Chapter 7

Umalingawngaw ang mga fire alarm sa buong mansyon. Ang usok ay mabilis na kumalat mula sa labas papasok sa loob.

Hinila ni Marco si Cassandra pababa ng hagdanan. “Cass! We don’t have time! Kailangan na nating tumakas!”

Ngunit hindi siya makagalaw agad. Nakapako ang tingin niya sa larawan ng batang babae sa folder. Project Seraphim… Sino ka? Bakit parang may koneksyon ka sa akin?

“Cass!” sigaw muli ni Marco, halos buhatin na siya.

Sa huli, kumapit siya sa folder at tumakbo palabas. Sa bawat hakbang, ramdam niya ang init ng apoy na parang gustong lamunin ang buong mundo niya.

Paglabas nila ng mansyon, bumungad ang tatlong SUV na nakaparada. Mula rito ay lumabas ang mga tauhan ni Nathaniel.

“Get her!” sigaw ng isa.

Hinila siya ni Marco patungo sa sasakyan nila. Habang binubuksan nito ang pinto, biglang may pumutok na baril. Sumabog ang windshield ng kotse. Napasigaw si Cassandra at napayakap kay Marco.

“Run to the back! Doon sa hardin!” utos nito.

Tumalima siya, halos hindi na makahinga. Ang damo ay basa at madulas, pero patuloy siyang tumatakbo. Nang marating nila ang likuran, nakita nila ang maliit na daanan papunta sa bakod.

Ngunit bago sila makatalon, isang malakas na tinig ang pumigil sa kanila.

“Cassandra!”

Nilingon niya. Si Nathaniel, nakatayo sa terrace ng nasusunog na mansyon, malamig ang titig. Ang liwanag ng apoy ay lalong nagpatingkad sa anino nitong tila isang demonyo sa dilim.

“You can’t escape me,” bulong nito, pero sapat lakas para marinig niya.

Nanlamig si Cassandra, ngunit pinilit niyang tumalon sa bakod kasama si Marco.

Pagkaraan ng ilang oras na walang tigil na pagtakbo at pagmamaneho, nakarating sila sa isang lumang apartment na pag-aari ng tiyahin ni Marco. Doon sila pansamantalang nagkubli.

Pagbagsak ni Cassandra sa lumang sofa, agad niyang niyakap ang folder. Ramdam niya ang bigat nito sa kanyang mga kamay.

“Cass,” sabi ni Marco, hinihingal at pawis na pawis. “You need to rest. You’re safe here for now.”

Ngunit umiling siya. “I’m not safe, Marco. Not until I know what this is.”

Ibinuka niya ang folder at muling pinagmasdan ang litrato ng batang babae. “Project Seraphim. This is the key. I can feel it.”

Napakunot ang noo ni Marco. “Maybe it’s just another business deal of Nathaniel. Huwag mong masyadong dibdibin—”

Naputol ang salita niya nang tumingin si Cassandra nang diretso sa mga mata nito. “No. Hindi ito basta deal. Tingnan mo ang mga mata ng batang ito.”

Pinakita niya ang larawan. Isang batang babae, mga walong taon gulang, maamong mukha at mahaba ang buhok. Ngunit ang pinakanakakagulat—ang mga mata nito ay kapareho ng kay Cassandra.

Nanlamig si Marco. “she looks like you...”

Hindi nakatulog si Cassandra buong gabi. Habang nakahiga, paulit-ulit niyang iniisip ang batang babae. Sa kanyang alaala, may bahagyang imahe na lumulutang—isang batang umiiyak, hawak ng mga estranghero, habang siya’y tinatalikod.

Bakit ko ito nakikita? Totoo ba ito… o guni-guni lang?

Nang sumilip siya sa bintana, nakita niyang nagbabantay si Marco sa labas ng apartment. Ngunit sa isip niya, bumabalik ang babala mula sa unknown number: “Trust no one. Even those closest to you.”

Napakapit siya sa dibdib. Marco has been with me all along… but can I really trust him?

Kinabukasan, maagang nagising si Cassandra. Nakaupo siya sa lamesa, nakatingin pa rin sa folder, nang biglang may kumatok sa pinto.

“Marco?” tawag niya. Walang sumagot.

Dahan-dahan siyang lumapit, nanginginig. Ngunit bago pa man niya mabuksan, biglang bumukas ang pinto mula sa labas. Pumasok ang dalawang armadong lalaki.

“Get her!”

