Masuk“อ๊ะ นั่นพี่ธันย์กับพี่ครีมมานิ” มิยาชี้ให้เพื่อน ๆ ดูธันย์ที่เดินถือช่อดอกไม้ช่อใหญ่เดินเข้ามากับแฟนสาวของเขาที่ชื่อครีม ก่อนที่มิยาจะยิ้มกว้างเมื่อเห็นรุ่นพี่ฮาชิเดินตามเข้ามาอีกคนจากด้านหลัง ทั้งที่นึกว่ารุ่นพี่ฮาชิจะไม่สนใจจะมาร่วมงานรับปริญญาเธอเสียอีกไม่ต่างอะไรกับน้ำรินที่เคยมีคดีรัก ๆ เลิก ๆ กับรุ่นพี่กายอยู่บ่อย ๆ ซึ่งเพื่อนฝูงก็ไม่รู้ว่าสองคนไปตกลงใจกันตั้งแต่ตอนไหน มารู้ก็อีตอนรุ่นพี่กายเปิดตัวคบกับน้ำรินอย่างเป็นทางการ แถมยังเป็นคู่รักที่ดูหวานเอามาก ๆ รุ่นพี่กายกลายเป็นกลัวเมียของแท้ และน้ำรินก็เอากายได้อยู่หมัด ผิดกับภาพพจน์เสือผู้หญิงที่ใคร ๆ เคยรู้จักลิบลับส่วนมินิเองก็มีแฟนแล้วเช่นกันดูน่ารักและก็เหมาะสมกันดีจะมีก็แต่สมายด์ มีคนรัก แต่คนรักกลับไม่ได้มาร่วมงาน เธอมองจนรุ่นพี่ทั้งหมดมากับครบ แต่คนที่เธอมองหากลับไม่ได้มาด้วย“ยินดีด้วยนะครับน้อง ๆ” ธันย์กับครีมยื่นช่อดอกไม้ให้สาว ๆ ทั้งสี่คน ก่อนที่กายจะเดินเข้าไปหาน้ำริน และฮาชิเดินเข้าไปหามิยาเหลือแต่สมายด์ที่ยืนยิ้มเศร้ามองคู่รักคนอื่น ด้วยความรู้สึกวูบโหวงอยู่ในใจ ก้มมองมือถือในมือแล้วลองโทรไปหาอีกครั้งก็เหมือนเด
หลายเดือนต่อมาสนามบินสุวรรณภูมิสมายด์กับกลุ่มเพื่อนของเธอมาส่ง คินน์กับเพื่อนของเขาที่สนามบิน เธอยืนมองภาพคนรักที่ยืนคุยอยู่กับกลุ่มเพื่อนของเขาด้วยความรู้สึกวูบโหวงภายในใจ ใบหน้าหวานยิ้มปนเศร้า ทั้งที่ทำใจมาแล้วก่อนหน้านี้ พอถึงคราวที่เขาต้องเดินทางไปจริง ๆ ก็อดใจหายไม่ได้ที่สุดแล้วยังไงเสียพี่คินน์ของเธอ ก็ต้องไปเรียนต่อที่ต่างประเทศอยู่ดี เพราะครอบครัวของเขารวมถึงกลุ่มเพื่อน ๆ ได้วางแพลนกันไว้แล้ว ที่สำคัญทั้งหมดที่ตัดสินใจไป ก็เพื่อหาความมั่นคงในอนาคต“ไม่ดื้อนะครับ ไว้พี่จะรีบกลับมา” คินน์หันกลับมามองคนรักที่ทำตาแดงคล้ายคนจะร้องไห้ เขาดึงมือเธอมาเข้ามากอด“ค่ะ”“ห้ามคุยกับผู้ชาย เพราะพี่หวงมาก”“ค่ะ พี่คินน์ก็เหมือนกัน”“พี่มองแค่มายด์คนเดียวมาตลอด และจะเป็นแบบนั้นตลอดไป”“สัญญานะคะ”“ครับพี่สัญญา”เกียร์อยู่ที่ใคร ใจเป็นของเกียร์ ประโยคยอดฮิตของสาว ๆ ที่มีแฟนเป็นหนุ่มวิศวะ …“ไว้พี่จะรีบกลับมา…” เข้าก้มลงจูบหน้าผากคนตัวเล็กอย่างไม่อายใคร ก่อนที่จะถึงเวลาขึ้นเครื่อง คินน์และกลุ่มเพื่อนของเขาจึงต้องแยกตัวออกไป~เครื่องบินลาลับขอบฟ้าห่างออกไป พร้อมกับคำสัญญาที่ให้ไว้ ว่าเขาจะรีบ
