KINZ & SMILE - 6 แค่ไปส่ง

KINZ & SMILE - 6 จะไปส่ง

“ไม่ต้องค่ะ มายด์กลับเองได้ ขอบคุณ” สมายด์ปฏิเสธทันควัน เรื่องอะไรจะให้คนที่ไม่น่าไว้ใจไปส่งตัวเอง ไม่มีทางเด็ดขาด!

“อ้าวทำไมอะมายด์ แกไม่มีรถกลับ กลับกับพี่เขาก็ดีแล้วปลอดภัย” มิยาแย้งแต่มือก็เอื้อมไปรับเงินจากรุ่นพี่หน้าตาเฉย

ปลอดภัย? เหอะ แน่ใจะนะว่าจะปลอดภัย

สมายด์เถียงในใจ ก่อนจะกลอกตาบนด้วยความรู้สึกที่คันปากยุบยิบ นึกอยากจะกระชากหน้าพ่อเทพบุตรสุดหื่น แล้วบอกความจริงให้เพื่อนๆ ฟังเหลือเกินว่าตัวเองเพิ่งเจอกับอะไรมา แต่ก็นะ เธอพูดออกมาไม่ได้ เพราะตัวต้นเรื่องเล่นมองเธอชนิดไม่วางตา

“ฉันว่าฉันกลับTaxi ปลอดภัยกว่า” ยังยืนยันคำเดิม ก่อนจะยื่นมือไปเอาเงินจากมือมิยา แล้วหันไปคว้ามือของหนุ่มรุ่นพี่ จับมือของเขาให้แบออก แล้วยัดเงินคืนกลับ

“เอาเงินคืนไปค่ะ พี่จะจ่ายทำไมคะ ก็มายด์บอกแล้วไงคะว่าจะเลี้ยงขอบคุณเรื่องเอามือถือมาคืน ที่สำคัญมายด์ไม่อยากมีอะไรติดค้างกับผู้ชายอย่างพี่”

รอยยิ้มร้ายกระตุกยิ้มเล็กน้อยที่มุมปากเมื่อเห็นท่าทีคนตรงหน้า ก่อนที่เขาจะใช้สายตามองมือสมายด์ที่เผลอมาจับมือของเขา

“แต๊ะอั๋งอ่อ”

“อ๊ะ…”

กว่าจะรู้สึกตัวว่าพลาดจะรีบชักมือกลับ หมับ! ฝ่ามือหนา ๆ อีกข้างกลับเป็นฝ่ายจับมือของเธอแทน ชนิดที่ว่าไม่ได้แคร์สายตาเพื่อน ๆ ของเธอและเขาที่มองกันขำๆ ในขณะที่สมายด์หน้าเหวอรีบสะบัดมือออก

“ไอ้คินน์ มึงทำแบบนั้นน้องเขาก็ตกใจหมด” เสียงฮาชิ เพื่อนของเขาและดูจะเป็นคนพูดน้อยที่สุดในกลุ่มเอ่ยขึ้น

“กูทำอะไร มึงก็เห็นน้องมายด์มาแต๊ะอั๋งกูก่อน”

“มันไม่ใช่แบบนั้นซะหน่อย มายด์ไม่ได้แต๊ะอั๋งพี่ แค่จะเอาเงินคืนเฉย ๆ” เธอเถียงปากสั่น แต่แก๊งเพื่อนสาวของเธอกับมองแบบยิ้มชอบใจ ประมาณว่าพากันปลื้มปริ่มดีใจที่มีหนุ่มหล่อวิศวะมาทำท่าเหมือนจีบเพื่อนตัวเอง

แต่! สำหรับสมายด์ มันไม่ใช่ฟิวนั้นไง โอเคแหละ มันก็ใช่ที่รุ่นพี่คนนี้หล่อมาก และคะแนนความหล่อเธอให้เขาไปเลยเต็มสิบ ยิ่งพอนึกถึงเรื่องที่เจอในห้องน้ำ บวกความกวนประสาทที่เธอกำลังเจออยู่ในตอนนี้ บอกเลยคะแนนติดลบต่ำเอามาก ๆ

ในความคิดสมายด์ มั่นใจว่าเขาไม่ได้คิดจะจีบเธอแน่นอน ส่วนไอ้ที่เขามาวอแวอยู่นี่ คงกลัวว่าเธอจะเอาเรื่องที่เขามีอะไรกับพี่แจนดาวมหา’ ลัย ในห้องน้ำออกมาพูดต่างหาก!

“พี่แค่อยากจะเลี้ยงพวกเราก็เท่านั้นเองครับ”

“เพื่อ?”

