Playing Lover แกล้งรักนายตัวดี

“พวกแก แต่งตัวกันถึงไหนแล้ว!”

เสียงลิตาดังขึ้นทันทีที่วีนัสกดรับสาย ตามมาด้วยภาพเจ้าตัวที่กำลังยืนอยู่หน้ากระจก มือหนึ่งถือโทรศัพท์ อีกมือกำลังรวบผมขึ้นไปทัดหู

“กำลังแต่งหน้า” ฉันตอบ พลางใช้แปรงแตะแก้มตัวเองเบา ๆ

“นี่แกยังแต่งหน้าอยู่เหรอ ฉันเลือกชุดเสร็จตั้งนานแล้วนะ”

“แล้วใครใช้ให้แกรีบล่ะ”

“ก็ฉันตื่นเต้น!” มิลินที่เพิ่งเข้าร่วมสายมองหน้าจออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ

“ตื่นเต้นเหมือนจะไปขึ้นเวทีประกวด”

“มิลิน! แกอย่าเพิ่งขัดฉันได้ไหม” ฉันหลุดหลุดหัวเราะออกมาเมื่อได้ยินมุกที่ไม่คาดคิดของมิลิน

“แล้วสรุปคืนนี้ใส่อะไรกัน?”

“ฉันใส่เดรสสีดำ” ลิตารีบตอบ

“ส่วนมิลินใส่สีอะไรนะ?”

“สีเงิน”

“โอ้โห สองคนนี้นัดกันเป็นธีมเหรอ”

“เปล่า” มิลินตอบสั้นๆ

“แค่ไม่มีชุดสีอื่น”

“ฟังดูมีเหตุผลมาก”

ฉันส่ายหน้าให้กับเพื่อนทั้งสอง ก่อนจะขยับโทรศัพท์ให้เห็นชุดที่ตัวเองเตรียมไว้

“ฉันว่าจะใส่สีแดง”

ลิตาเบิกตาขึ้นทันที

“กรี๊ด! เอาชุดนั้นเลย สวยมาก แกใส่แล้วเกิดแน่”

“ยังไม่ได้ใส่เลย ชมไว้ก่อนแล้ว?”

“ฉันเชื่อในรสนิยมตัวเองค่ะ” มิลินมองชุดบนหน้าจอแล้วพยักหน้าเบา ๆ

“ใส่เถอะ คืนนี้คงมีคนมองจนเดินชนเสา”

“พูดเหมือนตัวเองไม่เคยเป็น”

“ฉันเดินดูทาง”

“โอเคค่ะ คุณมิลิน” ลิตาหัวเราะเสียงดัง ก่อนจะก้มลงดูเวลาในโทรศัพท์

“เอาล่ะ สรุปเจอกันกี่โมง ฉันไม่อยากเป็นคนสุดท้ายแล้วนะ”

“สี่ทุ่มครึ่งหน้าคลับ” วีนัสตอบ

“สี่ทุ่มครึ่งนะ ห้ามเลท”

“โอเค งั้นสี่ทุ่มครึ่ง เจอกัน”

ฉันกดวางสายเพื่อนทั้งสองคน ก่อนจะรีบจัดการตัวเองให้เสร็จ คืนนี้คงเป็นอีกคืนที่สนุกเหมือนทุกครั้ง อย่างน้อยฉันก็คิดแบบนั้นน่นะ

…

22:34 น. | หน้าคลับ

เสียงดนตรีจากด้านในดังลอดออกมาถึงบริเวณหน้าทางเข้า แสงไฟสีม่วงสลับแดงสาดไปตามผนังและผู้คนที่ทยอยเดินผ่าน ฉันยืนรออยู่ข้างหน้าในเดรสซาตินสีแดง ผมยาวสีน้ำตาลอ่อนถูกจัดทรงอย่างตั้งใจ พลางก้มมองหน้าจอโทรศัพท์หลังส่งข้อความถามเพื่อนไปได้ไม่นาน

Venus: อยู่ไหนกัน

ไม่ถึงนาที เสียงเรียกก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

“วีนัสสส!”