อุณหภูมิภายในห้องร้อนรุ่มไต่ระดับตามความร้อนเร่า คินน์เริ่มขยับเข้าออกกระแทกทั้นจากเนิบนาบเป็นหนักหน่วง ก่อนที่คินน์จะช้อนมือไปที่แก้มก้นของคนตัวเล็กเพื่อยกตัวเธอจนลอยขึ้น“อ๊ะ พี่คินน์”สมายด์ตกใจ สองมือผวาคล้องคอคินน์กระชับให้แน่นขึ้น ทว่าเสี้ยววินาทีต่อมากลับถูกทำให้ใจเต้นแรงหนักกว่าเดิม เมื่อคินน์เริ่มอุ้มเธอแล้วเดินมาที่เตียงในสภาพที่ส่วนนั้นยังกระแทกเข้าออกไม่ยอมหยุด“อะ อ๊า…พี่คินน์”ใบหน้าหล่อขบกรามจนเป็นสัน ความคับแน่นของหญิงสาวกำลังทำให้เขาแทบคลั่ง ก่อนจะพาเธอมาจนถึงปลายเตียง แล้วค่อย ๆ วางแผ่นหลังของสมายด์ลงอย่างนิ่มนวล ผิดกลับเอวสอบที่กระแทกหนักหน่วงขึ้นปั่ก ปั่ก ปั่ก“อ๊า พี่คินน์ พี่คินน์ขา”เธอเรียกชื่อเขานับไม่ถ้วน เหมือนจะชดเชยเวลาที่ขาดหายไปร่วมปีที่ไม่เคยได้เรียกเขา และคินน์เองก็ไม่ได้ต่างกัน สองมือเอื้อมมือไปขย้ำที่หน้าอกที่กำลังกระเพื่อมไหวตามแรงกระแทก“อืม…น้องมายด์ อา ซีี๊ด โคตรแน่น”“อ๊า พี่คินน์ อื้อ มายด์จะ…อ๊ะ อ๊าย”หน้าท้องสมายด์หดเกร็ง เธอกระตุกหอบเป็นรอบสอง จุดบอบบางตอดรัดแก่นกายของคินน์แน่น สร้างความปวดหนึบจนเขาต้องอัดตอกกระแทกทั้นแรงขึ้น หนักหน่วงขึ้น
ทันทีที่ประตูภายในห้องนอนถูกปิดลง ร่างบางก็ถูกดันจนแผ่นหลังแนบชิดติดกับผนัง มือหนาจับชายเสื้อของคนตัวเล็กหมายจะให้ยกข้ามผ่านศีรษะ แต่กลับถูกมือของสมายด์ยั้งมือหนาเอาไว้ก่อน“ดะ เดี๋ยวค่ะพี่คินน์ เราจะไม่คุยกันก่อนหรือคะ”“คุย?” ใบหน้าหล่อเลิกคิ้วหนา ตั้งคำถามคล้ายสงสัย…เวลาแบบนี้ยังต้องคุยอะไรกันอีก“ใช่ค่ะ เราน่าจะคุยกันก่อน”สมายด์รีบพยักหน้ารับหงึก ๆ ดวงตาคู่สวยกะพริบถี่ประหนึ่งตัวเองกำลังเป็นกระต่ายตัวน้อยที่กำลังจะถูกหมาป่าจับกินประมาณนั้นเธอยอมรับว่าวันนี้รีบมาหาเขาก็จริง แต่ก็ใช่ว่าจะตั้งใจมาทำเรื่องอย่างว่า และที่มาคุย…ก็แค่อยากมาเคลียร์ อยากมาปรับความเข้าใจ อยากมีพี่คินน์อยู่ในชีวิตก่อนที่เขาจะไปเรียนต่อเมืองนอกแล้วเธอจะไม่ได้เจอเขาตั้งหลายปี