บททั้งหมดของ How To Be A Mistress: บทที่ 1 - บทที่ 10

“Rule Number One, Eris: A mistress doesn’t have a heart. She only has a target.”Ang boses ni Madame V ay tila isang malamig na bulong na naglalakbay sa bawat sulok ng silid, isang paalala na sa loob ng Ivy Heights, ang emosyon ay isang kapansanan. Pero sa mga sandaling ito, mahirap alalahanin ang mga batas ng Sanctum.Ang tanging nararamdaman ko ay ang mariing hawak ni Julian Thorne sa aking leeg, ang kanyang mga daliri ay tila nagnanais na sakalin ako at buhayin sa iisang pagkakataon habang isinasandal niya ako sa malamig na pader ng silid.Habol ko ang aking hininga, bawat singhap ay puno ng amoy ng alak, ulan, at panganib na nagmumula sa kanya. Tatlong taon ko itong pinangarap. Tatlong taon kong binuo sa aking isipan ang pakiramdam na muling mapitpit sa pagitan ng mga braso ng lalaking pumatay sa aking pagkatao. He smells of old money and new sins, a scent that used to mean safety but now only signifies the enemy.“Sino ka ba talaga?” garalgal ang boses ni Julian. His gray eyes we

Ang Ivy Heights ay hindi lang basta subdivision ng mga mayayaman; it was a fortress of sins masked in white marble. Habang binabagtas ng itim na SUV ang mahabang driveway, pinanood ko ang dambuhalang gate na bumubukas—isang bakal na bibig na handang lamunin ang sinumang papasok. Ang bawat poste ng kuryente at CCTV camera na nadadaanan namin ay tila mga matang mapanghusga, binabantayan ang bawat paghinga ko.Dito matatagpuan ang The Sanctum. Sa labas, mukha itong isang prestihiyosong unibersidad o isang museo, pero sa loob, alam kong ito ay isang factory—isang pagawaan ng mga buhay na sandata na nakabalot sa ganda.Pagbaba ko ng sasakyan, sinalubong ako ng amoy ng sariwang damo at mamahaling sprinkler water. It was too clean. Too quiet. Ang katahimikan dito ay nakakabingi, malayo sa ingay ng mga baril at sigawan sa Iron Roots. Pero nang humakbang ako papasok sa grand foyer, ang bawat tunog ng takong ng mga guwardiya sa tiles ay tila naging mitsa ng isang pagsabog sa pandinig ko.Ang ki

Ang umaga sa Sanctum ay hindi nagsisimula sa isang alarm Nagsisimula ito sa isang matalim at electronic na nanggagaling sa bawat speaker ng West Wing. Eksaktong 5:00 AM. Sa loob ng sampung minuto, kailangang tapos ka na sa banyo, naka-uniporme ng gray training suit, at nakahanay sa gitna ng corridor.Dito, ang oras ay hindi pag-aari ng tao; ito ay pag-aari ng sistema.“Move! We don’t have all day for your vanity!” sigaw ni Tess habang naglalakad sa harap namin, ang kanyang silver cane ay tumutunog sa bawat hakbang.I walked with the others, my face a perfect mask of indifference. Katabi ko si Lulu na halatang hindi nakatulog nang maayos dahil sa panginginig ng kanyang mga kamay. Sa harap naman namin, Dominique was walking as if she were on a catwalk, her head held high, ignoring the ‘low-rank’ girls behind her.Dinala kami sa isang silid na tinatawag na The Neural Hub. It was a high-tech classroom filled with sleek, white workstations. Sa harap ng kwarto, nakaupo ang isang babaeng nak

“Ayusin mo ang tayo mo, Rank 15. Hindi sabsaban ang West Wing para maglakad ka na parang taga-slums, duh.”Dominique’s voice cut through the hallway, sharp and annoying. Kakatapos lang namin kumain ng dinner—isang meal na para sa iba ay luho, pero para sa akin ay lasang abo. The steak was perfectly seared, the wine was vintage, and the service was impeccable. Typical Thorne standards. Nakita ko kung paano mamangha ang ibang mga Proteges, lalo na si Lulu na halos ayaw hawakan ang silver cutlery sa takot na magasgas ito.Pero ako? I ate in silence. Hindi ako nabilib sa ginto at porselana dahil dati naming lamesa ito. Bawat subo ko ay paalala lang na ang kinakain ko ngayon ay ninakaw mula sa dugo ng aking ama.“Dominique, can you just shut up for once?” I replied, my voice calm but laced with a boredom that clearly irritated her. “Kakatapos lang nating kumain. Hindi ba pwedeng hayaan mo munang matunawan ang insecurity mo bago mo ako kausapin?”“Insecurity? Ako?” Dominique laughed, a high

Ang bawat hakbang namin patungo sa The Velvet Chamber ay tila martsa patungo sa isang bitayan. Ngayong araw, ang amoy ng kwarto ay hindi bulaklak; amoy itong tuyong papel at lumang alikabok—isang palatandaan na ang ituturo sa amin ay hinalukay mula sa pinakamadilim na bahagi ng kasaysayan ng Sanctum.Walang silya sa gitna ng silid. Inutusan kaming maupo sa mismong sahig, sa malamig na oak wood na pinalilibutan ng mga pader na kulay dugo. Ang posisyong ito ay sadyang idinisenyo para iparamdam sa amin na kami ay maliit, hubad, at walang proteksyon.Si Madame V ay nakatayo sa gitna, suot ang isang dugong-pula na terno na tila sumisimbolo sa kanyang kapangyarihan. Sa tabi niya, si Julian ay nakasandal sa pader, ang kanyang mga kamay ay nasa bulsa, at ang kanyang titig ay nakapako sa sahig—isang bihirang pagkakataon na hindi siya nakatingin sa akin nang diretso.“A Mistress’s greatest weapon isn’t her beauty. It’s her vulnerability,” simula ni Madame V, ang kanyang boses ay tila haplos ng