เธอหันไปตามเสียง ก่อนจะเห็นลิตาเดินกึ่งวิ่งเข้ามาหาในชุดเดรสสีดำ ส่วนมิลินเดินตามมาด้วยท่าทางสบาย ๆ ในชุดสีเงิน

“ทำไมมาช้ากันจัง- -”

“สี่นาทีเองแก!” ลิตายกโทรศัพท์ขึ้นโชว์เวลา

“นี่ยังไม่ถึงขั้นสายเลยนะ”

“โห วันนี้ใครเป็นคนตั้งกฎเนี่ย”

มิลินเดินเข้ามาหยุดข้างวีนัส กวาดตามองเพื่อนตั้งแต่หัวจรดเท้า

“สวยดี”

“ขอบคุณค่ะ”

“หมายถึงชุด”

วีนัสหันขวับไปมองทันที

“มิลิน!”

ลิตาหัวเราะชอบใจ ก่อนจะเดินวนรอบวีนัสหนึ่งรอบ

“แต่ชุดนี้ดีจริง แกดูเด่นมากอะ ฉันชอบ”

“พอเลย พวกแกจะชมฉันอีกนานไหม เข้าไปกันได้แล้ว”

“เขินเหรอ?” ลิตายื่นหน้าเข้ามาแซว

“รำคาญ”

“ปากแข็งอีกแล้ว”

“ลิตา…”

“โอเค ๆ ไม่แซวแล้วค่ะ”

ฉันมองเพื่อนไปเบาๆ ทั้งสองคนเป็นเพื่อนสนิทที่ไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อยๆ กับมิลินเป็นเพื่อนที่สนิทกันมาตั้งแต่เด็กตั้งแต่สมัยมัธยม ยัยนี่เป็นคนนิ่งๆ ไม่ค่อยพูดเยอะ แต่ถ้าพูดทีไรก็มีคำแซวเจ็บๆ - - ส่วนลิตาเป็นสาวเข้าสังคมเก่ง ชอบเมาท์ เราเจอกันตอนเรียนที่มหาลัย รู้ตัวอีทีก็สนิทกันเกินไปแล้ว ทั้งสามคนหัวเราะ ก่อนจะเดินเข้าไปพร้อมกัน

ทันทีที่ประตูเปิดออก เสียงเพลงและแสงไฟหลากสีก็โอบล้อมพวกเธอเอาไว้ บรรยากาศคึกคักกว่าที่คิด ผู้คนยืนจับกลุ่มพูดคุยกันอยู่ทั่วบริเวณ ลิตาหันไปกระซิบกับพวกฉันทันที

“เดี๋ยวนะ พวกแกดูโต๊ะทางนั้นสิ”

“อะไรอีก”

“กลุ่มผู้ชายตรงนั้นไง หล่อกันทั้งกลุ่มเลย”

มิลินเหลือบมองตามทิศทางที่ลิตาชี้ ก่อนจะยกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

“อืม ก็หน้าตาดี”

“เห็นไหม! ฉันบอกแล้ว”

ฉันมองผ่าน ๆ ก่อนจะยักไหล่

“แล้วไง?”

“ก็ไม่ได้ว่าไง แค่ให้ดูเฉยๆ”

“งั้นดูเสร็จแล้วไปหาที่นั่งกันได้หรือยัง” ลิตาหันกลับมามองฉันด้วยสีหน้าขัดใจเล็กน้อย

“แกนี่มันไม่ตื่นเต้นกับอะไรเลยจริง ๆ”

“ฉันตื่นเต้นกับของกินมากกว่า”

“คืนนี้มาเที่ยว ไม่ได้มาหาของกิน!”

“ก็ฉันหิว”มิลินพยักหน้าเห็นด้วยอย่างจริงจัง

“ฉันก็หิว”

“โอ๊ย! ฉันมากับใครเนี่ย”

…

ทั้งสามเดินเข้าไปจับจองที่นั่ง ก่อนที่ลิตาจะหย่อนตัวลงบนโซฟาและกวาดสายตามองไปรอบร้านอย่างสนอกสนใจ กลิ่นน้ำหอมผสมกับกลิ่นเครื่องดื่มและบรรยากาศภายในร้าน ทุกอย่างดูวุ่นวายแต่กลับมีเสน่ห์ในแบบของสถานที่ที่ผู้คนต่างพากันออกมาปลดปล่อยความเหนื่อยล้าจากทั้งสัปดาห์ หลังจากที่นั่งจิบเครื่องดื่มกันมาสักพักนึงแล้วดูเหมือนวันนี้ลิตาจะมีท็อปปิกใหม่ขึ้นมาพูด

“เออ ว่าแต่พวกแกเห็นกลุ่มผู้ชายเมื่อกี้ไหม?”

