sir.” Umalis ang department head na halos hindi makatingin. Sa kabilang side ng floor, may mahinang bulungan. “Grabe siya.” “Ganito ba talaga siya sa company nila?” “Parang hind
Last Updated: 2026-02-11
Chapter: Chapter 14Hindi nagbago si Elera kinabukasan.Parang walang nangyari kagabi.Nauna siyang gumising. Tahimik siyang bumangon mula sa kama, maingat na inalis ang braso ni Victor sa bewang niya. Hindi siya nagmamadali. Hindi rin siya nagpakita ng anumang emosyon.Pero isang bagay ang hindi niya maitatanggi—Hindi siya lumayo agad.Sandali muna siyang nanatili sa pagkakahiga, nakatingin sa kisame, iniisip ang mga sinabi ni Victor kagabi. Ang tono nito. Ang pakiusap. Ang “please”.Hindi niya akalaing maririnig niya iyon mula sa lalaking sanay mag-utos.Paglingon niya, tulog pa si Victor. Bahagyang magulo ang buhok, relaxed ang mukha. Mas bata ang itsura kapag hindi seryoso. Mas tao.Umiwas siya ng tingin.She won’t make this easy.Tahimik siyang nag-ayos sa kusina. Nag-init ng tubig. Gumawa ng kape. Dalawang tasa.Hindi niya alam kung bakit dalawa.Paglabas ni Victor mula sa kwarto, naka-white shirt lang at dark slacks. Malinis na ulit ang itsura, parang walang bakas ng kahinaan kagabi. Pero iba ang
Last Updated: 2026-02-09
Chapter: Chapter 13Elera (POV)Hindi ako tulog.Alam ko ang eksaktong sandali kung kailan siya bumalik sa kama. Ramdam ko agad ang pag-angat ng kutson sa likod ko, ang bahagyang pag-shift ng bigat niya na parang nag-iingat—parang natatakot na baka magising ako. Kung alam lang niya.Pinagmasdan ko ang sarili kong paghinga, sinadya kong panatilihing mabagal at pantay. Ayokong mahalata. Ayokong maunahan ang kilos niya. Gusto kong maramdaman kung ano ang gagawin niya kapag akala niya wala akong depensa.Tahimik ang buong unit. Tanging tunog lang ng ulan sa labas at ang mabigat niyang paghinga ang naririnig ko. Amoy ko pa rin ang sabon na ginamit niya sa banyo—malinis, pamilyar. Victor.Matagal siyang hindi gumalaw. Ramdam ko ang alanganin niyang presensya, parang pinag-iisipan kung lalapit ba siya o hindi. Noon, hindi siya nagdadalawang-isip. Noon, sanay siyang kunin ang espasyo ko na parang natural lang.Pero ngayon… may distansya.At doon ako napangiti sa loob.Nang tuluyan niyang ipatong ang braso niya s
Last Updated: 2026-01-23
LOGIN