“ในฐานะที่เราได้รู้จักกันวันแรก”

“ไม่คะ ไม่ได้อยากรูจัก…” สมายด์พูดไม่ทันจบ แต่เหมือนหนุ่มรุ่นพี่จะไม่ฟังเธอเลย เขาลุกขึ้นยืนตามเธอก่อนจะวางเงินสามพันไว้บนโต๊ะ

“ป่ะ เราสองคนกลับบ้านกัน”

ไม่ว่าเปล่าพอพูดจบเขาก็ฉุดข้อมือเล็ก ๆ ของสมายด์ที่ยังเหวออยู่ดึงออกไป ก่อนที่เขาจะพาเธอเดินออกมาจากร้าน ท่ามกลางเสียงเพื่อน ของเขาที่พากันวี๊ดวิ้วไล่ออกมาตามหลัง รวมไปถึงเพื่อนสาวของเธอก็ด้วยเช่นกัน ดันเป็นเหมือนกันทั้งหมดยกแก้งค์ ไอ้ประเภทโรคแพ้ความหล่อนี่ก็นะ ช่างไม่รู้เลยว่าสมายด์กำลังจะตกอยู่ในอันตราย

“ปะ ปล่อยมายด์นะพี่ จะจับมือมายด์ทำไมเนี่ย”

สมายด์ขืนตัวพยายามสะบัดข้อมือคนตัวโตกว่า แต่กระนั้นคนตัวเล็กแบบเธอยังไงก็สู้แรงเขาไม่ได้ สองขาจำยอมเดินตามชนิดเรียกได้ว่าแทบจะเป็นการเดินตามแบบยอมให้เขากึ่งลากกึ่งจูงเธอเดินไป จนกระทั่งถึงลานจอดรถที่มีรถปอร์เช์รุ่นล่าสุดคันละเกือบสิบล้านที่จอดอยู่ แถมไม่ใช่แค่คันเดียว ยังมีรถคันอื่นจอดอยู่อีกสองสามคัน จอดอยู่ใกล้ๆ กัน เดาว่าคงจะเป็นของเพื่อนในแก๊งเขาทั้งหมด อันที่จริงสมายด์ก็เคยเห็นรถหรูสี่คันนี้ที่ขับไปมาในมหา’ ลัยอยู่เหมือนกัน แต่เธอไม่ได้สนใจ และไม่คิดด้วยว่าจะเป็นรถของพวกเขา

“ขึ้นรถ”

คินน์กดเปิดประตูรถ พลางดึงตัวสมายด์ให้นั่งลงแต่เธอก็ยังขืนตัวไว้อยู่ดี สองคนยื้อยุดฉุดอยู่นาน จนเขาต้องถอนหายใจออกมาในความรั้นของเธอ

“จะขึ้นไม่ขึ้น”

“ไม่ขึ้น เพราะมายด์จะกลับเอง แล้วไหนมือถือของมายด์ พี่จะคืนได้หรือยัง”

“เรียกพี่ ว่าพี่คินน์ก่อนจะคืน”

“ไม่เรียก ทำไมมายด์ต้องเรียก ไม่ได้อยากรู้จัก”

“โอเคครับ งั้นเราก็ไม่ต้องเอามือถือคืน”

“อ้าวพี่ ได้ไงคะ”

“แต่…ถ้าอยากเอาคืนก็รีบขึ้นรถ”

“ดะ ได้ไง เก็บของคนอื่นได้ไม่คืน นี่เข้าข่ายลักทรัพย์นะคะ”

“หรือจะให้พี่เอาไปวางไว้ที่ห้องน้ำชายตามเดิมก็ได้นะ ไม่ติด”

“ห๊ะ!!”

เขาขู่ได้ผล เพราะถ้าเขาทำแบบนั้นจริง ๆ ตอนที่ฟ้าเริ่มมืดไปแล้วด้วย การที่ต้องกลับไปเอามือถือในจุดที่ทำตกในห้องน้ำมืด ๆ นอกจากคนที่น่ากลัว ผีก็น่ากลัวเช่นกัน

“ว่าไง เราจะกล้ากลับไปเอามือถือมือถือตอนนี้คืนในห้องน้ำไหมล่ะ หึ นี่มันจะทุ่มกว่าแล้วนะ ดึก ๆ มืด ๆ ไม่มีคน อืมก็เข้าท่าดี”

เขาเลิกคิ้วเข้มขึ้นทำท่ากวนประสาน จนใบหน้าหวานหน้างอจนหงิก สุดท้ายก็ต้องยอมจำนนต่อคำขู่

“ขึ้นรถก็ขึ้นค่ะ” สมายด์กระแทกเสียงใส่ เพราะไม่มีทางเลือกอื่นเลยต้องจำยอมนั่งลงไปแบบไม่ค่อยเต็มใจ

คอยดูนะ ถ้าเขาทำมิดีมิร้ายกับเธอ เธอจะเข้าแจ้งความให้รู้แล้วรู้รอด!!