“กลุ่มไหน?”

“ก็กลุ่มที่ฉันชี้ให้ดูตอนเข้ามาไง หล่อกันทั้งแก๊งเลยนะ โดยเฉพาะคนที่ใส่เสื้อสีดำ”

“คนไหน?” มิลินถามเสียงเรียบ

“คนตัวสูง ๆ ที่นั่งอยู่ตรงกลางนั่นแหละ อคิณใช่ไหมนะ?”

“อ๋อ คนนั้น” มิลินพยักหน้า

“หล่อจริง แต่ดูเข้าถึงยาก”

“ใช่ไหมล่ะ! ฉันได้ยินมาว่าเขาเป็นคนค่อนข้างนิ่ง ไม่ค่อยสุงสิงกับใครเท่าไหร่”

ลิตาพูดพลางเหลือบมองไปทางโต๊ะนั้นอีกครั้ง ก่อนจะยิ้มเจ้าเล่ห์ขึ้นมา

“แต่คนข้าง ๆ นี่สิ คนนี้น่าสนใจ”

“ใครอีก?” วีนัสถามอย่างไม่ได้ใส่ใจนัก

“เจย์ไง เจย์ วิศวะโยธา”

“อ๋อ รู้จักเหรอ?” มิลินถาม

“ไม่ได้รู้จักเป็นการส่วนตัว แต่ใครจะไม่รู้จักล่ะ คนนี้ดังจะตาย ผู้หญิงรู้จักกันทั้งมหาลัย”

ลิตาเอนตัวเข้ามาใกล้ ราวกับกำลังจะเล่าข่าวสำคัญ

“เขาว่ากันว่าเจย์เป็นคนเฟรนด์ลี่มาก เข้ากับคนง่าย ยิ้มเก่ง คุยสนุก แล้วก็รู้จักคนไปทั่ว โดยเฉพาะสาว ๆ”

“ฟังดูเหมือนกำลังอ่านประวัติผู้สมัครดาวมหาลัย” มิลินแทรกขึ้นด้วยสีหน้าเรียบเฉย

“ก็ฉันกำลังให้ข้อมูลอยู่ไง!”

“แล้วข้อมูลส่วนสำคัญล่ะ?” ฉันถามขึ้นมาบ้าง

ลิตายิ้มกว้างทันที

“เจ้าชู้”

“อืม” มิลินรับคำ

“ข้อมูลสำคัญจริง ๆ”

“ได้ยินมาว่าผู้หญิงเข้าหาเยอะมาก แล้วเจ้าตัวก็ไม่ได้ปฏิเสธใครด้วยนะ บางคนบอกว่าเห็นเขาคุยกับผู้หญิงไม่ซ้ำหน้าด้วยซ้ำ”

วีนัสเลิกคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะหยิบแก้วเครื่องดื่มขึ้นมาจิบ

“ก็แค่ผู้ชายที่ชอบให้ผู้หญิงเข้าหาไปทั่ว”

“อ้าว ยังไม่ทันรู้จักเขาเลยนะ” ลิตาหันมามอง

“ฉันก็แค่พูดตามที่แกเล่า”

“แต่เขาหล่อจริงนะ”

“หล่อแล้วไง?”

มิลินหันมามองวีนัสเล็กน้อย ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงนิ่ง ๆ

“ดูเหมือนคนเล่าจะสนใจมากกว่าคนฟังอีกนะ”

“มิลิน!”

หลังจากนั่งดื่มและพูดคุยกันอยู่พักใหญ่ เสียงหัวเราะของเราทั้งสามคนก็ดังขึ้นเป็นระยะ ลิตายังคงเป็นคนชวนคุยไม่หยุด ส่วนมิลินก็คอยแทรกประโยคสั้นๆ ที่ทำให้ฉันหลุดขำอยู่เรื่อย ๆ

จนกระทั่งเริ่มรู้สึกว่าตัวเองควรต้องลุกไปเข้าห้องน้ำแล้ว

“เดี๋ยวมานะ ไปห้องน้ำแปป”

“ให้ไปเป็นเพื่อนไหม?” ลิตาถาม

“ไม่ต้องๆ เดี๋ยวมา”

ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เดินเลี่ยงออกจากโต๊ะ มุ่งหน้าไปยังโถงทางเดินด้านนอกที่เชื่อมกับห้องน้ำ ฉันเลือกเดินมาตรงทางลัดแคบๆที่ไม่ค่อนมีคนเพราะถึงห้องน้ำใกล้กว่า แต่กลับสังเกตเห็นคนสองคนที่ยืนคุยกันอยู่ตรงมุมทางเดินไม่ไกลนัก

