Prologue

 

“Rule Number One, Eris: A mistress doesn’t have a heart. She only has a target.”

Ang boses ni Madame V ay tila isang malamig na bulong na naglalakbay sa bawat sulok ng silid, isang paalala na sa loob ng Ivy Heights, ang emosyon ay isang kapansanan. Pero sa mga sandaling ito, mahirap alalahanin ang mga batas ng Sanctum.

Ang tanging nararamdaman ko ay ang mariing hawak ni Julian Thorne sa aking leeg, ang kanyang mga daliri ay tila nagnanais na sakalin ako at buhayin sa iisang pagkakataon habang isinasandal niya ako sa malamig na pader ng silid.

Habol ko ang aking hininga, bawat singhap ay puno ng amoy ng alak, ulan, at panganib na nagmumula sa kanya. Tatlong taon ko itong pinangarap. Tatlong taon kong binuo sa aking isipan ang pakiramdam na muling mapitpit sa pagitan ng mga braso ng lalaking pumatay sa aking pagkatao. He smells of old money and new sins, a scent that used to mean safety but now only signifies the enemy.

“Sino ka ba talaga?” garalgal ang boses ni Julian. His gray eyes were bloodshot, searching my face with a desperate intensity, looking for even a shadow of the girl he once knew. “Bakit kahit sa pagpikit ko, mukha mo ang nakikita ko? Why does your ghost haunt every woman I touch?”

I tilted my head, my movement slow and deliberate. Hinayaan kong madulas ang strap ng aking silk dress mula sa aking balikat—isang paanyaya, isang bitag. This was the pinnacle of Class 2.2: Controlled Vulnerability. Itinuro sa amin na ang kahinaan ay isang sining.

I looked at him with tears that weren’t real, crystal drops that held no grief, only malice. Dahan-dahan kong itinaas ang aking kamay, ang aking mga daliri ay marahang tinunton ang peklat sa kanyang mga knuckles—the same knuckles that were bruised and bloodied the night my family’s estate burned to the ground.

He thinks those scars are symbols of his survival. He doesn't know they are the receipts of my vengeance.

“I’m just a girl you found in the mud, Julian,” bulong ko, ang aking mga labi ay halos sumagi na sa kanya, sapat na para maramdaman niya ang init ng aking hininga. “Diba ikaw ang nagligtas sa akin? You plucked me from the filth of the Iron Roots and brought me here. You made me this way. You created this... monster.”

Sa bawat haplos ko, ramdam ko ang panginginig ng kanyang katawan. Beneath the thin fabric of my thigh strap, I felt the cold, reassuring weight of the small, sharp dagger. Isang mabilis na bunot. Isang pulgada na lang ang layo ng dulo nito sa kanyang carotid artery. Pwede ko nang tapusin ang lahat dito. Pwede ko nang ipaghiganti ang abo ng aking ama, ang huling hininga ng aking ina, at ang nakaw na kinabukasan ng aking kapatid.

Pero hindi pa ngayon. Ang mabilis na kamatayan ay isang regalo, at ang mga Thorne ay hindi karapat-dapat sa anumang regalo mula sa akin.

Gusto ko muna siyang makitang lumuhod. Gusto ko siyang makitang sunog na sunog sa pag-ibig—isang obsesyon na uubos sa kanyang katinuan—bago ko siya tuluyang ibaon sa impyerno. Because I wasn’t just here to kill him. I was here to reclaim the throne. I was here to own the empire they stole from me, brick by bloody brick.

“I hate you,” usal ni Julian, ang kanyang boses ay puno ng pait at pagnanasa. He knows I am his ruin, yet he cannot look away. Dahan-dahan, ang kanyang mga labi ay madiing lumapat sa aking leeg, mapusok at puno ng pag-aari. It was a kiss that felt like a brand.

Pumikit ako at hinayaan siyang angkinin ang aking balat, pero hinding-hindi ang aking kaluluwa. Go on, Julian. Love me. Mahalin mo ako hanggang sa mawala ang lahat sa’yo. Mahalin mo ako hanggang sa maging abo ang iyong pangalan.

Love me until you finally realize that the woman in your bed, the one you think you’ve tamed, is the executioner you’ve been waiting for all these years.

The Jade is no longer just a stone. It is a blade. And tonight, the first cut is yours.