Napaatras siya, hawak ang folder sa dibdib. Ngunit bago siya masunggaban, sumulpot si Marco mula sa likod at binaril ang isa. Bumagsak ito agad. Nagsuntukan sila ng isa pa, at sa huli ay nagawang patumbahin ni Marco.

“Cass, we have to move again!” sigaw nito, habol ang hininga.

Pero hindi gumalaw si Cassandra agad. Tinitigan niya si Marco, ang baril sa kamay nito, at ang pawis na dumadaloy sa mukha.

“Why are they always finding us, Marco? How do they know where we are?”

Natigilan si Marco, hindi makasagot agad.

Dahil sa katahimikan ni Marco, mas lalo siyang kinabahan. “Marco… tell me the truth. Are you with me? O kasama ka nila?”

Nanlaki ang mga mata ni Marco. “Cass, no! I’ve been risking my life for you!”

Ngunit bago pa siya makumbinsi, biglang sumagi sa isip ni Cassandra ang folder. Mabilis niyang binuksan muli ang mga pahina—at doon, may nakita siyang dokumento na hindi niya napansin kagabi.

Isang kontrata na may pirma ni Nathaniel at… Marco.

Parang gumuho ang mundo niya.

“Cass, let me explain!” sigaw ni Marco, mabilis na lumapit.

Pero umatras siya, luhaan, at itinutok ang folder sa dibdib. “Don’t come closer! Lahat ng ito… ikaw ang dahilan kaya laging alam ni Nathaniel kung nasaan ako, hindi ba?”

Umiling si Marco, “No, Cass! Yes, I worked for him before—pero matagal na iyon! Umalis ako para tulungan ka. Please, trust me.”

Ngunit bumabalik-balik sa isip ni Cassandra ang babala: “Trust no one. Even those closest to you.”

Bago pa siya makapagpasya kung tatakas kay Marco, biglang bumukas ang cellphone niya. Isang bagong mensahe mula sa parehong unknown number:

“Project Seraphim is not just a code. She is alive. And she is the reason Nathaniel will never let you go.”

Nanlaki ang mga mata ni Cassandra. Muli niyang tinitigan ang larawan ng batang babae. Ang tibok ng puso niya’y bumilis, at ang luha ay hindi na niya mapigilan.

“Alive…?” bulong niya.

“Cass,” pakiusap ni Marco, “we don’t have time for this. We have to move.”

Ngunit sa puso niya, may umusbong na mas mabigat na tanong: Kung buhay ang batang ito… bakit siya kamukha ko?

Habang nag-aayos sila ng gamit para tumakas muli, may malakas na ingay mula sa labas—parang convoy ng sasakyan. Sumilip si Cassandra sa bintana, at nakita ang mga itim na SUV na pumapalibot sa buong building.

“Cass,” bulong ni Marco, nanginginig na rin, “we’re surrounded.”

At bago pa siya makagalaw, biglang nag-ring ang cellphone niya. Ang caller ID ay hindi unknown number, kundi pangalan mismo ni Nathaniel.

Dahan-dahan niyang sinagot. “Nathaniel…”

At mula sa kabilang linya, ang malamig at mapanuksong tinig nito:

“Hello, Cassandra. If you really want answers about Project Seraphim… then come to me. Alone.”

Nalagutan ng hininga si Cassandra, habang ang mga SUV sa labas ay sabay-sabay na bumukas ang pinto.

Nanlamig ang buong katawan niya.

At sa gitna ng apoy, hawak pa rin niya ang folder at ang larawan ng batang babae na maaaring magbago ng lahat.

Pero sino siya… bakit ang pakiramdam ko, konektado siya sa akin?

Habang tinatakpan ni Marco ang kanyang ulo mula sa mga debris, lalong nagdilim ang paligid dahil sa usok. Naririnig pa rin niya ang tinig ni Nathaniel na umaalingawngaw sa speaker ng mansyon—tila multo na laging nakabantay.

“Cass! This way!” pilit siyang hinihila papunta sa labasan.

Ngunit bago sila makarating sa pinto, may nalaglag mula sa folder—isang lumang litrato. Sa gilid nito, nakasulat ang kanyang pangalan.

Halos mabingi siya sa tibok ng puso.

Bakit may larawan ko rito? 

Nanginginig ngunit buo ang pasya—alam ni Cassandra na hindi lang laban ng kalayaan ang hinaharap niya. Ito’y laban para sa katotohanan tungkol sa sarili niyang pagkatao.