ผู้ชายคนนั้นคุ้นตาอยู่ไม่น้อย

เจย์

ส่วนผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาก็ดูเหมือนจะรู้จักกันดี ทั้งคู่ยืนหันหน้าเข้าหากันในระยะใกล้สนิทสนม ทว่าบรรยากาศกลับไม่ได้ดูเป็นการพูดคุยธรรมดาสักเท่าไหร่ ฉันแอบเบี่ยงตัวหลบอยู่ข้างระเบียงเงียบๆ แล้วทำฉันต้องทำเหมือนกำลังแอบฟังคนคุยกันด้วยละเนี่ย - - แต่ก็นะ จะให้เดินผ่านไปเฉยๆก็ยังไงๆอยู่

“เจย์ เราคุยกันดี ๆ ไม่ได้เหรอ?”

เสียงผู้หญิงคนนั้นฟังดูเหมือนกำลังพยายามควบคุมอารมณ์

“ก็คุยกันอยู่นี่ไง” เจย์ตอบด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ

“ฉันไม่ได้หมายถึงแบบนี้ นายก็รู้ว่าฉันรู้สึกยังไง”

เจย์นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยกมือขึ้นลูบท้ายทอย

“เราก็คุยกันตั้งแต่แรกแล้วไม่ใช่เหรอ ว่าจะเอาแค่ไหน”

“แล้วนายไม่เคยคิดจะจริงจังกับฉันบ้างเลยเหรอ?”

เขาถอนหายใจเบาๆ รอยยิ้มที่เคยมีจางลงเล็กน้อย

“ฉันไม่อยากให้เธอคาดหวังอะไรที่ฉันให้ไม่ได้”

“พูดง่ายดีนะ”

“ก็ฉันพูดตรง ๆ”

หญิงสาวมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง คล้ายกำลังรอให้เขาพูดอะไรที่ต่างออกไป แต่เมื่อไม่ได้ยินคำตอบอย่างที่หวัง เธอก็ยกมือขึ้นตบหน้าเขาอย่างรวดเร็ว

เพียะ!

ฉันสะดุ้งเล็กน้อยกับเสียงที่เกิดขึ้นโดยไม่ทันตั้งตัว โอ้มายก็อสสส เขาโดนตบค่ะทุกคน! ฉันรีบยกมือขึ้นมาปิดปากตัวเองทันที คล้ายกับว่ากลัวตัวเองจะเผลอพูดอะไรออกมา ตอนนี้เหมือนป้าข้างบ้านมาก - -

เจย์หันหน้าตามแรงตบ ก่อนจะค่อย ๆ หันกลับมามองอีกฝ่าย เขาไม่ได้แสดงท่าทีโกรธหรือพยายามรั้งเธอไว้ เพียงยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น

“หวังว่าครั้งหน้าจะไม่ทำแบบนี้กับใครอีกนะ”

หญิงสาวพูดทิ้งท้าย ก่อนจะเดินจากไปโดยไม่หันกลับมา

เจย์ยกมือขึ้นแตะมุมแก้มตัวเองเบา ๆ แล้วส่ายหน้าเหมือนเหนื่อยใจ เขาไม่ได้มีท่าทีโกรธหรืออะไรเลย คงรู้ตัวเองสิท่า ว่ามีส่วนทำให้อีกฝ่ายต้องต้องโมโหแล้วยกมือตบฉาดเข้าให้ที่หน้าแบบนั้นน่ะ

สุดท้ายเขาก็ไม่ได้คิดจะยืนอยู่ตรงนั้นต่อ เจย์จัดเสื้อให้เข้าที่ ก่อนจะเดินกลับเข้าไปด้านในด้วยท่าทางเป็นปกติ ส่วนผู้หญิงคนนั้นก็เดินออกไปแล้วเช่นกัน

ฉันเดินออกมาเงียบ ๆ มองตามแผ่นหลังของเขาไปจนลับสายตา

“เฮ้อ…” ฉันถอนหายใจออกมาเบาๆ

“ปวดฉี่จะตายอยู่แล้ว ยังต้องมาเห็นอะไรอีกเนี่ย”

พูดจบก็รีบเดินไปเข้าห้องน้ำ

...

