CHAPTER 6

NATHALIE’S POV

Dumating na ang huling gabi ng lamay ng aking mga magulang, at hanggang ngayon ay hindi pa rin nawawala sa isip ko ang mga sinabi sa akin ni attorney.

Ang nag-iisang kapatid ni mommy na si Tito Brando ay narito na rin na galing pa sa Canada.

“Nathalie, kung kailangan mo ng tulong, huwag kang magdadalawang magsabi sa akin, okay,” mga salitang lumabas sa labi ni Tito Brando.

“Opo, Tito Brando.” Ngumiti ako nang bahagya at muling nagsalita. “Mabuti naman po at nakauwi kayo.”

“Oo naman. Hindi ko palalampasin na makita sa huling sandali ang mga labi nina Kuya Edmond, at lalong-lalo na ni Ate Madeline,” mga salitang lumabas sa labi ng aking tiyo.

Dalawang magkapatid lang sina mommy at Tito. Malaki ang age gap nilang dalawa at ang mommy na ang nagpaaral sa kanya simula nang maulila silang dalawang. Tumira si Tito Brando sa mansyon namin at naalagaan din niya kaming magkapatid kaya naging malapit kami sa kanya. Nang makatapos si Tito Brando ng engineering ay nagdesisyon siyang mag-apply sa ibang bansa dahil nahihiya na siyang umasa kay mommy.

Ilang oras bago magsimula eulogy para sa mga magulang ko nang may dumating na maedad na lalaki. May mga kasunod itong mga bodyguard, na ang isa ay may hawak na bulaklak.

Pinagmamasdan ko ang maedad na lalaki, masasabi ko na sobrang tikas nito at mababakas mo ang kagwapuhan nito.

Lumapit sa akin ang isang lalaki. “Condolence po, mula po sa Brown Corporation,” wika ng lalaki na nagpamulat sa aking mga mata.

Hindi ako makapaniwala na darating ang CEO ng Brown Corporation.

Tumango ako sa lalaki, bago pa lang ako magsasalita ay tinalikuran na ako nito at naglakad na ito pabalik sa kanyang amo.

Kasunod nang pagdating ng bisitang hindi ko inaasahan na darating, ang pagdating naman ng isa pang lalaki na may edad na rin. Katulad ng CEO ng Brown Corporation ay may kasama rin itong bodyguard at may dalang bulaklak.

Nang makalapit ang bagong dating na matandang lalaki ay aksidente silang nagkabanggaan ng CEO at pareho silang nagtitigan mula ulo hanggang paa. Kung titingnan mo silang dalawa ay parang may hidwaan sila sa isa’t-isa.

“Nathalie, nakakatuwa naman na narito ang CEO ng Brown Corporation para makiramay sa mga magulang mo,” wika ng aking kaibigan.

“Ang alam ko isa siya sa bagong board member ng company namin,” mabilis kong tugon sa aking kaibigan habang ang mga mata ko'y nakatingin pa rin sa dalawang matanda.

Nagdesisyon akong puntahan ang dalawang lalaki, ngunit bago pa lang akong tatayo upang lapitan ang dalawang matanda nang biglang maglakad na palabas ang CEO ng Brown Corporation. Hahabulin ko sana ang nasabing lalaki ngunit pinigilan ako ni Tita Victoria.

“Ano ba ‘yan? Ni hindi man lang siya lumapit para makipagkamay sa ‘yo,” wika ng aking kaibigan.

“At least, sa sobrang busy niya’y nagawa niyang silipin ang mga magulang ko,” tanging nasabi ko.

Nag-uusap kaming magkaibigan nang may lumapit sa amin.

“Hija, condolence.” Sabay kamay sa akin nang may edad na lalaki na hindi ko namalayan na lumapit pala sa amin ang isang panauhn na dumating kanina.

Tumango ako at nakipagkamay.

“Kaibigan po ba kayo ni daddy?” tanong ko sa aking kaharap.

“Higit pa sa isang kaibigan ang turing ko sa daddy mo.” Ngumiti ito at pagkatapos ay muling nagsalita. “Your dad helped me a lot, when I was going through a hard time in life. He was the one who helped me, para magbago ang buhay namin na mag-ama, simula iwan ako ng asawa ko ang daddy mo na ang tumulong sa akin. He was the one who helped my child to go to school when I was really down. That's why I'm very grateful to have your dad as my boss before,” mahabang litanya ng may edad na lalaki.

Ngumiti ako. “My dad was really kind and had a good heart. He helped almost all of his employees, because he said he also started from nothing,” pagmamalaki ko sa aking ama.

Tumango ang matanda. “I know that. At isa ako sa maswerteng natulungan niya,” masayang wika ng matandang lalaki.

Ang sarap pakinggan mula sa mga taong dumarating na nabago ang buhay nila nang dahil sa ama ko. Isang tao na lang ang hinihintay ko na dumating kung 'di ang daddy ni Hunter at si Hunter s’yempre. Ngunit hanggang ngayo’y hindi ko pa rin sila nakikita na dumating dito sa lamay ng aking mga magulang. Si Hunter ang isa sa mga batang pinag-aral ng aking ama at lihim ko nang minahal noon. Matagal na kaming hindi nagkikita dahil simula nang mag-aral ako sa Singapore hanggang sa makabalik dito sa Pilipinas ay hindi na nag-krus ang aming mga landas.

“I’ll go ahead, Hija, and condolence,” pagpapaalam ng may edad na lalaki na mabilis kong tinanguan.

Nang nakaalis na ang matandang lalaki ay napaupo na lang ako at napabuntong hininga, dahil hindi ko man lang naalala na itanong ang pangalan nito.

Makalipas ang ilang sandali ay nagsimula na ang eulogy para sa aking mga magulang.

Nagsimula na naman akong umiyak dahil sa mga magagandang papuri ng mga taong nagsasalita para sa aking mga magulang.

Nang ako na ang magsasalita sa unahan ay tila naman naupos ako. Dahil hindi ko kayang tanggapin na magpapasalamat ako sa mga magulang ko sa ganitong paraan. Sobrang sakit sa dibdib na sabay silang nawala sa akin.

Tumingin ako sa maraming tao at iginals ko ang aking mga mata dahil nagbabakasakali pa ring akong makita ang mga taong hinihintay ko. Ngunit hindi ko sila makita.

Huminga muna ako nang malalim bago magsalita. “To everyone here who expressed their condolences on the death of my parents, thank you. Sadyang mabilis ang buhay ng tao at hindi natin hawak ito. Ngayo'y nakasama na ng Panginoon sina mommy at daddy.” Nagsimula na namang pumatak ang mga luha ko mula sa aking mga mata. “It's nice to hear your compliments for my parents. I never thought my parents would help so many people. It's not surprising, because they are really kind and have a good heart when they're still alive," wika ko at naging dahilan upang humagulhol na ako ng iyak dahil hindi ko matanggap na wala na sina mommy at daddy.