ถ้าเธอยอมปล่อยให้เขาไป โดยที่ไม่ได้ปรับความเข้าใจกัน บางทีด้วยระยะทางและความห่าง อาจทำให้ความสัมพันธ์ของเขากับเธอไกลออกไป จนอาจมีใครบางคนมาแทรกกลางก็เป็นได้แน่นอนว่า…เธอไม่ได้อยากให้เป็นแบบนั้นที่สำคัญ…นับตั้งแต่วันที่บอกให้รักษาระยะห่าง จนวันนี้จะเกือบปี เธอ…ไม่เคยเข้ามาในห้องของเขารวมถึง…ทำเรื่องอย่างว่าด้วยใจ…เลยสั่นเหมือนวันแรกที
“ครับ…ว่าไง” ฝ่ามือหนาเข้าทาบทับที่รั้วไว้ข้าง หนึ่ง ส่วนอีกมือเชยคางคนตรงหน้าให้เงยขึ้นมาสบสายตาเขาตรงๆ“คือ คือมายด์ได้สร้อยเกียร์มาไงคะ แต่มายด์ใส่ไม่เป็นเลยจะเอามาให้พี่คินน์ใส่”เป็นเหตุผลเดียวที่สมายด์นึกออกตอนจวนตัว“มันใส่ยากขนาดนั้น?”“…ค่ะ กะ..ก็ยากอยู่ค่ะ”“งั้น…ไปใส่ในบ้านพี่ได้ไหมครับ ตรงนี้มันมืดพี่ใส่ไม่ถนัดเหมือนกัน“แต่…”“หรือ…ถ้าไม่อยากเข้าบ้านพี่ก็ไม่เป็นไร”คินน์ปล่อยมือออกจากรั้ว ก่อนสองเท้าจะถอยห่างออกมาจากสมายด์เหมือนยอมแพ้ ทำถึงขนาดนี้ถ้าเธอจะใจแข็งอีก เขาก็ไม่ห้าม ทำไงได้…ก็แค่อดทนต่อไป อดทนรอจนเธอจะเรียนจบและถึงจะดีใจมากก็ตามที ที่เห็นสมายด์มาหาถึงหน้าบ้าน ทว่าเพราะท่าทีลำบากใจของเธอ ทำให้เขารู้สึกถอดใจอีกรอบ ดวงตาหม่นฉายแววความผิดหวังลงเล็กน้อย“ไม่เป็นไรครับ พี่รอได้ พี่จะอดทนรอจนถึงวันที่น้องมายด์เรียนจบก็ได้ครับ”“โมฆะได้ไหมคะ”“ครับ? เรื่อง?”“เรื่องที่รอให้มายด์เรียนจบ”สมายด์พูดพลางกัดริมฝีปาก ก่อนจะก้มหน้าลงพื้นไม่กล้าสู้สายตาของคินน์ที่ตอนนี้ฉายแววมีความหวัง“มะ มัน…นานเกินไป”คำตอบที่เรียกรอยยิ้มเล็กน้อยที่มุมปากของคินน์“คิดดีแล้วใช่ไหมจะยกเลิกกฎ
สมายด์ก้มหน้าก้มตาเดินไปกับเพื่อน ๆ ทำเหมือนตัวเองไม่สนใจ ทั้งที่ในใจหลุดลอยไปหมดแล้วเธอรู้ว่าพี่คินน์แวะเข้ามหาวิทยาลัยแค่ไม่กี่วันก่อนที่เขากับกลุ่มเพื่อนไปฝึกงาน และแน่นอน ตลอดเทอมหนึ่ง เธอก็คงไม่ค่อยได้เจอเขาบ่อย ๆและที่รู้อยู่แล้วก็ไม่ใช่เพราะอะไร…มือถือ…ยังคงมีแชทจากคินน์คอยรายงานเรื่องการฝึกงานมาเป็นระยะแต่…ก็เหมือนเดิม สมายด์อ่านแต่ไม่ตอบ-พี่เข้ามหา’ ลัย ก่อนไปฝึกงานนะครับ-ตอนนี้พี่เริ่มฝึกงานแล้วนะครับ-ขอกำลังใจให้พี่หน่อยข้อความที่ส่งมาแต่ไม่ตอบ แต่กลับมีคำว่า