หลังจากจัดการธุระส่วนตัวเรียบร้อย ฉันก็เดินกลับเข้ามาในคลับอีกครั้ง แสงไฟและเสียงเพลงดังขึ้นทันทีเมื่อประตูเปิดออก

ฉันเดินกลับไปยังโต๊ะของตัวเอง แต่สายตากลับเหลือบไปเห็นโต๊ะของกลุ่มผู้ชายที่ลิตาเคยชี้ให้ดูตั้งแต่แรก

ตอนนี้มีผู้หญิงสองสามคนเข้ามายืนพูดคุยด้วยและหนึ่งในนั้นก็กำลังยืนอยู่ข้างเจย์

เขาดูอารมณ์ดีเหมือนเดิม รอยยิ้มกว้างปรากฏอยู่บนใบหน้า ขณะพูดคุยกับหญิงสาวตรงหน้าอย่างเป็นกันเอง มือข้างหนึ่งแตะลงบนไหล่ของเธอเบาๆ ก่อนจะหัวเราะออกมาเมื่ออีกฝ่ายพูดอะไรบางอย่าง ไม่มีท่าทีว่ากำลังอารมณ์เสียเลยซักนิด หรือแม้แต่จะเก็บเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่มาใส่ใจ

ฉันชะลอฝีเท้าลงเล็กน้อย เมื่อกี้ยังมีผู้หญิงมาตบหน้าอยู่เลยไม่ใช่หรือไง- -?

ฉันเหลือบมองภาพตรงหน้าอีกครั้ง ก่อนจะเบ้ปากนิดๆ เปลี่ยนคู่สนทนาไวดีเหมือนกันนะ

“ไปนานจัง” มิลินถาม

“คนเยอะ”

“นึกว่าตกส้วมไปแล้ว”

“มิลิน!”

ฉันทิ้งตัวลงนั่ง ก่อนจะหยิบแก้วเครื่องดื่มขึ้นมาจิบ

แต่ภาพรอยยิ้มของผู้ชายคนนั้นก็ยังติดอยู่ในหัว

ไม่รู้สิ... ยิ่งเห็นกับตา ก็ยิ่งรู้สึกว่าเจย์เป็นผู้ชายประเภทที่ไม่คิดจะเอาตัวเข้าไปยุ่งด้วยเลยจริงๆ

หน้าห้องน้ำ | 01:12 น.

หลังจากดื่มมาพักใหญ่ ก็ถึงเวลาที่จะต้องกลับแล้วฉันกับเพื่อนมายืนคุยกับอยู่ที่หน้าห้องน้ำ พักหนึ่งแต่ก่อนจะแยกย้ายยัยลิตาก็เปิดประเด็นขึ้นมาอีรอบ

“แต่เจย์ก็หล่อจริงนะ แกไม่สนใจหน่อยเหรอ?”ทฉันหันไปมองเพื่อน ก่อนจะตอบกลับทันที

“หล่อแล้วไง?”

“อ้าว ก็ผู้หญิงชอบตั้งเยอะ”

“ก็แค่ผู้ชายที่ชอบให้ผู้หญิงเข้าหาไปทั่ว เห็นคนชมกันเยอะ นึกว่าจะมีอะไรมากกว่านี้ซะอีกธรรมดากว่าที่คิดไว้มากกกก” ฉันลากเสียงยาวในประโยคสุดท้ายอย่างจงใจ

มิลินเหลือบมามอง ก่อนจะพูดเสียงเรียบ

“เบา ๆ เดี๋ยวเจ้าตัวมาได้ยิน”

“ได้ยินก็ได้ยินสิ ฉันพูดเรื่องจริงนี่” สิ้นเสียงฉันพูด

จู่ๆก็มีคนเดินออกมาจากทางออกห้องน้ำชายทันที เอะ นี่ยืนอยู่หน้าห้องน้ำผู้ชายหรอเนี่ย - -;

ชายหนุ่มร่างสูงเดินออกมาพร้อมกับโทรศัพท์ในมือ เขาสวมเสื้อยืดสีดำเรียบๆ ใบหน้ามีรอยยิ้มจางๆ ตามแบบฉบับคนอารมณ์ดี

“อ๊ะ เจย์ หวัดดี” ฉันชะงักไปเล็กน้อย ส่วนลิตากับมิลินรีบหันไปมองคนที่เพิ่งเดินออกมา

เจย์จึงยิ้มตอบอย่างเป็นกันเอง ก่อนจะเลื่อนสายตามาหยุดอยู่ที่ฉัน - -

“คุยอะไรกันอยู่ครับ ทำไมไม่คุยต่อ?”

ฉันสบตาเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนสีหน้าเป็นรอยยิ้มอย่างรวดเร็ว

เวรละ... คงไม่ได้ยินหรอกมั้ง

“ขี้เกียจคุยแล้วค่ะ คุยกับนายดีกว่า ^^ ” ฉันยิ้มให้อย่างเป็นมิตรสุดๆ

เจย์เลิกคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะออกมา

“ผมมีอะไรน่าสนใจเหรอครับ ฮ่า ๆ”

“ทำไมถึงคิดว่าไม่น่าสนใจล่ะ นี่คนดังนะ เจย์ วิศวะโยธาปีสี่ใช่ไหม? นายฮอตจะตาย”

เขายิ้มบางๆ ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้ฉันแทบอยากยกมือขึ้นปิดหน้า

“แต่ธรรมดากว่าที่คิดไว้มากกกก”

เขาลากเสียงยาวเลียนแบบคำพูดของฉันเมื่อครู่ได้อย่างแนบเนียน

ได้ยินจริง ๆ ด้วยสินะ... - -;

ฉันยิ้มค้างไปเสี้ยววินาที ก่อนจะรีบปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นปกติ

เจย์หัวเราะเบา ๆ แล้วพูดต่อ

“อุตส่าห์จำได้ทั้งชื่อ ทั้งคณะ ทั้งปีขนาดนี้ ยังจะบอกว่าไม่สนใจอีกเหรอครับ?”

ฉันมองเขาก่อนจะยิ้มกลับอย่างไม่ยอมแพ้

“ก็ต้องรู้จักคนดังไว้บ้างสิคะ เผื่อวันไหนมีคนถาม จะได้เตือนถูกคน”

เจย์หลุดหัวเราะออกมาจริงๆ เขาดูจะสนุกกับบทสนทนาตรงหน้าอย่างเห็นได้ชัด

“งั้นขอบคุณนะครับที่เป็นห่วง”

“ด้วยความยินดีค่ะ”

ฉันตอบกลับด้วยรอยยิ้มหวานไปหนึ่งที ขัดกับคำพูดที่เพิ่งพูดไปอย่างสิ้นเชิง- -

เจย์มองมาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยกยิ้มมุมปาก

“ผมเจย์นะครับ”

“ทราบแล้วค่ะ คนดัง”

“แล้วคุณ...?”

“วีนัสค่ะ” ยัยมิตอบออกมาหน้าตาย ไปตอบมันทำม้ายยย

“วีนัส...” เขาทวนชื่อเบาๆ ก่อนจะยิ้ม

“ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ”

“เช่นกันค่ะ”

เจย์พยักหน้าให้เพื่อนทั้งสองของเธอ ก่อนจะเอ่ยขอตัว

“งั้นผมไปก่อนนะครับ ไว้เจอกัน”

“โอเค บ๊ายบาย” ลิตาตอบกลับ

เขาเดินออกไปด้วยท่าทางสบายๆ แต่ก่อนกลับ เขากลับหันมาทางนี้อีกครั้ง

“ไว้เจอกันอีกนะครับ วีนัส”

ฉันยกยิ้มให้เล็กน้อยไม่ได้ตอบอะไร

เจอกะผีนะสิ! บ้าชะมัดคนกำลังนินทาอยู่ โผล่ออกมาได้ยังไง เสียมารยาท - -;

เมื่อเจย์เดินออกไปแล้ว ลิตาก็หันขวับมาหาเธอทันที

“วีนัส!”

“อะไร?”

“แกไปพูดกับเขาแบบนั้นได้ยังไงเนี่ย!”

มิลินมองตามทางที่เจย์เดินหายไป ก่อนจะหันกลับมาพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย

“อย่างน้อยก็รู้แล้วว่าเขาได้ยินจริง ๆ”

“มิลิน!” ฉันถอนหายใจ ก่อนจะส่ายหน้าเบา ๆ

“ก็เขาเดินมาเองนี่นา ใครจะไปรู้ล่ะ”

แต่ถึงปากจะพูดแบบนั้น แต่ก็อดนึกถึงรอยยิ้มของผู้ชายคนนั้นไม่ได้

กวนประสาทชะมัด...