Read ปรากฏขึ้นทันทีที่คินน์ส่ง เพียงเท่านี้ก็เรียกรอยยิ้มบาง ๆ บนใบหน้าของคินน์แล้วอย่างน้อยเธอก็ยังใส่ใจแชทของเขาอยู่…ตลอดเทอมหนึ่งที่ฝึกงานเลยไม่ได้ค่อยเข้ามหาวิทยาลัยเลยทำให้ไม่ค่อยได้เจอหน้า แต่คินน์ก็รายงานสมายด์เหมือนทุกวันจนกระทั่งเข้าเทอมสอง แม้เขาจะวุ่นวายอยู่กับการทำโปรเจคจบ แต่ข้อความที่ส่งหาสมายด์กลับไม่ขาดมันเป็นความเคยชินของคนส่ง พอๆ กับเป็นความเคยชินของคนอ่าน ถ้าวันไหนส่งช้าคนอ่านก็พาลหงุดหงิดขึ้นมาเองอีกไม่กี่วันจะจบปีการศึกษากลุ่มเพื่อนมารวมตัวกันที่บ้านของสมายด์เพราะว่าเป็นงานวันเกิด แต่
KINZ & SMILE - 8 ดึกดึ๋ยตลอดทางกลับบ้าน สมายด์แทบจะไม่ได้พูดอะไรกับหนุ่มพี่ที่อาสามาส่ง แม้ว่าเขาจะพยายามชวนเธอคุยแล้ว แต่เธอเล่นถามคำตอบคำ นอกจากบอกพิกัดทางกลับบ้าน ก็แทบจะไม่ได้พูดอะไรยาวๆ กับเขาเลยไม่ถึงชั่วโมงต่อมา รถซูเปอร์คาร์คันหรูก็มาจอดเทียบอยู่ที่หน้ารั้วบ้านของสมายด์ ซึ่งเป็นหมู่บ้านจั
KINZ & SMILE - 7 แกล้ง สมายด์หน้างอเพราะทำอะไรไม่ได้ และนอกจากทำอะไรไม่ได้ยังต้องจำใจขึ้นมานั่งบนรถของผู้ชายอันตรายแบบรุ่นพี่คินน์ ทั้งที่ไม่ได้อยากจะขึ้นเลยแม้แต่น้อยเสียงปิดประตูของคนข้าง ๆ ตามมาด้วยเสียงสตาร์ทรถ ก่อนที่เขาจะวางท่อนแขนแกร่งท้าวไว้บนพวงมาลัยแล้วหันหน้าหล่อแต่กวนประสาทมามองสมายด์
KINZ & SMILE - 6 จะไปส่ง“ไม่ต้องค่ะ มายด์กลับเองได้ ขอบคุณ” สมายด์ปฏิเสธทันควัน เรื่องอะไรจะให้คนที่ไม่น่าไว้ใจไปส่งตัวเอง ไม่มีทางเด็ดขาด!“อ้าวทำไมอะมายด์ แกไม่มีรถกลับ กลับกับพี่เขาก็ดีแล้วปลอดภัย” มิยาแย้งแต่มือก็เอื้อมไปรับเงินจากรุ่นพี่หน้าตาเฉยปลอดภัย? เหอะ แน่ใจะนะว่าจะปลอดภัย สมายด์เถีย
KINZ & SMILE - 5 อย่ามาตีเนียนบรรยากาศในร้านชาบูดูจะครึกครื้นเป็นพิเศษ จากที่เคยกินกันแบบยัด ๆ ให้คุ้มกับค่าชาบูแบบบุฟเฟ่ต์ 219 บาท แต่พอมีพวกหนุ่มหล่อคนดังจากคณะวิศวกรรมศาสตร์มานั่งใกล้ บรรดาเพื่อนสาวต่างก็พากันคีพลุคเก็บอาการเรียบร้อยสุดฤทธิ์ ถ้าอยู่กันแค่เดอะแก๊งสาว ๆ นะบอกเลย เรียกว่าสวาปามเลย



![My Engineerรักร้ายนายจอมโหด [ต้าร์พินอิน]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)



